A special day requires a special gathering. Belgian photographer and pianist Martina Verhoeven invites some of her kindred spirits and collaborative musicians, and hosts an evening of rotating configurations in the context of a full-on free impro event at Cafe Oto on Sunday July 23rd 2023. Two hours of improvisations without borders, rules and/or commitments. FREE IS THE SPACE.
Martina Verhoeven : Initially playing the fretless bass and double bass before going straight and full force on the piano. As critic Guy Peters wrote : “To Cecil Taylor, the piano itself sounded like an orchestra, and occasionally, something similar seems to be going on for Verhoeven. The piano is an instrument she inhabits, turning the 88 tuned drums into a generator for rhythm, shapes, turbulence and a sheer endless provocation of sounds and ideas.”
A prime example of high-tension free improvisation by a very energetic and unique female pianist. Her MARTINA VERHOEVEN QUINTET has received raving reviews and met a very enthusiastic audience at a full house during 2022’s ROADBURN festival in The Netherlands.
For this gathering MARTINA VERHOEVEN (piano) will be accompanied by some of the best musicians in the UK free improvisation scene, with whom she already collaborated in live (UK, Belgium, The Netherlands) and recording sessions for labels like Klanggalerie, Raw Tonk Records, Fort Fruit Evil and A New Wave Of Jazz :
ANDREW LISLE / drums BENEDICT TAYLOR / viola CATH ROBERTS / bariton saxophone CHARLOTTE KEEFFE / trumpet COLIN WEBSTER / alto saxophone DANIEL THOMPSON / acoustic guitar DIRK SERRIES / electric guitar TOM JACKSON / clarinet TOM WARD / bass clarinet, flute
This unique event will be captured by painter Gina Southgate. Well known on the London free music and jazz scene where she has painted live at gigs for 30 years. Gina works with the frisson of the music observing the relationship between the musician and instrument, to capture the energy and essence of the gig in the real time.
For tickets and all info visit the CAFE OTO website.
SUMMER SALE
To highlight this upcoming celebration event at Cafe Oto on July 23rd, we’ve selected nine albums from the A New Wave Of Catalogue in which she plays a pivotal role. You can now buy these 9 albums for a nice price of only 65 EUR (incl. postage worldwide). Click here to order. This offer is valid through July 31st. Go here to order : https://newwaveofjazz.bandcamp.com/merch/martina-verhoeven-9cd-bundle
+
To give you that chance to get updated with your music collection, we’re doing a Summer Sale on most of our bandcamp shops. 20% off of any digital or hard copy (or use it as an extra discount if you want to buy the full digital discography).
Code : Summertime2023 Valid through August 31st, 2023 or while stock lasts.
This incredible reissue of VIDNA OBMANA’s swansong : a trilogy of albums inspired by Dante Alighieri’s Inferno poems which originally was released on the legendary metal label RELAPSE RECORDS / RELEASE ENTERTAINMENT got the ZOHARUM treatment with this fine reissue, fully remastered and with the breathtaking photography by Martina Verhoeven. Belgium’ SIDE-LINE magazine just reviewed this 3 CD set and gave it a 8/10 rating ! Get your copy here.
Background/Info: Polish Zoharum label moves on re-releasing albums from Vidna Obmana’s back catalog. Belgian artist Dirk Serries started this legendary project in the 80s and the “Dante Trilogy” belongs to the latest productions of the project. “Tremor” 2001), “Spore” (2002) and “Legacy” (2002) were originally released as separate albums by Relapse Records. Zoharum brings this trilogy now together in a massive, single, and remastered, work.
Content: There clearly is a connection between the 3 records. The albums can be described as an offspring between Dark-Ambient and Cinematic music with Tribal rhythms on top. Serries mixed electronics together with real instruments like overtune flutes, percussion, guitar, ebow harmonics, dreampipe ao. Several guest artists also contributed to a few tracks on the different albums. One of the most renowned artists was Marc Verhaeghen (The Klinik) who played trumpet on a song featured at “Spore”.
+ + + : This trilogy remains to me the most accessible and best work ever composed by Vidna Obmana. The artist composed a very unique sound experience which you can’t compare to any other artist. He brought genres together creating his own style and sound DNA. The slow rhythms definitely inject something special while the mysterious atmospheres created by overtone flutes were just like the red line throughout this trilogy. Sometimes anguishing and characterized by a strongly inhibited approach this work still sounds accurate today. It’s really great to see this trilogy being released as one album featuring a great, artistic, digipak. Zoharum did a great work on this.
– – – : The single reproach I would make is the rather repetitive and predictable sound which comes true after a while.
Conclusion: Back to the mysterious sound of Vidna Obmana which found its apotheosis by this magic, conceptual, trilogy.
Best songs: “Mindtunnel”, “The Seeker And The Spell” + Skin Strip”, “Beyond The Shaman”, “Resonant Gore” + “Bloodshift”.
A nice review on the JAZZ & MO website, courtesy of Guy Peters. The album is available through our bandcamp store.
“Met drie studioalbums, vier live-releases en een aantal tournees heeft het Belgisch-Britse Kodian Trio een aardige reputatie opgebouwd binnen de Europese improvisatiescene. Het trio verenigt de aandacht voor textuur en detail die vaak geassocieerd wordt met de ‘Engelse school’ met de felle urgentie van de ‘fire music’ van de jaren zestig en zeventig. Het resultaat is een wringende cocktail op de wip tussen Europese vrije improvisatie en snedige freejazz. Dirk Serries’ ontregelde spel op de elektrische gitaar fungeert daarbij regelmatig als ideaal contrast voor de indrukwekkende beheersing van saxofonist Colin Webster (hier op alt) en de veelzijdigheid en intuïtie van Andrew Lisle. De titel – ‘Disengage’ betekent zoiets als ‘loskoppelen’ – suggereert al een koerswijziging, en die heeft vooral te maken met de aanwezigheid van twee gasten: pianiste Martina Verhoeven (Serries’ partner), een autodidact die een heel eigen stijl ontwikkelde, en trompettiste Charlotte Keeffe, die goed op weg is om een sleutelspeler van de Britse scene te worden. Zij zorgen voor een verbreding van de groepssound, die aanvankelijk minder puntig en explosief lijkt, maar eigenlijk gewoon het geweer van schouder verandert. Er zijn volop momenten die gevuld worden met een pointillistisch klankenspel en ingetogen heen-en-weer-gekaats van ideeën, maar zodra de collectieve motor aanslaat beland je in een krachtige wervelwind van geluid. Die jaagt een verfrissende en soms genuanceerde wind door het Kodian-universum, dat zo in beweging blijft met een halsstarrig negeren van die automatische piloot.” Jazz&Mo – Belgium
MOORS MAGAZINE (The Netherlands) just reviewed our recent release : LIVE AT PLUS-ETAGE VOLUME 1. They divided the review in 3 parts, each review dedicated to one of the 3 discs / concerts. The release is of course available from our bandcamp store.
“Het label A New Wave of Jazz van de Vlaamse gitarist Dirk Serries blijft verrassen met fraaie albums. Dit keer gaat het om een driedubbele cd met drie concerten in een reeks Live at Plus-Etage, opgenomen in PlusEtage in het Nederlandse Baarle Nassau op drie avonden in drie achtereenvolgende maanden in 2022. Omdat elke cd een totaal andere sfeer uitademt bespreek ik ze apart. Eerst de eerste schijf.
Disc One – Charlotte Keeffe, trompet en flugelhorn en Andrew Lisle, drums spelen twee titelloze stukken, waaruit ik je steeds twee fragmenten laat horen. Het eerste stuk, dat ruim achtentwintig minuten duurt, begint met een lekker losjes drummende Lisle, waarna Keeffe hortend en stotend erbij komt, langzaam de spanning opbouwend. Energiek, vrolijk, met humor, en spannend, zoals improvisatie voor zowel spelers als luisteraars vaak heel spannend is.
Het tweede stuk, dat met ruim eenentwintig minuten iets korter is, begint prachtig met Lisle suizend op de bekkens, en ook hier word je als luisteraar al snel naar het puntje van je stoel gebracht, want de spanningsboog blijft hoog, en elke keer als je denkt dat hij wat gaat zakken pakken ze de draad weer op een hele fraaie manier op. Luister vooral ook naar het uitbundig grappige en daarna mooi stille einde.
Alleen voor dit album is het al de moeite waard om deze driedubbelaar aan te schaffen, want ik heb hem persoonlijk eerst drie keer gedraaid voordat ik naar de tweede schijf overstapte. Muziek voor avontuurlijke luisteraars – die kunnen er dan ook heel lang van genieten.” Moors Magazine – The Netherlands
“New Wave of Jazz betekent geïmproviseerde muziek, muziek voor avontuurlijke luisteraars. Het is met muziek net als met eten, je moet langzaam meer leren waarderen – ik heb olijven moeten leren eten, en naarmate er meer bijzondere buitenlandse restaurants bijkwamen ben ik veel meer smaken gaan waarderen, en ik ken nog steeds mensen die niets van sushi moeten hebben.
Ik was naar de muziek van de tweede schijf van Live at Plus-Etage aan het luisteren tijdens het strijken (strijken en muziek luisteren gaan wat mij betreft perfect samen, en ik heb de huiskamer dan voor mij alleen) toen er iemand binnenliep die al na een halve minuut riep: “Hoe kun je hier naar luisteren? Wat een vreselijke pokkeherrie!” Ik reageerde stomverbaasd en zei dat hij zijn oren misschien eens moest laten uitspuiten en dat hij in ieder geval de moeite moest nemen even wat beter te luisteren.
Want deze muziek beluister je niet als achtergrondmuziek, of als entertainment, het is geen songfestivalmateriaal en heeft geen Top-2000-potentie. Hier hoor je musici die de grenzen van de mogelijkheden van hun instrument aftasten, die op een ongebruikelijke manier muzikaal met elkaar in gesprek gaan en daar een spannend verhaal van maken, waarbij humor vaak ook toegestaan is, want het is geen bloedserieuze piepknormuziek, maar een vitaal, energiek spel dat steeds spannend is, zowel voor de musici als voor de luisteraar.
Stefan Keune op sopranino, Dirk Serries op gitaar en Benedict Taylor op viola maken het in de twee stukken die ze in september 2022 in Plus-Etage in Baarle-Nassau speelden wel heel spannend, met soms fluisterzachte passages. Daarom beluister ik deze muziek het liefste door een koptelefoon. Luister naar de fragmenten die ik uit de twee titelloze stukken heb geknipt en je krijgt een idee van het concert dat bijna een uur duurde. En bij elke draaibeurt hoor je weer meer details en finesses. Mooi.” Moors Magazine – The Netherlands
“In Baarle-Nassau werden in Plus-Etage in april, september en november 2022 concerten opgenomen in de reeksA New Wave of Jazz live events, en dat leverde een verrassend driedubbel-album met drie totaal verschillende bezettingen, waarvan dit derde duo misschien wel het verrassendste is van de drie, want je zult in de wereld van de improvisatie niet snel twee contrabassisten alleen samen zien spelen. Martina Verhoeven kende ik vooral als pianiste, maar ik wist dat ze meer instrumenten beheerst. Hier neemt ze de contrabas op samen met Gonçalo Almeida, die ik ken van het Hydra Ensemble en wat andere projecten. Samen zijn ze hier ruim veertig minuten lang alle mogelijkheden van de contrabas aan het verkennen, strijkend, plukkend en onderzoekend, en vooral ook samenspelend, elkaar uitdagend, en elkaar tot grote hoogten opzwepend. Spannend van de eerste tot de laatste noot. Prachtige meeslepende muziek, die je soms totaal doet vergeten dat je naar contrabassen zit te luisteren. Eén lange improvisatie die je ademloos van bewondering achterlaat. Een stuk muziek dat uitnodigt om er veel vaker naar te luisteren, want de finesse en de elegantie van deze twee rasmusici is ongeëvenaard.Mooi, en een fraaie afronding van deze drie-dubbel-cd. Live at Plus-Etage Volume 1 heet dit drieluik, dus we kunnen meer verwachten. Ik zit al handenwrijvend klaar.” Moors Magazine – The Netherlands
DIRK SERRIES will do a last-minute added SOLO AMBIENT concert at the STRUPPIGTANZEN concert event series (KAW/Kulturausbesserungswerk) in Leverkusen, (Germany) on June 30th, 2023.
VITAL WEEKLY (The Netherlands) is first with their review of our most recent release : LIVE AT PLUS-ETAGE VOLUME 1. A 3CD set that brings together 3 beautiful live label events, held at jazzvenue PlusEtage. This 3xCD set is available from our bandcamp store.
“Two duos and one trio took the stage at Plus Etage in Baarle-Nassau, The Netherlands; however, much to my surprise, on three different, non-consecutive nights. I had not heard of this stage, but I don’t move around in free improvisation circles; I know very little about free improvisation, so I am a mere amateur reviewer. This new triple CD package sees a change in cover design, and this time there are no liner notes by Guy Peters. On the first disc, we find a recording from April 29, 2022, by Charlotte Keeffe on trumpet and flugelhorn and Andrew Lisle on drums. The latter is no stranger to this label. Keeffe’s name also turned up a few times, playing with various musicians, such as Deludium Skies, Day Evans Dale Ensemble and Kodian Plus. There are two lengthy cuts on this disc, with a relatively traditional free improvisation, free jazz approach. The instruments are recognizable, and the two have a lively interaction. For most of the fifty minutes, the energy levels are pretty up, and there is great action and reaction between the two players. Only, occasionally they seem to ‘lose’ it, or, instead, they pull back and shift into a slower gear, finding a new place to start and get the ball rolling. I am sure it isn’t easy to keep a high energy level going for a long time. For all I know, this is part of the process—a refined work. The second is the trio recording from September 30, 2022. On stage label boss Dirk Serries (archtop guitar), Benedict Taylor (viola) and Stefan Keune (sopranino saxophone). Here too, Keune is, for me, a relatively new name. His name only came up once, albeit also on this label. Maybe it is the nature of the instruments, but the music sounds ‘smaller’, even when this trio displays great hecticness in playing the instruments. Not exclusively, but there is a lot of scratching and scraping of instruments, and lots of small notes fly around like shards, falling and tumbling around. Also, on this disc, there are two lengthy pieces of music (ten minutes more than on the first disc), which is quite an exhausting experience (and, mind you, I didn’t play this release in one go; I spread it over three days). More than on the first disc, the energy levels were way up, the sound even more fragmented, and I needed a short break when the music was over. The final disc was recorded two months after the second disc and had a duo of Martina Verhoeven and Goncalo Almeida. They both play the double bass, which, I believe, is a first for Verhoeven. She usually plays the piano, but this is not the first time this label sees musicians switching instruments – “I never played this instrument, so I think I can”. At forty-two minutes, this disc is the shortest in this package. While not free of some nervous and hectic, there isn’t the same level of energy, which (and I am thinking here of the listener who goes for the experience of playing all of these in a row) makes, perhaps, a good moment to relax, a bit, because it’s not always the most reflective music. It is, so I guess, within the nature of the instrument used. The low end of the bass plays a role here. Interestingly they also use small bells at one point, and I believe I also heard voices. I might be wrong. Quieter at times but still very much the work of free improvisation and another fine work with some significant interaction between these two players. ” Vital Weekly – The Netherlands
Here’s some extra photos, captured by PlusEtage photographer Marcel Thomassen of the fantastic concert MARTINA VERHOEVEN & TEUN VERBRUGGEN put on last Saturday at our 7th label event at the intimate PlusEtage in Baarle-Nassau (The Netherlands). Thank you Marcel.
In tropical temperatures, for our 7th label event at PlusEtage, MARTINA VERHOEVEN & TEUN VERBRUGGEN challenged each other musically yesterday and raised the intensity even more. Absolutely blazing concert and Ella & Eddy Westveer of JAZZRADAR were there and were so kind to capture not only the fantastic performance with beautiful photography but also wrote a superb review. Thank you.
Live at Plus-Etage Volume 1. Het is de titel van een driedubbel album, opgenomen door Dirk Serries tijdens drie verschillende concerten in 2022. Op één ervan speelt hij zelf (met Stefan Keune en Benedict Taylor) en op een andere speelt Gonçalo Alemeida met Martina Verhoeven, beiden op contrabas. Het waren unieke optredens, want volledig vrij geïmproviseerd en dus eenmalig. Serries presenteerde het album op bovenkamer van de PlusEtage. En hij kondigde het concert van de avond aan terwijl de thermometerwaarden buiten langzaam onder de dertig graden kropen. De nieuwe improvisatoren maakten zich ondertussen gereed om zich nog warmer te spelen: Martina Verhoeven (piano) en Teun Verbruggen (slagwerk).
UITDAGERS Verhoeven beroerde de snaren van de standing piano vooralsnog zonder de witzwarte toetsen te raken. Verbruggen trommelde wat en rommelde wat achter zijn kit op zoek naar een vorm van harmonie. Beiden zijn bezig met ritmiek en zoeken verbinding. Ze voelen elkaar goed aan zonder één moment oogcontact of onderliggende afspraken. Go with the flow. Of juist de uitdaging zoeken en elkaar prikkelen. De ramen van de zaal staan open. De altijd in de zomeravond aanwezige merels mengen zich ongevraagd in het gesprek. Ook de kerkklokken van Baarle-Nassau en Baarle-Hertog laten zich niet onbetuigd. Drummer en pianist toonden dynamiek en kleurden beiden lekker buiten de lijntjes. De overgang van rustig naar een onweersachtige dreiging kon ook verrassend abrupt gaan. Dan: een klein moment van oogcontact en het is pauze!
SAMENWERKING Drummer Teun Verbruggen is een bekende Belgische jazzdrummer met een goed gevulde agenda. Voordat hij in het trio van Jef Neve speelde, was hij al een bevlogen improvisator. Daarna werd hij letterlijk een beeldbepalende drummer bij Flat Earth Society waarmee hij de wereld over reisde. Ook veel andere jobs van eigen of andere projecten (Warped Dreamer, Too Noisy Fish) slokten de nodige tijd op. De corona-tijd bezorgde hem andere inzichten en leerde hem anders te kijken en denken. Dat leverde ook nieuwe prioriteiten, die nu langzaam aan het neerdalen zijn. Het kleinschalig optreden en gevoel voor de details passen daar prima bij. Toen hij Verhoeven jaren geleden al eens tegenkwam, ontstond er een klik. In duo improviseren is de resultante van die klik.
BEELDEN Na een verkoelend dronk volgde een tweede set. Wie zich mee wilde laten voeren in de vrije ter plekke ontstane improvisaties mocht ook gebruik maken van de eigen fantasie. Je zou het als een caleidoscopische abstracte film kunnen beschouwen, maar ook meer grijpbare beelden dwongen zich aan de bezoekers op. Verhoeven vertelde dat ze vaak zelf een concreet verhaal in haar hoofd heeft om daarmee het concert in te gaan. Wat een ieder op het netvlies kreeg door zich over te geven aan dit samenspel weten we niet. Het publiek was in ieder geval muisstil. En juist voordat de torenklokken sloegen, keken de improvisatoren elkaar in de ogen en de ingezette finale werd definitief. Stilte! Daarna een dankbaar applaus!
MARTINA VERHOEVEN + TEUN VERBRUGGEN Martina Verhoeven – piano Teun Verbruggen – drums en percussie
PlusEtage, Baarle-Nassau (NL) 10 juni 2023 Tekst en fotografie: Ella & Eddy Westveer
Tomorrow, our 7th label/PlusEtage event, is MARTINA VERHOEVEN (piano) and TEUN VERBRUGGEN (drums)’ change to shine on the stage of PlusEtage in Baarle-Nassau (The Netherlands). Join us.
The extraordinary Polish webzine, from the mind of Andrzej Nowak, just wrote a beautiful article on DIRK SERRIES recent albums : two solo’s : FLUCTUATION OF BEING and NOCTURNAL DISCORD, and his collaboration with JUSTIN K BROADRICK : LOUD AS GIANTS.
Dirk Serries! Back to the dark!
Belgijskiego artystę Dirka Serriesa uwielbiamy na tych łamach niezwykle intensywnie, zarówno jako swobodnie improwizującego gitarzystę (akustycznego i elektrycznego), jak i szefa fantastycznego impro labelu A New Wave Of Jazz. Tego samego muzyka po prostu kochamy, gdy dźwiękami swojej gitary zabiera nas w bezmiar mrocznego ambientu, który jak zawsze nie ma początku, ani tym bardziej zakończenia.
Z ogromną radością donosimy, iż w ostatnich tygodniach ukazały się aż trzy albumy Serriesa w ambientowej estetyce – dwa w pełni solowe, choć każdy powstały w innych realiach producenckich oraz jedno poczynione w duecie ze starym kumplem, z którym muzykował onegdaj choćby pod wspaniałym szyldem Fear Falls Burning.
Ladies and gentlemen, Dirk Serries in dark zone! Welcome!
Dirk Serries Fluctuation Of Being (Midira Records, CD 2023). Nagrane w różnych okolicznościach, 2019 – 2022: Dirk Serries – gitara elektryczna i efekty. Pięć utworów, 55 minut.
Fluktuacja bytu, to niemal klasyczna pozycja w dark ambientowym portfolio Belga. Gitarowe pasaże od lewej do prawej, od nieistniejących narodzin do zapomnianego bezkońca. Nagrania powstałe w trakcie czterech lat brzmią bliźniaczo, pięknie kołyszą nas egzystencjalną trwogą i wszechobecnym smutkiem. Tytuły utworów pełne są niemal metafizycznej pustki, zapewne obrazują dźwiękiem czasy covidowej beznadziei. Piękny album wprost do galerii wzorca gatunku!
Pierwsza z pięciu kilkunastominutowych ekspozycji zdaje się płynąć strumieniem o umiarkowanie mrocznej proweniencji. Budują ją pasma brzmiące czystym ambientem, ale także strugi bardziej zabrudzonych fonii. Całość sprawia wrażenie bardziej tęsknej niż konającej w trwodze nieskończoności. Raz po raz flow zdobiony jest bardziej masywnymi, basowymi pasmami, które brzmią dość syntetycznie. Narracja z czasem rozlewa się coraz szerszym korytem, nie szczędząc nam emocji. Druga opowieść brzmi niemal polisyntetycznie, bardziej wszakże relaksacyjnie, z głęboko skrywaną melodyką rezygnacji. Kolejna narracja wydaje się lżejsza, kreowana z większą swobodą, ale uformowana w dość płaskie pasmo. Czwarta opowieść płynie zarówno bardzo łagodnym strumieniem, jak i basowym kontrapunktem. Z czasem nabiera pewnej śpiewności, budując klimat mniej ponury, jakby na horyzoncie pojawiało się mgliste światełko nadziei. Finałowa historia pięknie wieńczy dzieło. Przypomina leniwy strumień, który nabiera mocy i zamienia się w rwący, emocjonalny potok dźwięków. Znamiona silnie mrocznego nosi tylko jeden z wielu wątków tej niekończącej się opowieści.
Dirk Serries Nocturnal Discord (Cloudchamber Records, Kaseta/DL 2023). Nagrane w czasie rzeczywistym, studio domowe, styczeń 2023: Dirk Serries – gitara elektryczna i efekty. Pięć utworów, 49 minut.
Druga z solowych nowości gitarzysty powstała w czasie rzeczywistym, z czego wnosić można, iż jest realnym zapisem procesu twórczego bez specjalnych ingerencji post-produkcyjnych. Nagrana na raz i udostępniona w formie pięciu improwizacji, budowanych surowym brzmieniem gitary elektrycznej, szumem gitarowych pick-upów, nasączona brudem analogowej metody realizacji. Nowy, ciekawy wątek w twórczości muzyka, silniej osadzony w żywych dźwiękach, poniekąd nawiązujący do gitarowego projektu życia artysty, czyli Fear Falls Burning. Płyta wszakże zdaje się mieć nieco punkowy anturaż, jest chropowata, jakby klejona taśmą malarską, nie zwiewnością elektronicznych obróbek, daleka od ambientowej płynności i dramaturgicznej zwinności typowej dla gatunku.
Nocturnal Discord budowany jest na ogół metodami dość minimalistycznymi. Gitara pracuje tu częściej krótkimi frazami niż dźwiękowymi plamami typowymi dla ambientu. Wokół niej wszystko zdaje się szumieć i skwierczeć naturalną analogowością. Narracja incydentalnie potrafi zgęstnieć, ale też niemal momentalnie rozmyć się w chmurze szumu. Ów czerstwy post-ambient ma, co do zasady, powolne tempo, porusza się niemal ceremonialne. W kolejnych opowieściach gitara żyje pełnymi emocjami – czasami przypomina niedostrojone organy, czasami moduluje dźwięk, czasami fałszuje niczym pijany wokalista lokalnego bandu. W trzeciej części narracja wydaje się wyjątkowo rwana, niebywale nerwowa jak na kanony ambientu. Dużej w niej szorstkich, męskich zapachów i siermiężnej subtelności. W czwartej opowieści przywołane wyżej charakterystyki zdają się nasilać. Całość przypomina elegię na śmierć ambientu. Finałowa opowieść znów brzmi organowo, tworzą ją mgławice dźwiękowych plam z wolna umierającej gitary.
Loud As Giants Empty Homes (Consouling Sounds, CD 2023). Czas i miejsce akcji nieznane (jakkolwiek pandemiczne): Justin K. Broadrick oraz Dirk Serries – wszystkie instrumenty, żywe i syntetyczne. Cztery utwory, 45 minut.
Jeśli we współczesnym dorobku artystycznym Serriesa mielibyśmy szukać pozycji o największym potencjale … komercyjnym, to popełnilibyśmy błąd najmniejszy wskazując na nagranie Empty Homes! Oczywiście mamy tu gitarowe, niekiedy post-rockowe frazowanie zanurzone w oceanie gęstego ambientu, ale każda z narracji doprawiona jest perkusyjnym beatem, który nie rzadko nabiera syntetycznych barw i haczy o niebanalne electro, tudzież estetykę drum’n’bass. Album dostarcza naprawdę dużo wrażeń, choć całość dramaturgicznie i narracyjnie wydaje się być dość łatwo przyswajalna, nawet dla nieobytego w mrokach ambientu odbiorcy.
Początek każdego z utworów zdaje się być typowy dla gitarowego ambientu, aczkolwiek brzmienie bywa tu gęste, chwilami wręcz ciężkie. W pierwszej odsłonie, po rzeczonym wstępie, perkusja zaczyna bić prosty rytm, czyniąc ambientową introdukcję elementem rockowej piosenki, szczególnie, gdy frazowanie gitary na froncie robi się nad wyraz spokojne. Dodajmy, iż brzmienie duetu jest dość niechlujnie, brudne, ale całkiem ożywcze. W kolejnej opowieści mamy podobny schemat, ale rozwinięcie wątku gitarowego idzie tu w masę i brzmi niczym klasyczne riffy Black Sabbath. Całość niesiona jest pasmem basowym o zdecydowanie syntetycznym brzmieniu. W trzeciej części ambient otwarcia wydaje się bardziej mglisty, z kolei gitarowy wątek główny przypomina nasączone silnym echem produkcje Cocteau Twins, odgrywane wszakże tuż przed nuklearnym atakiem wroga. Beat utworu dość szybko przyobleka tu szaty drum’n’bass. W ostatnim utworze szyk narracji kreuje elektroniczny beat, niczym perkusyjna stopa na bębnie basowym. Gitara wydaje się tu wyjątkowo rozkołysana, na poły post-rockowa, na poły ambientowa.
