ORYNX-IMPROV’ANDSOUNDS just reviewed ALAN WILKINSON & DIRK SERRIES’ One In The Eye double disc release. Lovely. Still available here and here.
Le label a new wave of jazz se développe à un rythme élevé atteignant aujourd’hui le numéro 44 avec ce double album en duo avec le maître de céans, le guitariste belge Dirk Serries et le saxophoniste alto & baryton Alan Wilkinson, aussi clarinettiste basse. J’avais consacré une étude – hommage au contrebassiste improvisateur et compositeur Simon H. Fell, disparu il y a un an et il y était question d’Alan Wilkinson, son compagnon au sein du trio explosif HWF (avec le batteur Paul Hession). Si les fulgurances d’HWF font plus qu’évoquer la musique expressionniste et sauvage de Peter Brötzmann, lorsqu’A.W. est confronté aux guitares acoustiques de Dirk Serries, on a droit à un souffle pastoral, une poésie bucolique (In the Here and Now à la clarinette basse), à un jeu équilibré plein de nuances. Dirk Serries démantibule accords et phrasés en percutant les cordes, tournoyant son plectre entre doigtés crochus du gauche et mouvements incessants sur les frettes avec une certaine logique et une frénésie colloquiale qui peut se rapprocher autant du silence que d’une activité bruitiste. Peut-être aurait-il fallu concentrer tout ce matériau enregistré en studio à Bruxelles (2019) et à l’Hundred Years Gallery (2020) et présenté ici sur deux compacts, sur l’étendue d’un seul CD. Néanmoins, les moments intéressants, poignants ou imprévisibles affluent de toute évidence, comme le n°5 du cd 1 (The Stings of the Flesh) où les morsures extrêmes et acides dans le bec de l’alto strient les froissements et les frictions des cordes contre les frettes. Ou le n°6 (In The Long Run) où le puissant baryton fait mouvoir la pression de l’air dans l’espace du studio alors que le jeu oblique du guitariste dévale les tortueuses courbes de niveau d’une carte topographique de l’imaginaire. L’écriture automatique de la six cordes triturée inlassablement inspire de remarquables et puissants coups de langue, étirements de la pâte sonore et vocalisations graveleuses au saxophoniste, vocalisations dans le bec du sax ou simplement avec son organe vocal débridé. Le CD 2, consacré à un concert enlevé (HYG 1 et HYG 2) retrace l’acuité du dialogue et des interférences partagés entre les deux improvisateurs. La perspective et le flux de l’improvisation en sont sensiblement renouvelés, brouillés, poursuivis sans relâche, ardemment. Une expérience de recherche, un chantier, des signaux de piste, égarements et retrouvailles, manifeste ludique, poésie de l’action – réaction.
After a long hiatus due to obvious reasons, yesterday label associates GONCALO ALMEIDA & DIRK SERRIES played an exclusive duo performance at Jazzblazzt in The Netherlands. Open air at the lovely OZO LAND location.
OPDUVEL was there too and here’s his review (in Dutch) along with some lovely photos.
Eindelijk: het mag weer. Na een lange concertloze periode rijdt Opduvel naar het Limburgse plaatsje Hunsel om aldaar het live-optreden van gitarist Dirk Serries en bassist Gonçalo Almeida te beluisteren en aanschouwen. Het zijn twee muzikanten die allerminst stil hebben gezeten, want van beiden is de afgelopen maanden het nodige op geluidsdrager verschenen. Zo hebben zij begin dit jaar (op dezelfde dag) beiden een solo-album uitgebracht op Serries’ label A New Wave of Jazz.
Het concert van vanavond wordt georganiseerd door JazzBlazzt, een organisatie die net als de muzikanten altijd bezig is en bij tegenslag zoekt naar uitwegen om toch livemuziek te kunnen bieden. De openluchtlocatie Ozoland leent zich uitstekend voor een concert waarbij de nog geldende coronaregels kunnen worden nageleefd. Een twintigtal mensen vindt de weg naar Hunsel om te genieten van twee akoestische sets.
Serries en Almeida zijn muzikanten met meerdere gezichten. Serries komt uit de ambient- en noisehoek, maakte de omslag naar vrije improvisatie en is ook minimalistisch in de weer in zijn project Tonus. De gitarist is een eeuwige zoeker, hoorbaar en zichtbaar bezig om nieuwe wegen en geluiden – hoe klein ook – te vinden en te exploreren. Dat laatste kan ook gezegd worden van Almeida. De Portugees speelt basgitaar, waarmee hij vaak muziek maakt die gebaseerd is op luide grooves en riffs, terwijl hij als contrabassist veel subtieler te werk gaat, soms met een elektronische toevoeging of met behulp van accessoires, maar soms ook slechts gebruikmakend van zijn handen en een strijkstok, zoals op zijn solo-album.
Het concert bij Ozoland is er een van akoestische verkenningen. Beide innovatief aangelegde muzikanten onderzoeken de mogelijkheden van hun instrument en die van het samenspel. Op het eerste gehoor lijken twee pure individualisten aan het werk, maar al snel wordt duidelijk dat de door elkaar heen gespeelde klanken op elkaar zijn afgestemd, niet door gemaakte afspraken maar in het moment, waarbij Serries en Almeida zo nauw op elkaar aansluiten dat het moeilijk te horen is wie de aanzet geeft en wie respondeert op de ander. Het is muziek waarvan de losse onderdelen net zo belangrijk zijn als het geheel en het individualisme niet te lijden heeft onder het samenspel.
De muzikanten kiezen vanavond voor een redelijk ingetogen aanpak. De muziek klinkt ook niet luid, maar hard genoeg om details te kunnen horen. En van details stikt het in de vier improvisaties die over de twee sets zijn verdeeld. De eerste improvisatie begint aftastend, om van daaruit te groeien naar een stuk waarin Serries een wat weerbarstige, soms Derek Bailey-achtige rol aanneemt en Almeida wat melodieuzer in de weer is. Het lijkt of er gaandeweg steeds meer vrijheid ontstaat, wat zich uit in de inzet van onconventionele middelen en geluiden. Zo bevat de improvisatie een gedeelte waarin beiden krakende geluiden produceren met behulp van een dun metalen staafje (Serries) en een omgekeerde strijkstok (Almeida). Verderop vinden de twee muzikanten elkaar in schurende klanken.
In de openlucht heb je natuurlijk bijgeluiden, met name van vogels. Soms lijkt het erop dat die vogels responderen op het spel van de twee muzikanten. Kraaien en zangvogels zijn gedurende het hele concert te horen. Ook komt een keer een tractor voorbij rijden. Het is nauwelijks een stoorzender en draagt bij aan de ontspannen sfeer die op het podium heerst. Serries en Almeida spelen daar een spel van aantrekken en laten vieren, en van noten afknijpen en loslaten. In dat laatste is vooral Serries onnavolgbaar. Almeida speelt een fraai sologedeelte met hoge tonen, waarna van beiden een minimalistisch gedeelte volgt met slechts een spaarzaam aantal noten.
De tweede improvisatie is korter en wat dynamischer dan de eerste. Serries gebruikt een houten stokje om wat scherpere, pikkende klanken uit zijn instrument te halen. Mooi is het gedeelte waarin beide muzikanten tokkelend in de weer zijn. In het eerste stuk na de pauze beweegt Almeida zijn strijkstok over het hele instrument, niet alleen over de snaren, maar ook over het onderste gedeelte en zelfs over de steun waar het instrument op rust. Korte vegen (beiden), stuiterende hoge klanken (Almeida), wrijvende geluiden met een metalen voorwerp (Serries), het bespelen van de snaren met een brush (Almeida), zachtjes slaan op de klankkast (beiden): er valt niet alleen auditief wat te beleven maar ook visueel. Daarbij is er steeds focus en staan de niet gebruikelijke middelen ten dienste van de muziek, van de improvisatie waarin de muzikanten even last hebben van een storing in de geluidsinstallatie, die echter niet af kan doen aan de boeiende verrichtingen op het podium.
Almeida maakt indruk door zijn bas te bespelen met twee mallets, terwijl hij een stok die eruit ziet als een dikke breinaald door de snaren heeft gestoken. Met de mallets slaat hij op de snaren, op die stok en op de kam. Serries geeft zijn kompaan de ruimte, zoals dat andersom gebeurt als Serries met behulp van een liniaal soleert. Soms dreigt het gitaargeluid het af te leggen tegen het vollere en bredere geluid van de contrabas, maar steeds blijft Serries’ spel genoeg hoorbaar om de spitsvondigheden in zijn spel te kunnen ontdekken. In de laatste improvisatie vinden de twee elkaar in een ritme, waarna een gedeelte volgt waarin Almeida de diepte van zijn instrument naar voren laat komen en Serries in contrast hoge pieptonen produceert door de snaren achter de kam te beroeren.
Met een ferme zwiep met zijn strijkstok beëindigt Almeida het concert. Een uur lang heeft het publiek mogen genieten van akoestische improvisaties van twee bedrijvige muzikanten die elkaar goed aanvoelen, schijnbaar achteloos muzikale uitdagingen aangaan en met vrij beheerst spel maar ook in totale vrijheid hun niet geringe muzikale kunnen etaleren. Luisteren naar dit soort muziek is al een enerverende bezigheid, er ook naar kunnen kijken geeft de muziek een absolute meerwaarde. Dit eerste concert sinds lange tijd smaakt naar veel meer.
Belgian radioshow WUNDERKAMMER already paid attention to our label more than once, so thank you for that support. Here in their latest episode they play a piece from COLIN WEBSTER & ANDREW LISLE’s NEW INVENTION cd. The album is still available from our website or bandcamp store.
The wait has been long but finally this Saturday the first of hopefully many to come, organised by the great Jazzblazzt, is a duo concert of Gonçalo Almeida & Dirk Serries. Of both artists we released their solo album on vinyl early this year so you can expect a melange of both their individual styles and a first time get together in duo.
Saturday June 5th, open air at OZO Land (Neeritter, The Netherlands), limited seating, doors open at 7pm, concert starts 8pm. Get your reservation by emailing Jazzblazzt
Our PORTAMENTO episode for May is available online. On this episode we focused on the excellent music of Maria De Alvear, which balances beautiful between the strict minimalism and extrovert composing and performing, mostly on piano. Listen here.
PORTAMENTO 27.05.2021 : MARIA DE ALVEAR 01. Maria De Alvear (performed by Eve Egoyan) – De Puro Amor – excerpt (De Puro Amor & En Amor Duro, Maria De Alvear World Edition 2018). 02. Maria De Alvear (performed by Renier Van Houdt) – Llena – excerpt (Llena, Maria De Alvear World Edition 2000). 03. Maria De Alvear (performed by Antoine Beuger) – Besando El Tiempo (9./10.2. 1995) – excerpt (Besando El Tiempo, Edition Wandelweiser 2017). 04. Maria De Alvear (performed by Marc Sabat/Stephen Clarke) – Thinking – excerpt (Thinking, Maria De Alvear World Edition 2003). 05. Maria De Alvear (performed by Gero Sprafke/Jaki Liebezeit/Manos Tsangaris/Reiner Linke/Maria De Alvear) – Alle Blätter (Baum : Drums Of Chaos, Maria De Alvear World Edition 2001).
Invited by RIHARDS T. ENDRIKSONS’ radioshow on Latvian Classical Radio, MARTINA VERHOEVEN and DIRK SERRIES did a impro session at the music academy of Baarle-Hertog (Belgium). Aired tonight. Listen here.
For Nordic’ SALT PEANUTS critic Eyal Hareuveni wrote a lovely review on ‘ONE IN THE EYE’, the double disc release of ALAN WILKINSON & DIRK SERRIES. Still available here and here.
“Journalist Guy Peters imagines the free-improvised meeting of British reeds master Alan Wilkinson and Belgian guitarist Dirk Serries to action painting, «an arena in which to act – rather than as a space in which to reproduce, redesign, analyze or ‘express’ an object, actual or imagined». Likewise, according to Peters’ liner notes for «One in the Eye», the sound is abstract, so why not embrace it, and focus on the range of sounds, extended techniques, density, dynamics and the here and now.
«One in the Eye» is a double album. The first disc was recorded at the Sunny Side Inc. Studio in Anderlecht in Belgium in November 2019. The second disc was recorded live two months later during A New Wave Of Jazz festival at the Hundred Years Gallery in London in January 2020. Serries plays on both discs on acoustic guitars and this choice of instrument forced Wilkinson to adapt his sonic palette- on the bass clarinet, baritone and alto saxes, to the sonic spectrum of the guitar.
The pieces in the studio recording are urgent and dense, explore an array of extended techniques and different modes of energy and intensity, sometimes quite playful («In The Long Run») and at other times even abrasive, but all flow naturally and stress the immediate affinity between Wilkinson and Serries. «In The Here and Now» surprises with its lyrical melody and its quiet contemplative spirit and «The Stings Of The Flesh» relies totally on Wilisnson and Serries extended techniques and on «Pull The Other One» Wilkinson employs his voice (alongside the baritone sax) as an exotic and passionate instrument, matches beautifully by Serries’ rhythmic guitar playing. All these pieces are remarkably cohesive.
The two live improvisations are, as expected, are longer. Despite the time that has passed since the studio recording, these improvisations still highlight the immediate, organically flowing interplay. «HYG 1» is quite playful and rhythmic even in its most abstract and tense segments. «HYG 2» introduces first a mysterious vein when Serries explores Far-Eastern sonorities while Wilkinson suggests gentle, meditative lines, but soon Serries and Wilkinson settle again on loose and inventive rhythmic games.
On May 7th we launched our membership through bandcamp. Its goal to support the aim of our label, in the hope to move forward and execute our passion to share intriguing music and art with you. The annual membership contains as well an even expanding colletion of unreleased recordings and live performances as token of appreciation for your support. Poland’ SPONTANEOUS MUSIC TRIBUNE just reviewed these exclusives for you (in Polish though). Thank you.
Stadhouders, Serries, Marshall, Willberg, De Groote, Verhoeven & Tonus! A New Wave Of Jazz’ very short digital editions only for membership!
Czasy bezkresnej pandemii sprawiają, iż muzycy, pozbawieni możliwości koncertowania, skupiają swoją uwagę na dostarczaniu odbiorcom astronomicznych ilości nowej muzyki. Jakkolwiek nie psułoby to rynku muzycznego, zwłaszcza jego niszowych odmian, fakt taki należy zaaprobować i starać się z jego skutkami współegzystować, czy to jako potencjalny kupiec, czy jako … recenzent.
Belgijska oficyna A New Wave Of Jazz przygotowała właśnie cztery nowe nagrania koncertowe, które udostępnia jedynie w formie plików elektronicznych i jedynie … dla członków swojej grupy fanów i wielbicieli. Co to oznacza, w kontekście dostępności tej muzyki dla niestowarzyszonych, pokaże przyszłość. Zainteresowanych wszakże ewentualnym zakupem można z pewnością odesłać na stronę wydawnictwa, której adres przypominamy na końcu dzisiejszej opowieści.
Na najnowszych nagraniach NWOJ spotykamy niemal wyłącznie świetnie znanych nam artystów, związanych nie tylko z tym belgijskim wydawcą. Przy okazji możemy też przypomnieć sobie nagrania z trzech ostatnich edycji labelowego, corocznego Festiwalu, w tym także ostatniego, który odbył się w marcu br. jedynie w formie streamingowej.
Jasper Stadhouders & Dirk Serries Live At Jazzblazzt 2019
Dzisiejszą prezentację rozpoczynamy od koncertu, jaki odbył się w znanym belgijskim klubie Jazzblazzt, wiosną 2019 roku. Dwóch fantastycznych gitarzystów zagrało w jego trakcie dwa sety – w pierwszym korzystali z gitar elektrycznych, w drugim z akustycznych. Całość trwała łącznie 40 minut i 11 sekund.
Artyści tej klasy, co Jasper i Dirk nie mogą nie zacząć koncertu w sposób spektakularny – kręcą spirale, rysują pętle i konstruują fikuśne zawijasy. Prezentują od startu dużą wolę walki i zbliżone techniki wydobywania dźwięku. Mimo wielu dynamicznych i zadziornych fraz dbają też o szczegóły, zdają się być wyczuleni na niuanse brzmieniowe, mimo, iż obaj mają w rękach prądobiorcze urządzenia. Ta lewa (Jaspera) ma go chyba więcej, ta prawa (Dirka) nadrabia wyszukaną melodyjnością. Gdy muzycy zdejmują nogą z gazu, bez trudu odnajdują w sobie drobinki post-jazzowej estetyki, choć całość ekspozycji realizują z niemal rockowym temperamentem. Zwinne koty, przebiegłe lisy! Zwróćmy uwagę na szczególnie udane fazy tego seta. Gdy lewa gitara dynamicznie riffuje, prawa maltretuje struny. Gdy prawa uprawia efektowne sprzężenia, lewa proponuje serię małych wybuchów. Nie brakuje momentów, gdy obie gitary serfują po wielkim oceanie, a wiatr chlaszcze im gryfy. Wreszcie sam finał – gdy lewa gitara łapie szalony rytm, prawa tapla się w rzeżącej psychodelii i stawia efektowne znaki zapytania.
Set akustyczny – co oczywiste – stawia na drobiazgi, większą czystość brzmienia, ale nie ogranicza ekspresji muzyków. Początek zdaje się być nad wyraz filigranowy, tkany ze strzępów dźwięków. Potem opowieść nabiera rozmachu, ale daleko jej do ognistych erupcji. Obaj artyści mają wyjątkowo zwinne palce oraz bardzo otwarte głowy! Bez trudu łapią spokojniejsze, czyste frazy i brzmią wtedy razem niczym para neoklasycznych kochanków na popołudniowej przebieżce. W drugiej fazie seta tłumią emocje i grają wiele fraz na wdechu. Trochę się imitują, nie stronią od zabawy w pytania i odpowiedzi. Na zakończenie schodzą do krypty i zatopieni w lepkich pajęczynach bawią się w dźwiękowe preparacje. Prawa gitara zaczyna nawet dziwnie popiskiwać. Another kind of fake sounds! Brawo!
Hannah Marshall/ Dirk Serries/ Otto Willberg Live At A New Wave Of Jazz Festival 2020
Na osi czasu meldujemy się w roku 2020, tuż przed wybuchem pierwszej fali pandemii. Na scenie swobodnie improwizujące acoustic string trio: Hannah Marshall – wiolonczela, Dirk Serries – gitara akustyczna oraz Otto Willberg – kontrabas. Grają szybko i na temat, zatem cały set trwa ledwie 27 minut i 9 sekund.
Muzycy zaczynają koncert zwartym, dobrze konstruowanym strumieniem dźwiękowym, jakkolwiek każdy z nich używa innej techniki maltretowania strun. Jeden po rockowemu riffuje, drugi ma w ręku smyczek, trzeci zaś nieśmiało preparuje dźwięki. Całość nie daje się zakwalifikować do żadnego gatunku, choć do estetyki free chamber oczywiście jest tu najbliżej. Pojawiają się brudne frazy, akcje toczą się wszakże leniwie i raczej budowane są w skupieniu. Po czasie ów konglomerat wyłącznie intrygujących dźwięków łączy się jednak w bardziej dynamiczny flow. Bez mrugnięcia okiem muzycy równie szybko odnajdują się w oparach ciszy – skrzypią, pocierają się o siebie, miałczą, jak wygłodzone koty. W tych okolicznościach stosują na ogół podobne techniki gry. Choćby w okolicach 8 minuty, gdy trzy smyczki bawią się w efektowne, choć wytłumione piłowanie strun. Po kolejnych dwóch minutach dostajemy ekspozycję pod nazwą deep acoustic drone ambient.
Trzech wyśmienitych instrumentalistów świetnie reguluje tempo improwizacji, mistrzowsko panuje nad dramaturgią całości, często zmienia techniki gry – taniec od poziomu ciszy, po względny hałas. W okolicach 18 minuty muzycy fundują nam bardzo efektowne spiętrzenie, które rozlewa się szerokim korytem dłuższych, przeciągniętych fraz. Energia ich nie opuszcza, choćby na ułamek sekundy. Kilka zadziornych fraz i równie bezczelnych ripost, i już w okolicach 21 minuty pojawiają się pierwsze próby tłumienia ekspozycji, nawet do poziomu ciszy. Artyści schodzą głęboko w dół i tkają niemal molekularne drony, które sprawiają, iż finał koncertu śmiało możemy zaliczyć do jego najlepszych momentów. Zmysłowa bojaźń i afektowane drżenie – silent prepares in very long-cuts!
Patrick De Groote & Martina Verhoeven Live At A New Wave Of Jazz Streaming Festival 2021
Tegoroczny marzec, białe ściany studia Sunny Side Inc. w Anderlechcie i dwójka muzyków zachowująca dystans fizyczny, ale na szczęcie – nie ten muzyczny, wszak w uprawianiu swobodnej improwizacji kontakt między artystami stanowi fundament sukcesu. Streamingowy festiwal i jeden z jego pięciu aktów: Patrick De Groote – trąbka oraz Martina Verhoeven – fortepian. Jeden, zwarty set – 28 minut i 22 sekundy.
Koncert otwierają krótkie, czyste frazy trąbki, kontrapunktowane open-jazzowymi plastrami wprost z klawiatury fortepianu. Zabawa czyniona jest w formule call & responce, wszakże z miejsca pachnie sytuacją niemalże filmową – oto Miles Davis spotyka Cecila Taylora na paryskiej ulicy pod koniec szalonych lat 50. ubiegłego stulecia! Muzycy rozdają dynamiczne frazy na prawo i lewo, ale dzielą je pauzami pełnymi melancholijnego suspensu. Martina nie stroni od struktur rytmicznych pełnych ragtime’owej frywolności, Patrick stawia na czyste frazy, ale czasami pakuje w nie sporo agresji. Mamy więc pyskówki, zdania odrębne, ale także całą plejadę zachowań, których celem jest stabilizowanie napięcia pomiędzy muzykami.
Gdy pianistka na krótkie chwile zostaje sama na studyjnej scenie bez publiczności, zdaje się błyszczeć post-klasyczną estetyką, kreowaną wyjątkowo zwinnymi palcówkami po klawiaturze. Trębacz naznaczony jest piętnem cool jazzu, ale sprawia wrażenie, że w tej roli czuje się, jak ryba w wodzie. Jego opowieść tylko z rzadka zahacza o dźwięki bardziej zabrudzone, podobnie dzieje się z pianistką, która nie sięga do głębi swego instrumentu. Obu artystom bliżej do ekspresji free jazzu niż zakamarków swobodnej, kameralnej improwizacji. Na finał spod klawiatury wypadają nawet akcenty post-romantyczne, które są jednak świetnie kontrastowane trąbką, która zdaje się żłobić dziurę w niebie. Smakowity, stylowy set, silnie osadzony w tradycji wolnej muzyki.
Tonus Live At A New Wave Of Jazz Festival 2019
W dwa tygodnie po fantastycznym koncercie w Polsce, na trzeciej edycji Festiwalu Spontanicznego w październiku 2019 roku, Dirk Serries zrealizował kolejną odsłonę swojej idei kompozytorsko-improwizacyjnej Tonus, w tym razem w bardzo kameralnym, ledwie czteroosobowym składzie: Antoine Beuger – flet, Colin Webster – saksofon altowy, Tom Jackson – klarnet oraz on sam – sopranowa melodica. Czas nagrania: 23 minuty i 56 sekund.
Tym razem tonusowa narracja ma wyjątkowo precyzyjną dramaturgię. Tworzy ją długi strumień dźwiękowy podawany przez cztery instrumenty niemalże unisono, kreowany w estetyce, którą możemy porównać do idei Sustained Piece Johna Stevensa. Drugim elementem składowym tej układanki jest oczywiście cisza. Narracja z biegiem kolejnych powtórzeń sekwencji dźwięk-cisza-dźwięk zdaje się narastać, ale na pewno nie rozwija się liniowo. Zmianom ulega raczej długość trwania poszczególnych elementów, nie zaś ich intensywność. Być może muzycy mają tu swobodę w kreowaniu interwałów, być może całość jest jednak konsekwencją niemalże matematycznych zapisów graphic score, które Serries stosuje w projekcie Tonus.
Strumień dźwiękowy sprawia wrażenie, jakby nie ulegał specjalnym zmianom w trakcie całej ekspozycji, może jedynie, od czasu do czasu, odrobina piasku dostaje się w szprychy czteroosobowej machiny. Cisza, jak to cisza, z samej swojej natury milczy, czasami jest długa, ciągnie się w nieskończoność, czasami bywa ulotna, brutalnie rozrywana przez kolejny strumień dźwiękowy. Oto Tonus – siła minimalizmu i wiecznej repryzy, metafizyka dźwięków, którym potrafią być ciszą.
Kevin Press’ THE MODERNS episode 159 features songs from two of our new releases : ALAN WILKINSON & DIRK SERRIES ‘One In The Eye’ and PIERRE GERARD ‘Pieces Of Apparatus’. Enjoy the show.
For your and our convenience we’ve been optimizing our website. As you know each release has its own designated page but now you can also find there your direct link to bandcamp (including an instant feed to the music as well). The video page carries all of our self-produced concertfilms (more to come for sure) and the radio page informs you about the two radioshows we host. Also dont forget to click on ‘follow+’ (right corner below) to stay in tune with the latest news. Thanks for visiting.
