Our latest digital-exclusive release is being received very positively. The latest in excellent reviews is one by Eyal Hareuveni for SALT PEANUTS.
“The pan-European free improvising trio of German sopranino and alto sax player Stefan Keune (of XPact and the King Übü Örchestrü), Belgian guitarist Dirk Serries (who runs the A New Wave Of Jazz label), and British violist Benedict Taylor (of London Improvisers Orchestra) first performed at the A New Wave Of Jazz Live Event at PlusEtage in Baarle-Nassau, The Netherlands, in April 2022 (Live at PlusEtage Volume 1, A New Wave Of Jazz, 2023). Six months later, this trio recorded Closer and Beyond at the Sunny Side Inc. Studio in Anderlecht, Belgium. Serries’ partner, Martina Verhoeven, took the cover photo.
Series and Taylor collaborated extensively on many projects over the last decades, including on duo albums (the most recent one, Obsidian, Creative Sources, 2023). Taylor, like Keune, collaborated with the late British free improvising guitarist John Russell. Closer and Beyond offer four untitled improvisations leaning into the chamber yet uncompromising, spiky side.
Keune, Serries, and Taylor’s interplay is immediate, urgent, and organic. They challenge each other, never settle on familiar courses, and are determined to exhaust the magic of the art of the moment. It is an elaborate dance of three intrepid improvisers, with no safety net, moving seamlessly and between control and surrender, eruptive attacks and silences, and timbral searches and brief textures, and deepening their restless, searching dynamics as this studio session progresses, until the last intense and cathartic fourth piece.”
From 1984 till mid nineties Dirk Serries (Vidna Obmana) ran a radioshow at Antwerp free radio station ‘Radio Centraal‘. At one of their 24hour broadcasts in 1990 (35 years ago!), Vidna Obmana played an improved piece for which he assembled some Antwerp artists like Magthea (from the Hybryds fame) and the late Bobby B. This is the full piece, performed and recorded, before the group (including Vidna Obmana) went on further experimenting for hours…
For a limited time you can grab this one at ‘name your price’
You can watch some short footage of that particular 24hour broadcast (with a very young VIDNA OBMANA :-) here :
Martin Schray’s of FREEJAZZ BLOG just wrote an absolutely lovely review on our latest digital release KEUNE SERRIES TAYLOR’ CLOSER AND BEYOND. The album is available here :
“Jon Corbett once said that in the sometimes hermetic world of free improvised music, there are contrasting tendencies between fragmentation and blending. In the 1970s in particular, there was a certain ‘schism’ between jazz musicians and non-jazz musicians, which has continued to exist until today, as can be seen, for example, in Mats Gustafsson’s and Thurston Moore’s duo or Peter Brötzmann’s collaborations with Last Exit or Oxbow. However, some musicians are also drawn to like-minded colleagues who share their musical philosophy, their aesthetic goals, and their taste. And there is nothing negative about that. Stefan Keune is one of these musicians. For example, he enjoys playing with guitarists who share his view of freely improvised music – a style more closely aligned with European free improvisation than with classical (free) jazz. In the mid 1990s, he approached John Russell because he liked his guitar sound so much. “I always thought his 1930s Epiphone guitar with steel strings and his dental acrylic pick were great,” he says, and indeed, Russell’s sound was unique and suited Keune’s delicate, irritated, disturbed tone. Then there are also recordings with his old friend Erhard Hirt, with whom he plays in Xpact and the King Übü Orchestrü , but whose approach is completely different because it’s based on electronics and the preparation of the instrument. Finally, Keune’s latest project at the Moers Festival with Damon Smith and Sandy Ewen is also different, although the guitarist also prepares her guitar with objects and uses effects devices and two amplifiers. On Closer and Beyond, he has joined Dirk Serries. Serries (guitar) and Benedict Taylor (viola) have played with each other frequently, and since Stefan Keune has a penchant for string instruments anyway – whether bass, guitar, violin, or viola – this trio was somehow a natural fit. And of course it comes as no surprise that the three harmonize wonderfully. After a brief period of feeling each other out, quick, excited movements set in, and the musical molecules whirl around in a frenzy. Sharp contrasts – especially between Taylor’s longer, sweeping notes on the one hand and Keune’s hard riffs and Serries’ Derek-Bailey-inspired, sometimes brittle playing on the other – meet contemplative phases (right in the first piece after three minutes). But more often than not, the players dart around each other, into each other, and away from each other. The most interesting moments, however, are those of silence, when Keune escapes into barely hearable, extremely high registers or when delicate breaths meet the gentle scratching sounds of the guitar and long notes of the viola only to start again at breakneck speed (both also in the first piece). This varied play of sonic ricochets is hidden across four tracks, with Serries providing the textures, Taylor the verbosity, and Keune the hectic and breathless figures. Since no one pushes themselves into the spotlight, tension and dynamics are always guaranteed. The highlight of the studio recording is the last piece, in which the ideas and playing styles of the first three tracks culminate. Keune’s saxophone wanders wonderfully between Taylor’s bowed lines and Serries’ blurred chords. The timing is perfect, creating pure beauty in dissonance. If you like European improvised music in the sense of sound exploration, this album is for you. A definite recommendation.” Freejazz Blog
“KEUNE SERRIES TAYLOR Closer and Beyond (A New Wave Of Jazz, nwoj0075, DL): Stefan Keune spielt hier an Sopranino- & Altosax in Anderlecht mit dem nwoj-Macher Dirk Serries an Archtop-Gitarre und mit dem britischen Bratscher Benedict Taylor. Der ist ein erprobter Spielgefährte von Serries, zu zweit, in Tonus oder SETT. Und ein Komponist (zusammen mit Naren Chandavarkar) von Scores für indische Filme und Serien, der sich das Herz der Bollywood-Diva Radhika Apte eroberte. Keune in seiner in Xpact und im King Übü Örchestrü widerhallenden und mit Lash & Noble originalgetreu vertieften Affinität zum Brit-Plonk quiekt, keckert, girrt, sprudelt hier nicht umsonst ausnehmend schillernd und quietschfidel. In Serries struppiger Ästhetik findet er nämlich einen Anklang an John Russell, mit dem der Oberhausener eng verbunden gewesen ist. Taylor unterstreicht das mit gewetzten und glitchigen Lauten, herben Kratzern, flötenden, zwitschernden, schmatzenden Strichen. Und deutet mit sonoren Klängen an, dass der Abstand zu den euphonen Gefilden ein bewusster ist. Serries harkt, bekrabbelt, beprickelt die Saiten, pocht an den Korpus. Die dreistimmige Action streift immer wieder lustvoll ins Kakophone und Turbulente, als hyperkinetisches Action Painting, nicht als Farbfeldmalerei. Die Laute umflattern und umtanzen den Pollock-Pol wie delirante Motten auf Speed. Doch solange dieser Pol für Freiheit und Vitalität steht… [BA 131 rbd]” Bad Alchemy
The album is set to be released on September 19th, now available as pre-order through the label Consouling Sounds but the first review is and what a beautiful one it’s… We’ll continue to add reviews to this post as they come in…
AMN REVIEW : YODOK III is something of a catch-all outfit, part free improvisation, part post-rock, part ambient, and a few other parts. The group consists of Tomas Järmyr (drums), Kristoffer Lo (tuba), and Dirk Serries (guitar), who have been performing and recording together for over a decade. Here, they are joined by organist Petra Bjørkhaug on a 54-minute improvised set recorded live at the Nidarosdomen Cathedral in Trondheim. The album consists of one self-titled piece that begins quiet – not just ambient but hovering at the edge of perception – and slowly builds into a crescendo of sound nearly a hour later. Nidarosdomen’s organ has 9600 pipes and this performance must have been a spectacle, with subsonic frequencies that you could feel pass through your body. In addition to the these deep, rich chords, Lo and Serries combine to produce fluttering and shimmering lines while Järmyr initially takes a more subdued role. The blending of organ, tuba, and guitar is so alien and subtle that the instruments can be difficult to distinguish. All that changes after about the 35-minute mark, with Järmyr settling into a march-like pattern, Lo making his instrument wail, and Serries strumming relentlessly. This swells into an absolutely massive wall of sound filled by Järmyr’s unyieldingly dense percussion and a thick blend of sounds from Bjørkhaug, Lo, and Serries. The final 10 minutes form an outro, with steady cymbal-driven rhythms from Järmyr and the first set of clearly discernible melodies from Bjørkhaug. After teasing an ending that would have been nearly as quiet as it began, the intensity returns in full with an immense, shuddering finale of resonance and wailing that floods the listener with chills. Nidarosdomen will be released September 19, 2025 by the Consouling Sounds label. It is an utterly devastating statement that should be heard by anyone remotely interested in the avant-garde. This release is transcendent and coming with the highest recommendation.
VITAL WEEKLY REVIEW : I was convinced I had reviewed something by Yodok before, but alas, I didn’t. Maybe I reasoned that I had reviewed a lot of music by Dirk Serries, so why not Yodok (unless Yodok was a new name, but I had heard it before). It’s his trio with Serries on guitar, Thomas Järmyr on drums, and Kristoffer Lo playing amplified tuba and flugabone. The title comes from the venue where they played a concert on August 1, 2023, in Trondheim, Norway. It’s the “northernmost Gothic monument of the Middle Ages, built upon the resting place of Saint Olav. Within its stone walls breathes the colossal Steinmeyer organ, 9,600 pipes of air and thunder. A space made not only for prayer, but for ritual.” It’s an obvious choice to invite an organ player to join, and that’s Petra Bjørkhaug. They played for 55 minutes that evening, and it takes about 23 minutes to slowly expand sound upon sound, with Serries playing more ambient patterns than improvised ones on his guitar, and the drums in a free roll over cymbals and toms, while the wind instruments are muted. The organ playing sparse notes and melodies, until they arrive at a mighty crescendo, followed by a moment of tranquility, which doesn’t last very long and without a long build-up they arrive at the next big section of the piece, in which the drums play dramatical slow punches, and the horn, guitar and organ playing an intense dramatic tonal poem, full of images of Nordic forests and misty sceneries, but falling apart under the weight of the now rolling drums. The last section is definitely intended to be a coda, short and slowly working towards a mighty crescendo, with the church organ taking a central position, now ominously loud, and everybody working towards that white-out. It sounds overwhelming on CD, so what must it have been like on that evening? I can only guess about that. It’s improvised, no doubt, but I can imagine they made some notes they agreed upon beforehand. Whatever they planned, it worked very well.
JAZZENZO REVIEW : Hoe tover je een plek van godsdienstige erediensten om tot een thuishaven voor avant-gardistische rituelen? Het Yodok III met drummer Tomas Järmyr, tubaspeler Kristoffer Lo en gitarist Dirk Serries geeft een mogelijk antwoord met de hulp van Petra Bjørkhaug die plaatsnam achter het kerkorgel.
Kathedraal Trouwe concertgangers van oorden waar experiment en improvisatie de rode draad vormen zoals het Nederlandse festival Roadburn of de Belgische zaal De Singer weten inmiddels tot wat de combinatie van dit trio kan leiden. Wie nog niet bekend is met hun escapades verwijzen we naar de website van Consouling Records. ‘Nidarosdomen’ is hun nieuwste live opname. Plaats van het delict was de gelijknamige kathedraal in het Noorse Trondheim. Een indrukwekkend decor dat paste bij de muziek. Aangezien het ging om pure improvisatie, op enkele details na, maakte het viertal eveneens gebruik van de klankeffecten gegenereerd door deze bijzondere en massieve ruimte. Gedurende net geen uur bezweren de vier hun duivels. De zacht mystieke intro met woordeloze zang van Lo in combinatie met flugelbone roept herinneringen op aan het werk van het Griekse Daemonia Nymphe en zorgt meteen voor een kippenvelmoment.
Verbreding klankspectrum Als Bjørkhaug het volume van het reusachtige Steinmeyer orgel met 9.600 (!) pijpen haast ongemerkt opdrijft, is er een totale verbreding van het klankspectrum. Het is echter Lo die met zijn blaasinstrument voor een dergelijke aanzet zorgt, zij het pas na twaalf minuten. Stilaan klaren de mystieke nevelen op en dringen iets luidere klankconfiguraties in glissando modus de zen-getinte aanloop binnen. Het trance gevoel wordt hierdoor versterkt.
Theatrale crash Onverhoeds zweven schichtige klanktapijten over elkaar heen. Tot na tweeëntwintig minuten Järmyr de eerste tekenen geeft om alles geleidelijk richting ontsporing te sturen. Al wat voorafging was klaarblijkelijk de kroniek van een aangekondigde catharsis. Mis dus, talmend trekt iedereen zich terug om de luisteraar in onzekerheid te laten verkeren. Geen nood want de theatrale crash wordt wel degelijk ingezet, zij het in een grootse golfbeweging waarna je overrompeld wordt door de nazinderende stilte. Majestueus.Te omschrijven als gothic ambient of mythologische sfeerzetting waar een diepe muzikale innerlijkheid en zeggingskracht van uitstraalt. Geen ontheiliging maar de ritus van vier sjamanen.
SALT PEANUTS REVIEW : The trio YODOK III – Norwegian drummer Tomas Järmyr and (amplified) tuba and flugabone player Kristoffer Lo, and Belgian guitarist Dirk Serries – was invited to play a concert at Trondheim’s Olavsfestival at Nidarosdomen (Nidaros Cathedral): Scandinavia’s great cathedral, the northernmost Gothic monument of the Middle Ages, built upon the resting place of Saint Olav, the King of Norway (from 1015 to 1028), whose sainthood encouraged the widespread adoption of Christianity in Norway. Within the stone walls of this historic monument breathes the colossal Steinmeyer organ, 9,600 pipes of air and thunder, a perfect addition for YODOK III’s free-improvised, ritualistic and cathartic, massive post-rock meets ambient drones. The trio invited the cathedral’s organist, Petra Bjørkhaug, to join the performance, which took place in August 2023. The 54-minute Nidarosdomen documents the most memorable live concert, more reserved, introspective, and at times even lyrical than the previous albums of YODOK III. The audience was seated sideways beneath vaulted arches, for no one may turn their back on the cross, and witnessed a music that slowly transfigured. YODOK III became a sonic entity larger than its part, letting its unique, organically developed aesthetic grow bigger and converse not only with the cathedral’s organ, but with the living breath of Nidarosdomen itself, its reverberating walls, and its past ghosts. It is a powerful, highly immersive sonic experience that sounds as if it is molding and sculpting the cathedral’s stone walls with its spiritual sonic waves, suggesting a modern-day cleansing ritual against corrupt and reptilian evil spirits that rule our planet.
KRAUTNICK REVIEW : Mit Blechblasinstrumenten, E-Gitarre und Schlagzeug Avantgarde machen? Das kann Yodok III, das Schwedisch-Norwegisch-Belgische Experimental-Trio, bestehend aus Dirk Serries, Tomas Järmyr und Kristoffer Lo. Vor zwei Jahren bespielten sie die Trondheimer Kathedrale Nidarsdomen und nutzten den Ort gleich mal dafür, eine Organistin zu Wort kommen zu lassen. Der einstündige Mitschnitt reicht vom Ätherischen bis zum Pandämonium und beeindruckt schon akustisch so sehr, wie es der Optik des Domes entspricht.
Der Auftritt startet verdientermaßen mit einem Applaus – und dann mit Stille, in die sich ganz überraschend eine Stimme mogelt, mit Gesängen, die wirken, als wolle jemand en Hallraum des Nidarsdomen zu Trondheim austesten, bevor die Musiker so richtig loslegen. Das Instrumentarium, das sich wie unbemerkt dazugesellt, macht aus dem Gesang etwas Sirenenhaftes, wie Walgesänge, ganz still und verträumt, zu einem geigenähnlichen Sound, der den Hintergrund dezent beleuchtet, wie der Score zu einem melancholischen, anspruchsvollen Film oder wie die entrückten alten Sachen von Sigur Rós.
Nach einer ganzen langen Weile erst ist ein Blasinstrument zu hören, also das, wofür die Hälfte des Duos Yodok bekannt ist. Das Instrument verleiht dem eher klassischen Sound etwas latent Jazziges, indem es die Soundscapes zunächst begleitet und dann auch immer mal abweichend, aber einfühlsam ergänzt. Die zweite Hälfte des Duos Yodok darf im Hintergrund schon mal ihr Schlagzeug antasten, und spätestens, sobald man dies wahrnimmt, wird einem klar, dass das fehlende Drittel des Trios Yodok III längst zu hören ist: Das muss eine E-Gitarre sein, die da die ganze Zeit wellenförmig die atmosphärischen hohen Töne generiert.
Jetzt, da alle drei zu hören sind, darf die jeweilige Intensität auch mal steigen, also das Schlagzeug den freien Jazz mehr ausleben oder die Soundscapes anschwellen, und alles wieder davongeben, die Ruhe zurückkehren lassen. Und wenn das Duo Yodok schon zu dritt sein kann, dann ist beim Trio Yodok III auch Platz für eine vierte Person: Nach gut drei Fünfteln des Konzertes nutzen die Musizierenden den Auftrittsort und dessen Interieur und fügen die Kirchenorgel dem Sound hinzu. Erst so zögerlich und zaghaft, wie bei allen Instrumenten die Einführung ausfiel, dann legen alle zu, jedes für sich, nacheinander wie miteinander, das Schlagzeug wird mal wuchtig, das Blasinstrument laut und bestimmend, die Orgel deutlich vernehmbar, lediglich die Gitarre verweilt im Hintergrund. Bis sich alle in ein wahres Pandämonium hineinsteigern, und das in einer Kirche. Nur, damit dann alles in eine Art entspannten Sakral-Freejazz übergeht. Und ernsthaft: Kurz vor Ende läuten die Kirchenglocken das nächste, abschließende Pandämonium ein.
Bei Yodok III handelt es sich um die Erweiterung von Yodok um eins. Yodok sind Kristoffer Lo und Tomas Järmyr, ersterer hier mit Tuba und Flugabone, einer Variante der Posaune, beides modifiziert, zweiterer mit dem Schlagzeug. Sobald Gitarrist Dirk Serries hinzutritt, was seit 2012 immer wieder vorkommt, nennen sie sich Yodok III (und sobald der Schlagzeuger den Raum verlässt, heißen sie The Void Of Expansion). Als viertes setzte sich bei diesem Auftritt Petra Bjørkhaug an die Kirchenorgel. Dieser Auftritt nun fand vor zwei Jahren im Rahmen des Olavsfestes in Trondheim im Nidarosdomen statt, einer gigantischen Kathedrale, die sicherlich eine eindrucksvolle Kulisse für dieses eindrucksvolle Konzert bot.
MOORS MAGAZINE REVIEW : De grote kathedraal van Trondheim, Nidarosdomen, is de grootste kathedraal van Scandinavië, een Gothisch monument uit de Middeleeuwen, met een enorm Steinmeyer orgel dat volledig gebruik maakt van de enorme klankkast die deze kathedraal is. Toen het trio YODOK III van Dirk Serries (gitaar), Kristoffer Lo (tuba en flügelhorn) en Thomas Järmyr (drums), werd uitgenodigd om op te treden in deze heilige kolos nodigden ze meteen ook organiste Petra Bjørkhaug uit om op dat magische Steinmeyer orgel te spelen. Samen brachten ze één lange, indrukwekkende geïmproviseerde compositie van bijna een uur. Het werd een muzikaal gesprek tussen trio, orgel en kathedraal, muziek waar je geen etiket op kunt plakken – jazz, avantgarde, klassiek, het zit er allemaal in, maar de vier musici die daar samen speelden in die indrukwekkende ruimte creëerden er hun geheel eigen muziek, die nergens mee te vergelijken is.
GONZO CIRCUS REVIEW : Noorse kerken oefenen schijnbaar een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op een segment artiesten op het brandpunt tussen avant-garde, drones, ambient en avontuurlijke metal. Sommige konden zelfs de neiging niet onderdrukken om ze in de hens te steken. Anderen kozen ze gelukkig als bijzondere locaties voor dito concerten. Zo nam SunnO))) bijvoorbeeld in 2007 een album (‘Dømkirke’) op in de kathedraal van Bergen. Op 1 augustus 2023 was het de beurt aan YODOK III, het improvisatievehikel van de Belg Dirk Serries (Fear Falls Burning, vidnaobmana, …), de Noorse tuba-speler Kristoffer Lo en de Zweedse metronoom Tomas Järmyr. Speciaal voor dat optreden in de majestueuze historische kathedraal Nidarosdomen in Trondheim werd het trio versterkt met orgelspeelster Petra Bjørkhaug. Die had een met niet minder dan 9600 pijpen uitgerust kolossaal kerkorgel tot haar beschikking. Alles bij elkaar een prima uitgangspunt dus voor een Wagneriaans rit naar de sterren en terug. Wie de band kent, weet hoe ze live tewerk gaan. Het kader – start/climax/stop – ligt meestal min of meer vast, maar de magische weg ernaartoe is volledig geïmproviseerd en ontstaat naar gelang ze elkaar uitdagen, zoeken én vinden. Gewoontegetrouw neemt de band de tijd om hun verhaal, laag per laag, te ontwikkelen en te laten climaxen in een bombastische finale. Het concert start rustig, ingehouden en beheerst. Iele fluittonen, afkomstig van de tuba, trekken door hun melancholische karakter de aandacht initieel naar zich toe. Lo gebruikt zijn instrument dan ook per definitie niet-conventioneel. Serries houdt met zijn gekende harmonische gitaarspiralen het geheel bij elkaar. Hij is het doek waarop de rest schildert en variaties aanbrengt. Järmyr leeft zich uit als een hyper-kinetische, achtarmige jazzdrummer zonder zich evenwel te verliezen in onnodige spielereien of egotripperij. Het samenspel is intens, maar nooit vrijblijvend of richtingloos. Je ziet hem niet, maar er is wel degelijk een dirigent die het schip op koers houdt. Het orgel zorgt ten slotte voor een extra geluidsdimensie. Live moet dit ongetwijfeld niet alleen muzikaal, maar ook fysiek een ervaring zijn geweest. Stilte komt ook hier na de storm. Na de opgebouwde spanning komt de landing. Of beter: de ontlading. ‘Nidarosdomen’ drukt ons nogmaals met neus op de feiten om zulke unieke concerten in de toekomst niet meer te missen.(swat)
AUDIOVISUAL OHLSEN OVERKILL REVIEW : Well, at least I can claim to have seen Yodok III, the experimental trio of Dirk Serries (guitar), Kristoffer Lo (tuba and effects) and Tomas Järmyr (drums) live, in the Paradox Jazz club at Roadburn 2022. And boy, that was an amazing, giant, slowly building piece of improvisation. “Nidarosdomen” delivers the same, yet naturally on a much grander scale – and aided by church organist Petra Bjørkhaug. Together they’re weaving an incredible tapestry of Ambient, Drone, Post Something and Free Jazz, like a full moon stirring the tides of an elemental musical ocean, causing an infinity of waves to mightily crash onto the shore. The almost one hour long uninterrupted performance is a masterclass of feeling out the right time for dynamic shifts, of always adding new textures when they’re needed – and above all probably patience and restraint. Even though there’s no dull moment, the fear of one occuring could easily lead lesser musicians to use up their most dramatic tricks too early. Yodok III however always keep another intensification up their sleeves. When all has already risen to overpoweringly monumental size, there are still pounding drums, a mighty feedback, a sky-high fanfare-like flugabone solo, more registers of pipe organ grandiosity to add. After an accordingly long and satisfying outro, which – if I’m not completely mistaken – is finally even accompanied by the bells of the church, it’s time to regain your breath and process what your ears and soul have just witnessed. An outstanding, incredible performance. If you’ve been there in the flesh – you can be sure of my eternal envy.
POSTROCKANDMOREBELGIUM REVIEW : De imposante kathedraal van Trondheim vormde in augustus 2023 het decor voor een improvisatieconcert van YODOK III van bijna een uur. Het trio bestaande uit drummer Thomas Järmyr (ex-Zu, Motorpsycho), tubaspeler Kristoffer Lo, en gitarist Dirk Serries (Vidna Obmana, Fear Falls Burning en vele anderen), kreeg voor deze gelegenheid ondersteuning van organist Petra Bjørkhaug. En ondersteuning is in deze context een understatement van formaat, want zij had beschikking over het orgel van de kathedraal: een mastodont van 9600 pijpen. Het begint allemaal heel rustig met geluiden die op weeklagende stemmen lijken, en dan worden geleidelijk aan klanken toegevoegd: melodieuze gitaarpartijen van Serries, en drumgeluiden van Järmyr: eerst nog minimaal, maar even later klinkt het donderende geroffel alsof er niet één maar drie drummers de kerkdienst bijwonen. Haast ongemerkt komt ook het dreunende (daarbij uiteraard geholpen door de akoestiek van het gebouw) orgel dreigend opzetten, en terwijl het volume toeneemt, blijft het intussen verbazen welke experimentele klanken Lo uit zijn instrument kan toveren. Als je dit zo leest lijkt het misschien wat chaotisch, maar dit is allerminst het geval: ‘Nidarosdomen’ kon evengoed een gecomponeerde rituele dronescape zijn. Het orgelspel climaxeert in een wilde Walkurenrit en eindigt met een maniakale druminspiratie.
SPONTANEOUS MUSIC TRIBUNE REVIEW : Królowie improwizowanego dark ambientu powracają! Pięć lat po poprzednim, wówczas studyjnym ujawnieniu A Dreamer Ascends, Järmyr, Serries i Lo prezentują nowe, tym razem koncertowe nagranie, zgodnie z tytułem powstałe w miejscu zwanym Nidarosdomen. Jesteśmy w norweskim Trondheim, uczestniczymy w wydarzeniu zwanym Olavsfest, a na dużej scenie dostrzegamy głównie wielkie organy kościelne. To nie przypadek, albowiem Yodok III po raz pierwszy gra dla nas w wersji combo+, a ich gościem jest Petra Bjørkhaug, która za owymi organami zasiada. Koncert, jak każdy w przypadku tej niezwykłej formacji nie ma początku, nie ma też końca, a podróż jaką odbywamy razem z muzykami mogłaby trwać nieskończenie długo. Tym razem ta niemal metafizyczna wieczność trwa prawie 55 minut. Welcome! Muzyków na scenie witają oklaski. Po chwili z ciszy zapomnianego ambientu zaczynają docierać pierwsze dźwięki. Coś sączy się z gitary, coś lub ktoś nuci melodię rodzącego się, mglistego poranka. Ta ballada udręczonych piechurów nie ma jeszcze tempa, sączy się jak krew z dopiero co otwartej rany. Po pięciu minutach po stronie gitarzysty formuje się pierwsza struga mrocznego ambientu. Słyszymy szelest perkusji, w tle mości się warstwa fonii, być może pochodząca z organów, a na froncie pojawia się dęta, wysoko zawieszona melodia. Flow czteroosobowej orkiestry zaczyna nabierać masy po dziesiątej minucie. Tuba wspina się na palce, a na zestawie perkusyjnym rodzi się narracja kreowana wyłącznie szeleszczącymi szczoteczkami. Chór pokiereszowanych aniołów wspina się na pierwsze wzniesienie – jest ono dość wysokie, ale niespecjalnie skaliste. W okolicach dwudziestej minuty perkusja przechodzi w stadium rozkwitu i zaczyna oplatać wielostrumieniowy ambient pierwszą warstwą rytmu. Po kolejnych pięciu minutach rzeczona perkusja milknie, a na front opowieści forują się całkiem klasycznie brzmiące organy. To swoiste interludium trwa kilka minut, jakby w oczekiwaniu na silniejsze wiatry. Nowa wspinaczka, nasączona pewną nieoczywistą gotyckością organów, budowana jest bardziej urozmaiconymi metodami. Flow ma teraz wiele warstw, a całkiem istotną jego częścią wydaje ta najniższa, gęsta, basowa powłoka. Migoczą światła rampy, także tło przebiera bardziej mroczną, skomplikowaną fakturę. Na czoło pochodu zaczyna wyraźnie wydobywać się perkusja wybijająca rytualny beat. Kreatorzy ambientu przez moment przegrupowują się, czekając na rozwój akcji scenicznej. Po chwili tuba rozbłyska krzykiem melodii, a organy przystępują do zdecydowanego kontrataku. Perkusja bierze głęboki oddech i przypuszcza frontalny atak. Tuż po czterdziestej drugiej minucie scenę ogarnia spazm wielkiej, epickiej eskalacji. Po kilku minutach wrzenia narracja zdaje się wchodzić w fazę wystudzania. Organy nadal płyną szeroką strugą, ale perkusja, mimo utrzymywania rytmu, schodzi na drugi plan. Wreszcie, tuż po wybiciu pięćdziesiątej minuty, opowieść pozbawiona znamion wyraźnego rytmu zaczyna płynąć samym ambientem – wielokolorowym, bardzo efektownym, ale odrobinę już pożegnalnym. Gdy wszyscy szykują się na finał, perkusja znienacka wrzuca tryb dynamiczny i wsparta falą organowego wyziewu, wynosi opowieść na definitywnie kompulsywne wzniesienie. Akcja eksploduje, niczym błyskawica na nocnym niebie, ale w kłębach czarnego dymu czai się już nagła śmierć. I wieszczy zaskakujący koniec koncertu.
“***** Dirk Serries: Solo Acoustic Guitar Improvisations II/III and VII nwoj0045 2 LPs and EP DirkSerries (elecc g, acous g). 2021.As I said above, and as I say below, Dirk Serries is the most prominent continuator of the guitar free improvisation scene in Europe, going back to Derek Bailey and John Russell, or Fred Frith. His music also evokes associations to “younger” members of the European scene, like Terry Ex. Me, I cannot resist trying to hear similarities and differences to the Catalan giants: Ferran Fager or Diego Caicedo, or Portuguese giants: Luís Lopes or Marcelo Dos Reis. In Poland, only Michal Dymny has comparable ideas. Volumes II and III contain very profound acoustic improvisations, keeping a relaxed mood, yet being quite expressive. Performed, recorded, mixed, and mastered at the Sunny Side Inc. Studio, Anderlecht (Belgium) in November and December 2020. Note: “These are mono recordings, using the AEA R44 Anniversary Edition ribbon microphone placed 50cm away from the body of the guitar. One band EQ and variable-mu compression were subtly applied across the spectrum to smooth out dynamics. No other audio processing was used.” Wow!!! For me, the best of the best, however, is Volume VII, An EP with four miniatures, A true sublimation of beauty!” Maciej Lewenstein
Last Thursday, October 16th, DIRK SERRIES performed one of his rare ambient concerts, and one of his last ones for a longer time. In the ‘kapel sessies’ series organised by the city of Brecht, Dirk played an hour long set in the beautiful setting of the Oude Klooster chapel in Brecht (Belgium). Photos are courtesy of Jan Kees Helms.
As previously announced, since we are starting to move houses from next week on, we’ll be putting our mail-order service on hold till at least February 2026. You probably know that a lot of work comes with moving so in order to focus completely we can’t accept any new physical orders. Since it’s pretty time-consuming and rather cumbersome to opt out every title we sell, we’ll just refund any new physical items that comes in till our re-launch.
Naturally as much as we can we’ll continue to contribute to the bandcamp fridays with discount campaigns, etc. The Streams Of Consciousness series, for our subscribers, will of course continue over the months to come. Digital sales are still greatly accepted and appreciated. Thank you for your understand.
As previously announced, since we are starting to move houses from next week on, we’ll be putting our mail-order service on hold till at least February 2026. You probably know that a lot of work comes with moving so in order to focus completely we can’t accept any new physical orders. Since it’s pretty time-consuming and rather cumbersome to opt out every title we sell, we’ll just refund any new physical items that comes in till our re-launch.
Naturally as much as we can we’ll continue to contribute to the bandcamp fridays with discount campaigns, etc. The Streams Of Consciousness series, for our subscribers, will of course continue over the months to come. Digital sales are still greatly accepted and appreciated. Thank you for your understand.
Fairly quick after the release of our welcomed duo record Jörg A. Schneider and I teamed up again for recording the follow-up. While this first one was already a kick in the face, this follow-up goes deeper into the frenetic and noisy side of our duo. Familiar yet bolder, equally dynamic but more powerful, still noisy but fuzzier. This 2nd one was a blast to record, all done in real-time at the Laundry room studio in Germany and brilliantly recorded, mixed and mastered by Peter Körfer.
VITAL WEEKLY REVIEW : Following their first collaborative LP, which I reviewed in Vital Weekly 1451, there’s a new album by Dirk Serries (guitar) and drummer Jörg A. Schneider. For me, that was an introduction to this musician (Dirk, I have known since 40 years!), who plays with Gaffa, Glimmen, Jealousy Mountain Duo, Les Hommes Qui Wear Espandrillos, Nicoffeine, Roji, SWWS, Tarngo, Teen Prime, The Nude Spur and has several collaborative projects, mostly with guitar slingers, such as Thisquietarmy, N, Mikel Vega, Aidan Baker and others. No doubt, Schneider operates in a wide field of interests, but I am unsure, as I haven’t heard them; for Serries, I am sure, as I have listened to a lot of his music over the past 40 years. With Schneider, he taps into an interest he doesn’t tap into very often, and that’s the combination of improvisation, noise and metal music, which, on paper, may sound like an oddball thing, but it works pretty well. Schneider rocks his kit in a wild manner (can I reference the Muppets’ Animal for once?), and creates a hotbed for Serries to go all wild with his guitar and effects. These effects set this improvisation aside from his other improvised music, for instance, his solo work or with Tonus. These effects create the buzz and distortion that is now part of his playing. As before, the music is dark, loud, and owes something certainly to a highly demented shape of jazz music. The previous may have a ‘light’ piece, but not so on this one; the six pieces are concise explosions of fragment bombing and not for the weak of heart. I wonder if they play concerts and at what volume they do so. Now it’s time for a lie down.
JAZZHALO REVIEW : Een waardig vervolg op ‘Schneider Series’ en zodoende een nieuw lapidair statement van gitarist Dirk Serries en drummer Jörg A. Schneider. Een introductie met een titel als ‘Drill Cycle Theory’ is van meet af aan met open kaarten spelen. Vooral omdat de inhoud volledig overeenstemt met de aankondiging. We horen een “wall of sound” opgebouwd met gitaar waar wat reverb, distortion en delay aan toegevoegd werden en een drummer die tekeergaat alsof hij een machinegeweer hanteert. Kortom, een impressionante lavastroom van “hardcore noise”. Gitaar en drums versmelten tot een energieke vuurbal. De vijf andere titels zijn al even spraakmakend. Bij ‘Stutter Strenth’, ‘This Tactile Collusion’ (!), ‘Blood Steam’, ‘Inward Metal Flow’ en Factory Reprise’ klopt de inhoud eveneens telkens met het beloofde. Alles wordt gegenereerd aan de hand van axioma’s gebaseerd op improvisatie en de drang om te laten ontsporen maar volgens een welbepaalde methodiek. Agonie en disharmonie door toevallige componenten die convergeren. Te situeren ergens in de galaxies waar ook Earth en Sun O))) musiceren. Wie deel 1 van deze samenwerking tussen Dirk Serries en Jörg A. Schneider in huis haalde, weet wat hier uit de luidsprekers gaat knallen. Diegenen die voor het eerst kennismaken, zetten zich best schrap. Aanvankelijk enkel overdonderend maar wie goed luistert, ontdekt wel degelijk de onderliggende patronen. Het duo creëert hiermee een nieuw capharnaüm naar eigen methodes en bijhorende congruenties. De heren hadden het duidelijk naar hun zin want binnenkort verschijnt een derde luik.
KRAUTNICK REVIEW : In eine ähnliche Kerbe hauen Schneider und der Antwerpener Tausendsassa Dirk Serries, der sich ebenfalls auf E-Gitarren-Drones verlegt. Doch schwingt Serries sein Instrument viel weiter durch die Landschaft, er scheint es gar zu malträtieren, er erzeugt einen größeren Eindruck von Geschwindigkeit, und das, ohne Riffs oder Licks zu spielen. Während Schneider sein Kit verprügelt, bratzt Serries nach alter Tradition von Neil Youngs „Dead Man“ auf der Gitarre herum und überdreht die Knöpfe an seinen Effektgeräten. In dieser Kombination dieser Kollaboration ergeben sich sechs Tracks, die den Anschein erwecken, Songs zu sein, mit der irrlichternden Gitarre und dem irrsinnsschnellen Schlagzeug. Die Stücke ergeben Formen, und sobald man versucht, sie zu fassen zu bekommen, entziehen sie sich wieder, drehen lange Nasen und scheren sich nix um feste Formen und erwartbare Abläufe. Was für eine Energie die beiden entfesseln! Hielten sie sich an gerade Takte, könnte man beinahe von klassischem Noiserock sprechen. Das erste gemeinsame Album der beiden erschien vor einem Jahr, ein drittes nahmen Schneider und Serries bereits auf. Als wären sie beide nicht ausgelastet, dabei kommt man bei keinem von ihnen mit dem Sammeln so richtig nach.
SPONTANEOUS MUSIC TRIBUNE REVIEW : Najwyższy czas trochę pohałasować! I to w dobrym towarzystwie! Jak świetnie wiemy, belgijski gitarzysta Dirk Serries ma tysiące artystycznych twarzy, ale dość rzadko używa swego instrumentu, by zgłębiać niuanse soczystego … impro noise’ rocka! Najlepszym partnerem w tych niecnych zabawach bywa niemiecki drummer Jörg A. Schneider. Zgodnie z tytułem albumu, to ich drugie spotkanie, tym razem studyjne. Przynosi sześć muzycznych petard w sam raz na post-sylwestrowe rozkołysanie. Schemat poszczególnych utworów jest podobny – wątek inicjuje sfuzzowana, charcząca gitara, która zdaje się stać w miejscu i wyć z dna piekła po dżdżysty nieboskłon. Wokół niej tańczy perkusja, silna, masywna, kłębiąca się w sobie, rzadziej wpadająca w typowy, rockowy galop. Brzmienie jest szorstkie, niekiedy wręcz siarczyste, a w toku narracji nie brakuje fałszywych fraz i nietonalnych sprzężeń. Najciekawiej jest chyba w trzeciej odsłonie, gdy introdukcja gitary przypomina gęsty dark ambient, a cała opowieść wydaje się dzięki temu nieco lżejsza. Po czwartej, definitywnie dynamicznej przebieżce, w piątej muzycy znów toną w mrocznej mgle. Gitara frazuje tu chyba najgłośniej, ale jej flow ucieka w silny pogłos. Na plamach siarczystego ambientu bazuje też ostatnia opowieść. Dużo w niej perkusyjnych przełomów i wyrafinowanej psychodelii. Jest też kilka istotnych zagęszczeń i drobnych eksplozji.
AUDIOVISUAL OHLSEN OVERKILL REVIEW : Schneider und Dirk Serries, der sich bei mir ja gerade mit Yodok III die Bronzemedaille für eines der besten Livealben des Jahres abgeholt hat, machen da weiter, wo sie 2024 aufgehört haben. Mit sechs im Schnitt etwas über fünfminütugen Tracks auf einer LP ist das Format ähnlich – und grundsätzlich erkennt man das Duo aus Dauerduracelldrummer und Experimentalgitarrist auch wieder. Auf diesen Aufgnahmen habe ich den Eindruck, dass der gerade nach Frankreich umgezogene Belgier sich nicht immer ganz so sehr von der rhythmischen Panik mitreißen lässt, sondern auch mal bewusst langsam und sphärisch dagegensteuert. Die Klangwände, die er dabei aufbau sind allerdings sowohl in gemäßigteren als auch wilderen Arrangements stets vielschichtig und undurchdringbar. “Schneider Serries 2” bleibt dabei allerdings immer sehr hörbar, denn was dem improvisierenden Duo hier besonders gut gelingt, ist die Portionierung des überwältigend groß dröhnenden und polternden Sounds in verträgliche Häppchen.
