Author: dirkserries

UK’s MUSIQUE MACHINE reviewed two of our releases : the slightly-overlooked IMAGINARY JUNCTION by quartet WARD/VERHOEVEN/SERRIES/ROBERTS gets a raving review with a 4 out 5 rating ! and new album ‘PIECES OF APPARATUS’ by PIERRE GERARD. Of course the albums are still available from our webstore.

“4 out of 5 rating ! Imaginary Junction presents the listener with two lengthy and eventful slices of improvising- that nicely flip ‘n’ flop between busy manic-ness, and more atmospheric strolls and crawls. The CD brings together the talents of Cath Roberts- baritone saxophone and objects, Dirk Serries- acoustic guitar, Martina Verhoeven- piano, and Tom Ward- flute, Clarinet and bass clarinet.

The two tracks were recorded in July of last year- and due I’m guessing to Covid it was recorded in two separate locations Brockley in the UK, and Sint-Lennaarts in Belgium. With the players being able to hear each other in real-time. And really you wouldn’t know it was done in this way, as all four players bounce off and reacting to each other very well, for two very involving and rewarding tracks that are alive with both invention and shifting mood/ atmospherics.

The two tracks are simply entitled Part One and Part Two- with each rolling in near the half-an-hour mark, for a total release playtime of sixty minutes. “Part One” opens with a mix of rapidly darting and strumming guitar, and snaking rustle. Fairly soon both piano and flute enter,  with the sax, also joining in too- together the instruments create an intricate and vibrate soundscape, which feels both manic and playful. As we move on things start to shift down, then up again in gears- as go from moody warbling horns, edged by slowed atmospheric scapes, and darted by dramatic piano key. Back to suddenly shifting and flitting blends of the instruments- sometimes with all playing at the same, at others with just two players.

Moving onto “Part Two”, and we begin with a mixture of forking and weaving horn work,  and tempered textural creaks. As we progress we find bounding low-end piano tones coming into looping play, as well as more layers of horn bay and scream. Later on, we shift onto melancholic drifts of piano notations, drifted by smoky honks, shimmering neck slides, jittering object detail and moody flute trails. Moving onto doomy horn drags, gloomily low piano key shifts and sinister textural fiddles. With the track finishing on a more manic and wacky, but still a little shady tip with a mix of rapid scabbing horn and guitar neck work over glumly tolling piano tones.

I must say I enjoy most of what the New Wave Of Jazz label puts out, but I have to say Imaginary Junction is a real corker of a release, with this four-piece really weaving some wonderful improvised magic. So if you enjoy rewardingly shifting improv, that moves between detailed manic-ness and more atmospheric fare.”

“Pieces Of Apparatus severs up five examples of extremely sparse and often spaced-out improv for guitar- with all the tracks unfolding in both a jaggedly wondering, dartingly inventive, and largely rewarding manner. Here on the New Wave Of Jazz label is CD release, presented in the labels house style packaging of a white and grey box gatefold, that features a worthy write-up about both Gérard work in general and the pieces offered up here.

Pierre Gérard is based in  Liège, Belgium- and has been releasing work since around 2008. He’s so far ( according to Discogs) racked up around twenty releases- with seemingly most of these been full-lengths. Pieces Of Apparatus is my first taster of his work, and I must say he has a rather distinctive sound that feels both wondering, that also purposeful. 
 
As a release Pieces Of Apparatus runs at spot on the fifty-three-minute mark- with each of the tracks hitting between three and fifteen minutes, though mostly they hit around the ten minute plus mark. Each of the tracks here features a similar sparse, spidery, and just amplified guitar tone- so while there’s not a lot of different sounds/ tone at play here, Gérard does manage to make each track have its own identity/ quirks. 
 
The album opens with “Formé Sur Un Bois De Rose Pâle”( Formed On A Pale Rosewood)- this is the longest piece here at just over fifteen and a half minute. It’s built around a blend of choppy ‘n’ darting picks,  points of slight reverb, with more fleeting moments of tap ‘n’ hack, tighter and smaller string scrubs, and higher-pitched neck fumbling. The track feels both nervy and awkward- yet at the same time wonkily spritely and strangle appealing in its jaggedly spaced flow.

By track three we come to “Miniature En Poudre Pratique” (Practical Powder Miniature) where we find three and a half minutes worth of slow placed almost waltzing picks, low-key reverb hover, and a few more wailing/ sour points. The album plays out with the just over eleven minutes of “Emprunté A La Transparence D’une Forêt Sans Rose” (Borrowed From The Transparency Of A Forest Without Rose) which is all about sourly hazing-yet oddly warming clusters of note strums and string hovers- managing to feel both awkwardly fragile-yet- at the same time strangely heartfelt too.
 
All in all Pieces Of Apparatus offers up a good selection of Mr Gérard decidedly unique take on guitar-based improv. Let hope the release leads to more folk hearing his work, as there is no doubt he has a very one-off and largely worthy take on the improv, which I know will appeal to those looking for something a little different.”

After the success of our first A NEW WAVE OF JAZZ streaming festival, thanks to the support of Flemish governement, we’ll continue filming periodically label-related live performances for our youtube channel.
This time, facilitated by the Academie Voor Muziek En Woord De Noorderkempen, we proudly present the magnificent MARTINA VERHOEVEN on piano. Initially on the double bass, Martina has been focusing herself on the piano and her style is just impressive : highly intuitive, spontaneous, dynamic and just out there. This live performance contains it all, will go in premiere on our youtube channel on May 2nd 2021 at noon (CEST).

Georges Tonla Briquet wrote a lovely article on the 3 new releases for Belgian jazz magazine Jazz’Halo.

“Net zoals Keith Harring de tweespalk tussen street art en galerijwereld overbrugde, beoogt Dirk Serries met zijn label A New Wave Of Jazz pure improvisatie te introduceren bij een groter publiek. Niet door een commerciële knieval maar aan de hand van hoogkwalitatieve releases die de veelzijdigheid van het genre illustreren. Recent verschenen er wederom drie nieuwigheden. Deze keer solowerk van een gitarist-kunstenaar-fotograaf en twee duo’s (telkens een gitarist en een rietblazer).

Pierre Gerard
Pieces Of Apparatus

Alhoewel het niet gaat om de catalogus van laboratoriumonderdelen is de vergelijking niet meteen zo ver gezocht. Gitarist Pierre Gerard liet ideeën en invallen de vrije loop. Uiteindelijk werd alles herleid tot vijf stukken met enigmatische titels als ‘Formé Sur Un Bois De Rose Pâle’, ‘Spécimen Dans Les Tons Proches’ of nog ‘Miniature En Poudre Pratique’.

Het is drieënvijftig minuten vertoeven in gezelschap van een muzikant die elke noot en elk geschuifel over de snaren duidelijk met voorbedachten rade speelt en uitvoert, ook al gebeurt alles onder de noemer “improvisatie”. Dergelijk minimalisme is enkel mogelijk middels een hoge graad van concentratie. Intuïtie en stilte blijven daarbij twee belangrijke polen. Het is eveneens een ingenieus spel van laten horen wat er niet is.

Luisteren naar dit album is net als je begeven op een flinterdun laagje ijs en bij elke stap het gevaar trotseren dat je erdoor zakt. Een gevoel dat Gerard zelf ook moet ondervonden hebben toen hij dit uitbroedde. Allemaal van een beeldend kunstenaar (want dat is hij ook) die een van zijn vorige werken de titel gaf ‘Je trouve Spinoza bien lucide’.

Arvind Ganga + Riccardo Marogna
Ballads From The Wrecked Ship

Arvind Ganga en Riccardo Marogna laten op hun beurt horen wat een gitarist en een rietblazer samen zoal kunnen bekokstoven. Af en toe gebruiken ze daarbij andere objecten en electronics (die al eens overwegen).

‘Ballads From The Wrecked Ship’ is zeven keer afdalen in de krochten van een wereld waarin vertrouwde aanknopingspunten meteen vervagen eens je ze benadert. Beiden verheffen het tot een aparte kunst om de luisteraar telkens te leiden en te misleiden. Ze lokken je naar ogenschijnlijk vertrouwde bestemmingen maar onderweg lassen ze spaarzaam en uiterst functioneel afwijkingen en verrassingselementen in zodat je al snel elk houvast verloren raakt. Nooit heftig of agressief maar steeds omzichtig en regelmatig met verslavend repetitieve patronen.

Ganga en Marogna zijn bovenal meesters in het prikkelen van de nieuwsgierigheid waardoor je steeds weer toch de volgende stap zet. De openingstrack is de ideale aanzet. Een kronkelige ontdekkingstocht in het spoor van twee wetenschappers die op zoek gaan naar de meest originele fieldopnamen en die uiteindelijk eindigt met een zucht van verlichting maar ook met een drang naar meer. Een heuse shot dopamine.

Alan Wilkinson & Dirk Serries
One In The Eye

Ook hier een gitarist en een rietblazer die samen elkaars invallen opvolgen, mee helpen uitbouwen en/of een andere richting geven.

Het gaat om een tweeluik waarvan het eerste deel opgenomen werd in de Sunny Side studio (29 november 2019) terwijl deel twee ingeblikt werd tijdens een concert op 22 januari 2020 in Londen. Geen electronics bij deze heren maar een zuiver akoestische benadering. De energie is er nochtans soms des te explicieter om. Niet dat ze zich outen als punkers (althans niet in hun muzikale uitwerking), toch is hun houding net wat assertiever en snediger dan bijvoorbeeld deze van Arvind Ganga en Riccardo Marogna die op ‘Ballads From The Wrecked Ship’ eenzelfde instrumentarium hanteren.

Tot een duel komt het nooit, wel porren ze elkaar regelmatig aan telkens net de afgrond te naderen waar de grote leegte heerst. Ze maken handig gebruik van ingekapselde uitglijzones waarmee ze vertrouwd raakten na jarenlange omzwervingen in de improvisatiewereld. Soms verontrustend en schokkerig, dan weer suggestief en in stilte gehuld maar nooit anekdotisch.

Door de ingebouwde stiltes is het soms moeilijk de “nummers” van elkaar te onderscheiden. Het vergroot enkel de verwondering over de techniek van Wilkinson en Serries. Niet toevallig dat een van de stukken de titel ‘Hobson’s Choice’ meekreeg. In die context is het uiterst boeiend om hun aanpak in een studio en op een podium te vergelijken.

De insteken mogen dan vanuit dezelfde grondprincipes vertrekken, live gebeurt de uitwerking nog gedetailleerder en meeslepender zij het ook wel meer verstikkend. Ook te omschrijven als een eigenzinnige toepassing van dichotomie in het immense impro-universum.”

You can still enjoy the attractive pre-order bundle price for our latest 3 new releases. For only 35 EUR (this incudes 2 single discs and one double album), including shipping worldwide. This offer is valid thru April 30th.
Grab them here or here.

Printed magazine GONZO CIRCUS reviews online DIRK SERRIES’ first installment in his Höfner-dedicated series of acoustic guitar improvisations on vinyl. The LP is still available here and here. Expect the 2nd part after the Summer.

“Het heeft wel iets: een uitgebreide tekst over de artiest verteld door iemand die zijn werk weet te appreciëren, in een context weet te zetten en een eigenwijs carrièreoverzicht neerzet en tegelijk de enorme evolutie die een artiest kan doormaken, in de verf zet. Guy Peters doet het, in een lay-out van Rutger Zuydervelt over Dirk Serries. Serries heeft ondertussen al heel wat muzikale watertjes doorzwommen en doorwrocht. Telkens put hij een genre helemaal uit, tast het af tot hij het helemaal heeft gehad en verkast dan geleidelijk naar iets anders. Deze keer schuift hij op richting akoestische gitaar, in zijn eentje. Dat hij veel improviseert, is een understatement natuurlijk. Het heeft echter wel iets om Serries te horen spelen op zijn 1957 Höfner archtop gitaar zonder enige vervorming, bewerking of andere belemmering. Of toch, een klein beetje compressie om het geluid dynamischer te maken. Maar vooral, gewoon, spelen met de snaren en er uithalen wat op datzelfde ogenblik door hoofd en vingers wordt aangestuurd. De ‘I’ duidt er op dat dit pas het begin is, een soort inleiding, een vingeroefening naar misschien meer uitgewerkte of ingewikkelder muziek. Serries heeft ervaring zat natuurlijk, zodat we in de tien nummers nergens het gevoel krijgen met zomaar wat gefriemel van doen te hebben. Serries weet hoe hij een degelijk luisterstuk moet brengen en door de wisseling van ingetogen en net iets feller tekeer te gaan, weet hij de aandacht vast te houden. Gelimiteerd tot honderd exemplaren op vinyl, voor de snelle beslisser dus.”

CITIZEN JAZZ (France) just reviewed GONCALO ALMEIDA’s beautiful album ‘MONOLOGOS A DOIS’. This vinyl release and the 2nd one in a vinyl series focusing on solo recordings is still available through our webstore or bandcamp.

“En juillet 2020, le contrebassiste portugais Gonçalo Almeida enregistre une série de douze improvisations dans une ancienne église de Rotterdam, ville où il vit depuis de nombreuses années. Monólogos a dois relate cette aventure en solitaire.

Seul, Gonçalo Almeida ne le semble pas – le titre de l’album le confirme -, tant il fait corps avec sa contrebasse. Privilégiant l’archet le plus souvent, il crée sur le vif une musique passionnante utilisant toutes les possibilités acoustiques de sa contrebasse ainsi que différentes techniques ; il joue sur les timbres, les angles d’attaque, les textures, la profondeur de champ. Sa sonorité ample et profonde résonne jusqu’à emplir la petite église vide et fait vibrer les âmes.

L’album sort en vinyle, en édition limitée à 100 exemplaires sur le label belge A New Wave of Jazz [1] Il est disponible également en version numérique sur Bandcamp.”

RUBICON QUARTET’s ‘Crosscurrents’ album continues to receive exposure and praise for its unique character. Canada’s JAZZWORD, led by the mighty pen of Ken Waxman, wrote a lovely review on the interaction between two generations of free impro musicians. The album is of course still available here and here.

“Tonal cross fertilization with collaborative strategies of several generations of European improvisers means that these session hold interest throughout. The main difference is between following a mix and match among countries and ensembles or seeing how quartet members from one country but different ages, articulate particular intonation.

The Rubicon Quartet is split between two participants in the first wave of Belgian Free Jazz and two contemporary players. The younger ones are guitarist Dirk Serries and pianist Martina Verhoeven, both of whom have worked with sympathetic associates like Colin Webster. The Flemish veterans are trumpeter Patrick De Groote, who after a hiatus now plays with Chris Joris; and alto saxophonist Cel Overberghe, also a painter, known for his association with Fred Van Hove.

Crosscurrents is also more all-encompassing since each Rubicon Quartet member plays on every track. Serries’ rustling guitar strokes and Verhoeven’s vibrating pumps or clicks usually maintain the narratives or engage in round robin dialogue with the horns. Sometimes in harmony, but more often in contrapuntal resistance, Overberghe’s near screeches flutter with the same intensity as De Groote’s brassy overrides. Additionally one or both regularly confer with guitar strums and/or pedal-pushed keyboard echoes. Not every exchange is spiky however, with “Airs Out”, for instance, taking on a balladic tinge as breathy reed slurs and capillary swells evolve chromatically beside paced timbres from the piano and guitar.

Most tracks are more discursive, but without upsetting the general andante interchange flow. Kinetic asides and wood slapping from the pianist and clanging strums or string pops from the guitarist are expressed, but the veterans’ round-robin creations are more pronounced by sheer volume. Aggressive, speedy bugling mixed with intermittent key percussion and reed honks characterize “A Figurative Flow”, while the concluding “Caught a Flying Ghost” may be the closest track to 1960s Energy Music. Not only does the tune begin with rough brass splatters fastened onto pounding piano runs and clanging guitar strums, but in its penultimate sequence Overberghe suddenly extrudes a cousin to Albert Ayler’s “Ghosts” that with flattement and split tones maintains ragged pitches to the end.” Jazzword – Canada

On March 20th we celebrated, under the strange circumstances of the ongoing pandemic, an online label event. An event only made possible by the support of the Flemish government. JAZZ A PARIS wrote a nice report on our online festival.

“Une soirée spéciale d’improvisation libre a été organisée le 20 mars par New Wave of Jazz  et diffusée en direct sur FaceBook et YouTube. En ces temps de confinement, il n’était malheureusement pas question que cela se passe en public ni que les musiciens voyagent pour se rencontrer. C’est ainsi que les cinq concerts se sont déroulés en Belgique et à Londres : le premier en solo, les quatre autres en duos.

Le musicien en solo est Alan Wilkinson, particulièrement remarqué dans un trio rugueux et incandescent avec le batteur Paul Hession et le bassiste Simon H. Fell. Quelques albums en attestent, mais sa notoriété ne s’arrête pas là. Je vous invite à consulter sa page Bandcamp https://alanwilkinson.bandcamp.com

Il nous offre là deux solos, le premier à la clarinette basse, le second au sax alto. Dans le premier, ce sont les entrailles de la clarinette basse qui sont fouillées, des sons multiples, des harmoniques instables, des granulations changeantes autour d’une même note, un quasi drone creusant des tréfonds graves et d’où s’échappent quelques suraigüs. À mi parcours, Alan Wilkinson retrouve en partie sa rage coutumière, sa verve, ses déchirement rugueux et véhéments pour finir en explorant de courts segments presque mélodiques, répétés, triturés pour en extraire des matériaux encore enfouis. 

Au sax alto, des quasi interjections, des attaques brutales, des phrases ultra courtes, des sons rugueux, quelques vrilles obsédées, des suraigüs irrépressibles, de rares accents voilés, presque doux mais le plus souvent, le sax est un combat. Il finit sur un cri abrupt.

C’est enregistré par Colin Webster, l’un des musicien de la soirée, et par Taran Singh à qui l’on doit une belle émission d’actualité discographique : Taran’s Free Jazz Hour http://www.taransfreejazzhour.org diffusée en Grande Bretagne, en France, en Belgique  et aux USA, émission bilingue disponible sur son site, en podcast, sur YouTube etc. Un merveilleux activiste.

Pour la suite, déplacement à Anderlecht pour le duo piano-bugle (puis trompette ). Un jeu en forme de questions-réponses où Patrick de Groote lance ses attaques fulgurantes auquel le piano de Martina Verhoeven fait écho ou qu’il vient ponctuer. Une séquence tonique faite d’éclats, de cris éraillés d’un coté, de grands tremblements, de ruissellements ou de quasi percussions de l’autre. Comme un espace sculpté au couteau. Lorsque de Groote se saisit de sa trompette, lorsqu’il décide de se passer de la sourdine, le son gagne en brutalité, en largeur du spectre de timbres, en attaques véhémentes. Il retrouve le bugle d’abord avec sourdine, puis sans pour ces échanges serrés avec le clavier. Enfin quelques éruptions avec la trompette, bouchée ou pas avant de nous quitter.

Benedict Taylor avait participé à l’album d’Ivo Perelman « Strings and Voices Project » . On le retrouve en excellente compagnie avec Tom Jackson à la clarinette. Subtilité et fluidité de d’un coté, gourmandise insatiable et flexibilité de l’autre, ils nous offrent des espaces d’intenses plaisirs, de tourbillons enfiévrés, des phases d’accalmie aux strates multiples, des entrelacements fascinants. Un moment fort.

Un autre duo, à cordes cette fois, réunit Peter Jacquemyn (b) et Dirk Serries (g). Ils nous entraînent d’emblée dans un flux intense, rageur. Une contagion des phrases, des impulsions. Puis des pépiements saisissants sur la basse, des crépitements exacerbés sur la guitare, tout un vocabulaire surprenant nous mène dans une sorte de transe . Quelques grands coups d’archets graves et lents ouvrent une phase nouvelle du dialogue. À déguster.

Retour à Londres avec le duo Colin Webster (as) & Andrew Lisle (dm). Nous avions déjà croisé la route du saxophoniste avec l’album « Saxophone Anatomy ». Il anime par ailleurs un label consacré à l’improvisation (Raw Tonk) . Ici, on retrouve ses phrases très courtes, aux limites parfois de l’interjection, son engagement de tous les instants, l’urgence de son propos. Il est servi par une batterie qui déverse ses éboulements ininterrompus, parfois en reprenant le phrasé du sax. Ils ont bien des choses à dire dans leur 30 minutes de musique !

Ces 2h30 de musique attestent d’une très belle vitalité de la scène de l’improvisation, en dépit des circonstances contraignantes actuelles. Elle souligne aussi une certaine connivence entre les deux rives.”