Category: Collaborations

Currently the new and first SCHNEIDER/SERRIES album release is spreading its wings and rest asure that this is a surprise release. We’ll bundle over the course of the next weeks the reviews when they appear. Meanwhile do check out the album and buy it here.

VITAL WEEKLY REVIEW :
“As I finished the previous review, the one about Left Limbs, true story, the last mailman of the day handed me this album. It was the end of the day, so I postponed listening to it. Had I done it straight away, I may have lumped this LP together with Left Limbs one, as there are similarities and differences. Two men again, drums and guitar, and again rock meets improvisation. I’ll get to the differences. Dirk Serries, on guitar, isn’t a one-trick pony (I may have used these exact same words before), as with his guitar he can play very much the sort of chaotic improvised music we know from free improvisation, but also thoughtful ambient music (and here too he
has various sub directions) or metal-inspired music. The latter we find on this LP he recorded in June 2023 with drummer Jörg A. Schneider. I don’t think I heard his music before, or the many groups he’s part of (Gaffa, Glimmen, Jealousy Mountain Duo, Les Hommes Qui Wear Espandrillos, Nicoffeine, Roji, SWWS, Tarngo, Teen Prime, The Nude Spur). he has several collaborative projects, mostly with guitar slingers, such as Thisquietarmy, N, Mikel Vega, Aidan Baker and others. If Left Limbs combines rock and improvisation, they do it from a more punky perspective, while Serries and Schneider operate from a metal music perspective. The opening piece, ‘Muscle Steam’, rips right in with much distortion and banging on the drums. I am the first to admit that I don’t know much about metal music (or nothing at all), but even I hear it’s nothing traditional. It’s the idea of something with guitars and volume, but straight away, Schneider plays his drums in a more improvised manner. He’s all over the kit. In other tracks, Serries maintains force by using several sound effects. Still, it can be open and dirty yet spacious, such as in ‘Enhance The Machine’, sparse notes, still brutal, whereas ‘Mechanical Collapse’ ups the speeds and aggression. If Left Limbs plays their music in a free improv way, they have a different, perhaps friendlier atmosphere than Schneider and Serries. Their music is much darker, sealed off from the outside world. The last piece, ‘Force Regeneration’, is the album’s jazziest affair, in which both players find their way to play their version of jazz music. It’s also the album’s lightest piece if you can imagine such an album having a lighter side. It also shows the amount of approaches they take on the notion of ‘let’s play some loud drum and guitar music’. A tour de force.”

MOORS MAGAZINE REVIEW :
“De Belgische gitarist Dirk Serries zoekt op vele verschillende manieren de grenzen op van wat hij met de gitaar kan doen. Vaak gebruikt hij daarbij de akoestische gitaar, maar af en toe neemt hij ook de elektrische gitaar op en dan houdt hij zich niet bepaald in – de opnames die hij maakte met de Duitse drummer Jörg A Schneider laten dat overduidelijk horen – het gaat hier van krankzinnige dark metalherrie tot enerverende soundscapes, waarbij hij zijn gitaar dingen laat doen die je werkelijk nog nooit eerder hebt gehoord. Drummer Schneider probeert hem te volgen, maar het is wat mij betreft overduidelijk Serries die hier aangeeft waar de reis heengaat. Een muzikaal avontuur dat zijn weerga niet kent. Spannend, enerverend, bij vlagen bloedmooi, en dan weer rauw scheurend uit de bocht vliegend. De stevigste hardrockers doen het dit duo niet gemakkelijk na. Goed voor een stevige dosis adrenaline – laat deze muziek maar eens lekker hard door de ruimte knallen! Zorg er dan wel voor dat er geen mensen met zwakke zenuwen in de buurt zijn. Haha.”

JAZZ EN ZO REVIEW :
“De Belgische gitarist en improwizard Dirk Serries zat vorig jaar in de studio met de Duitse drummer Jörg A. Schneider, indertijd oprichter van het alternatieve BluNoise Records. Wie een rustig luistermoment met akoestische improvisatie verwacht, is eraan voor de moeite. Fans van een hardcore interactie tussen elektrische gitaar en drums daarentegen zullen duidelijk in de wolken zijn.Alles begint met ‘Muscle Steam’: een helse intro van overstuurde gitaarnoise en trashy drumslagen, de titel waardig. In contrast hiermee is het daaropvolgende ‘Enhance The Machine’, een donker americana tableau met zwaarmoedige gitaarakkoorden en heel veel slagwerk met cymbalen. Serries zorgt door zijn pedalenwerk af en toe voor uiterst ontwrichtende klankeffecten. Uiteindelijk al even verontrustend als de openingstrack. ‘Mechanical Collapse’ sluit dan weer aan bij de start van het album. Denk hierbij vooral aan de waarden van een festival als het Tilburgse Roadburn of de groep Xiu Xiu om maar een paar referenties te citeren.
Kant B opent met het loodzware en in gitzwarte ambient gedrenkte ‘Complex Particle System’, waarbij het duo overgaat tot het ontleden van deze decibelmassa. Ze ontrafelen, puzzelen en ontwerpen een kringvormige basisstructuur ter voorbereiding van ‘Force Regenaration’. Een gelaagde aaneenschakeling van repetitieve gitaarspielereien en een hyperkinetisch drumspel. 
Tenslotte een coherent en gezamenlijk verhaal uitgebouwd rond circulaire patronen. Heftige impact verzekerd mede door het volume.”

KRAUTNICK REVIEW :
“Zufälle gibt’s: Aus nicht rekonstruierbaren Gründen findet der Rezensent seine Mailadresse plötzlich im Verteiler von Dirk Serries wieder und hört sich seitdem gern durch dessen Oeuvre. Ein der Industrial-Szene entwachsener Impro-Gitarrist aus Antwerpen, der mit haufenweise Leuten zusammenarbeitet, mit Tomas Järmyr, dem Ex-Drummer von Motorpsycho, etwa als The Void Of Expansion. Als der Text dazu zur Veröffentlichung auf dieser Plattform anstand, erzählte Freund Arni, dass er von Serries einige Platten habe, nämlich vom Projekt Continuum, das Serries mit Steven Wilson von Porcupine Tree betreibt. Sowas. Wer in Serries‘ Impro-Reihe indes fehlte, war Schneider, und darauf angesprochen, erzählte der: Ja, Dirk kommt morgen zu mir, wir spielen das zweite Album ein. Ist das noch Zufall oder schon Koinzidenz? Danke, lieber Weltengeist!

Das erste gemeinsame Album gibt’s nun auf Vinyl, und darauf finden beide Musizierende stillere Töne, als man erwartet hätte. Beide halten sich zurück, der gemeinsame Rausch umfängt die Hörenden wie nebulöse Watte, in der feste Strukturen zu erahnen sind. Für „Enhance The Machine“ etwa wählte Serries einen leicht angezerrten Sound, den er akkurat und behutsam anschlägt und damit Töne erzeugt, die ähnlich auch auf „Laughing Stock“ von Talk Talk zu hören gewesen sein könnten. Zwar haut Schneider dazu auch auf seine Felle, lässt aber die Hi-Hats dominieren und sie den Eindruck von Rausch unterstreichen. Bald kippt Serries trunken ins Schräge und Schneider intensiviert sein Spiel, der Track erfährt dadurch eine Neigung, keine Steigerung.

Aber keine Angst, die beiden können Lärm, die beiden machen auch Lärm. Zumindest ist „Mechanical Collapse“ die Umsetzung des Titels in Sound und ein noisiger Abschluss der A-Seite. Dafür beginnen sie die B-Seite mit „Complex Particle System“ umso chilliger, wenn auch ebenso wenig auf herkömmliche Weise strukturiert: Drones können schließlich auch leise sein, steigern kann man sich immer noch, und das passiert hier auch, gemächlich und gemütlich ins Unbequeme. Für „Force Regeneration“ zersägt das Duo Hawai’i-Musik, ein lysergsaurer Dick Dale taumelt am Strand herum und rempelt ständig die Surfer an, aber mit dem Tempo einer Flipperkugel, und damit ist nicht der Delphin gemeint. Insgesamt weniger Drone als erwartet, aber deshalb nicht weniger gut gelungen – auf das zweite gemeinsame Album darf man äußerst gespannt sein.”

FREEJAZZ BLOG REVIEW :
“The duo album of Serries and German experimental, free-improv, avant-rock and noise drummer Jörg A. Schneider (known from the free jazz-drone-dub duo Roji with Portuguese bassist Gonçalo Almeida, a frequent collaborator of Serries) was recorded at Schneider’s home base, the Loundry Room in Hückelhoven, Germany, in June 2023. This is the most radical and varied album of these three new duos. Series plays a distortion-heavy, mean electric guitar and pushes Schneider’s manic, primitive drumming to extreme terrains on the opening piece “Muscle Steam” but on the following “Enhance The Machine”, Serries suggests a much more reserved, twisted kind of ballad, accompanied by fragmented rhythmic patterns of Schneider. “Mechanical Collapse” threatens to drown in another manic, noisy freak-out and “Complex Particle System” experiments with a dark and noisy cinematic soundscape. The album ends with the sparsely melodic “Force Regeneration”, and already calls for continuous chapters of this stimulating duo.”

AFRICAN PAPER REVIEW :
Es kratzt und drescht und rumpelt derart zu Beginn des eröffnenden “Muscle Steam”, dass unmissverständlich klar ist, dass man sich mit der ersten Kollaboration von Drummer Jörg A Schneider und Gitarrendröhner Dirk Serries auf eine Reise durch steiniges Gelände mit allerlei struppigem Wurzelwerk eigelassen hat. Wenig ist hier von den entspannten Ambientwelten Vidna Obmanas und dem eher luftigen Jazz zu hören, für die Serries bekannt ist, stattdessen herrscht hier eine aufgewühlte Freakoutstimmung, die auch deshalb herausfordernd ist, weil sie nie ganz klar macht, ob sie treibend oder auf der Stelle tretend sein will. Ein aufgewecktes, aber zunächst tastendes Gitarrenmotiv eröffnet das knapp neunminütige “Enhance the Machine”. Hier lassen die beiden sich mehr Zeit, auch wenn die Becken spannungsvoll zu zischeln beginnen und einzelne Rumpler auf den wuchtigeren Trommeln deutliche Wegweiser in Richtung einer neuen Jagd anzeigen, die dann nach einigen Minuten auch losgeht. Ein langsames Steigerstück, bei dem man derart stetig zum finalen Klimax geführt wird, dass man ihn irgendwo im letzten Drittel erst registriert, wenn er sich schon ereignet hat und sich die Musik in Knarren und Tremolieren auflöst. Man könnte über vieles reden – über das wunde Knarren und die funkensprühenden Becken und die hämmernde Drumarbeit im apokalyptisch anmutenden “Mechanical Collapse”; über die kriechende Dröhnung, die in “Complex Particle System” von stetigen Eruptionen durchlöchert und in ein Felsengebirge verwandelt wird; über das abschließende “Force Regeneration”, das zwischen all dem Schaben und Zisseln auch ganz deutlich harmonisch-melodische Details in seinem knarrigen Saitenspiel inklusive schwülen Twang-Ansätzen aufweist. Letztlich empfiehlt sich aber, dieses Debüt als eine Einheit zu rezipieren. Ein tolles Werk wie aus einem Guss, das viele überzeugen wird, die metallisch angehauchte Dröhnung und Jazz gleichermaßen lieben. (A.Kaudaht)

SPONTANEOUS MUSIC TRIBUNE REVIEW :
Belgijskiego gitarzystę Serriesa znamy na tych łamach doskonale – zarówno jak wrażliwego, improwizującego akustyka, jak i dark-ambientowego elektryka. Tu, w duecie z niemieckim perkusistą Schneiderem, mamy niepowtarzalną okazję poznać go jako instrumentalistę niemalże noise rocka. To z pewnością jeden z jego najgłośniejszych albumów. Pierwsza odsłona albumu świetnie dokumentuje fakty zasugerowane zdanie wcześniej. Noise rockowa gitara skulona w kłębie post-bluesa wraz z samonapędzającą się maszyną circle drums systematycznie buduje tu ścianę dźwięku. To także rodzaj prog-rocka w stanie agonii, w chmurze dogorywającej psychodelii. Kolejny utwór pogłębia ów stan, ciekawie balansując pomiędzy ginącą melodią i kreatywnym hałasem. Ta część albumu przywołuje w pamięci nagrania Fear Falls Burning, ale zagubione w nieznośnym upale południowego Texasu, zatopione w magmie repetycji. Trzecią część wypełnia płonąca gitara hard-rocka, a kumulujący się wokół niej drumming dopełnia miana power duo. W czwartym epizodzie Serries przypomina epigona ambientu, dla którego jedynym ratunkiem jest ucieczka w psychodelię. W ostatniej części jego gitara wpada w wieczną pętlę powtórzenia. Jej brzmienie zagęszcza się z każdą sekundą, skutecznie tłamsząc melodykę, choć samo frazowanie wydaje się najłagodniejsze z możliwych.

GONZO CIRCUS REVIEW :
Dirk Serries heeft een lange weg afgelegd sinds vidnaObmana (en Ratbau volledigheidshalve want nog net daarvoor). Er waren en zijn niet alleen Fear Falls Burning, YODOK III, Loud As Giants (met Justin Broadrick), Continuum (met Steven Wilson) en massa’s andere samenwerkingsprojecten, maar ook flink wat releases onder eigen naam. Grosso modo het afgelopen decennium focuste hij zich voornamelijk op vrije vormoefeningen, meestal (grotendeels) gestoeld op improvisatie en geluidsexperimenten. Raakvlakken met freejazz en avant-garde werden daarbij veelvuldig geëxploreerd. Ook die periode wordt in grote mate gekenmerkt door collaboraties en kruisverbanden, met onder andere saxofonist Colin Webster als frequent opduikende kompaan. Ditmaal gaat zijn gitaar de confrontatie aan – en dat mag letterlijk genomen worden – met het drumstel van de Duitse stilistische veelvraat Jörg Alexander Schneider. Die houdt er, onder de noemer ‘Schneidercollaboration’ zelf ook flink wat samenwerkingen op na, onder andere met Thisquietarmy en Aidan Baker. Serries is geen conventionele gitarist; Hij gaat de geluiden die hij uit zijn instrument puurt te lijf met real-time gemanipuleerde effecten, terwijl Schneider een bombastische basis legt. Beide muzikanten flirten met chaos, maar proberen tegelijkertijd met alle macht op de gemeenschappelijke rails te blijven. Precies omdat dat lukt, blijft de rit spannend. Ietwat gevaarlijk soms, maar altijd onder controle en nooit ontspoord. Elementen uit abstracte (post)metal worden gekruist met freejazz en dat levert, voor de zoveelste maal, een onnavolgbare stijloefening op. (Swat)

THE VOID OF EXPANSION’s 3rd studio album departs gently from its predecessor GOVERNED BY DECAY with a more direct approach to building up the guitar soundscapes and the interaction with the majestic and versatile drumming of Tomas Järmyr.  Still very expansive but the 4 pieces are significantly their own while being part of the realm VOID has been created over these past 10 years.

You can order your copy of this double vinyl on 180 gram anthracitic faded color.  This release is limited to 200 copies.
https://dirkserries.bandcamp.com/album/escaper

SPONTANEOUS MUSIC TRIBUNE REVIEW
“Album otwierają delikatnie szeleszczące talerze. Z gitary zaczyna sączyć się spokojny, ale szorstki w brzmieniu płyn ambientu, który już po kilku pętlach wydaje się płynąć przynajmniej dwoma, jeśli nie trzema strumieniami. Jeden z nich ma masę basową i okazjonalnie snuje się po podłodze. W tle słyszymy jedynie szmer szczoteczek. Wraz z leniwie upływającym czasem gitara zaczyna piąć się ku górze, a perkusja rysować bardziej wyrazisty, drummingowy flow. Całość nie jest jeszcze masywna, ani nawet głośna, ale niespodziewana zmiana dokonuje się tu niemal w ułamku sekundy. Już bowiem po upływie dziesiątej minuty muzycy stają w obliczu efektownej, gitarowej ściany dźwięku i gęstej pajęczyny perkusji. Opowieść gaśnie prawie dwie minuty, choć sama perkusjanie chce się z tym faktem długo pogodzić. Drugą historię otwiera melodyjna, matowo brzmiąca gitara. Najpierw oddycha i charczy, potem szybko formuje się w strugę groźnych fonii. Perkusista dość długo pracuje tu na basowo brzmiących tomach i w ogóle nie zbliża się do metalowych przedmiotów swojego full drumset. Narracja wydaje się być silnie rozkołysana i nabiera mocy z każdą pętlą. Wzorem pierwszego utworu, w połowie nagrania perkusista zaczyna zagęszczać flow, ale nie forsuje tempa. Sygnał do wzmożenia aktywności daje tu gitarzysta, frazując w coraz wyższych rejestrach. Opowieść z miejsca nabiera demonicznego, niezwykle mrocznego posmaku. Ta historia gaśnie przez kilkadziesiąt sekund przy wtórze umierającego dronu gitary. Trzecią opowieść na starcie wypełnia bezbarwna cisza. Docierają do nas niemal pojedyncze frazy percussion i drobne smugi kurzu z gitarowego gryfu. Szmery nasilają się przed upływem pierwszej minuty, a zaraz potem rodzi się plama gitarowego, czysto tu brzmiącego ambientu. Coś na kształt linearnej narracji pojawia się jednak dopiero po upływie piątej minuty. Ledwie co uformowany szyk, potrzebuje jeszcze kolejnych dwóch minut, by wejść na drogę bardziej gęstego, zwartego opowiadania. Oto bowiem wtedy gitarzysta zaczyna coś intensywnie budować, nakładać warstwę na warstwie. Jego instrument charczy, skowycze, boleśnie śpiewa. Perkusista dokłada masywne uderzenia, które powodują, iż narracja osiąga stan prawdziwie demonicznej histerii. Flow cały czas narasta, zdaje się przybierać prawdziwie czarne barwy. Perkusista nie tyle tu bębni, co biczuje werbel i tomy swojego zestawu. Na ostatniej prostej łapie punkowy 2-step, po czym cała opowieść ginie niespodziewaną, nagłą śmiercią. Po takiej wolcie czwarta odsłona Escaper nie może nie zacząć się wyjątkowo delikatnie. Ledwie słyszalne frazy gitary przypominają tu pierwsze promienie słońca po wielodniowej nocy polarnej. Matowa melodia ledwie szeleści, z czasem dochodzi do niej pasmo bardziej szorstkiego ambientu tworząc z pasmem prymarnym ciekawy dysonans intensywności. Pierwsze dźwięki perkusji docierają do nas po wielu minutach. Z czasem opowieść zdecydowanie nabiera mroku – gitara pnie się na szczyt, delikatnie falując, perkusja zaczyna rytualny taniec. Pod koniec gitara brzmi jak gruźlik w zaawanasowanym stadium choroby, tymczasem drumming nagle zamiera, zamieniając się w swobodny potok szumiących szczoteczek i matowo brzmiących talerzy.”

MOORS MAGAZINE REVIEW
“The Void Of Expansion is een duo bestaande uit de Belgische gitarist Dirk Serries en de Noorse drummer Tomas Järmyr. Escaper is hun derde album in tien jaar, en ze knopen er meteen een tournee aan vast door België, Polen, Duitsland en Noorwegen – de moeite waard om te gaan kijken, want wat je hier hoort is live opgenomen, dus je kunt iets spectaculairs verwachten. Drummer Tomas Jarmyr (bekend van ZU, Motorpsyco etc) is de perfecte drummer om de magistrale soundscapes die Dirk Serries met zijn elektrische gitaar weet op te roepen nog meer kracht te geven. Ik laat je hier een paar fragmenten horen uit de vier stukken uit dit album, wat soms een vertekenend beeld geeft, want het denderende slot van Draught, daar hebben ze wel veertien minuten naartoe gewerkt! Hoe dat opbouwen gaat kun je dan weer mooi horen in het begin van Vessel. Weidse verten, magistrale horizonnen, je kunt het allemaal horen als je met dit duo meegaat op hun avontuurlijke muzikale reis. Een prachtplaat!”

VITAL WEEKLY REVIEW
“In a sort of middle ground between the Serries solo CD and the Kodian Trio is the music of his duo with Tomas Järmyr on drums and Serries on guitar, which goes by the name of The Void Of Expansion; I had not heard of them before. This, too, is easily labelled as improvised music, and yet it’s nothing like Serries displays on his New Wave Of Jazz releases. Over there, he’s more acoustic and, above all, without the use of effects. In this duo, one track per LP side, there are a lot of effects and whatever chaos could ensue, they control it very well. The guitar feeding into effects creates an altogether different set of sounds, way more atmospheric than in many of his recent work with others, and yet also
wilder than on the solo CD I just heard. Somehow, one could link this kind of free music, with a heavy dose of treated guitar sounds, to the world in which the word ambient combines with doom, metal or such things without putting up this wall of doomy metal music. In that respect, the music is way more atmospheric and can be enjoyed as four pieces of ambient music meet improvised music. Järmyr’s playing is rather loose yet heavily controlled, playing lots of small drum parts in a steady roll of these. Everything goes at a majestic slow speed, with every aspect of the sound picture in full use. Every piece has quite a similar building; Serries starts on the guitar with a few sounds and then adds a few more, then some more effects and Järmyr comes in in a similar way on the drums, less the effects. It’s a curious mixture of interests here and not something I can easily link to something else, which I guess is good (or shows my ignorance, whatever you prefer there), but improvised
ambient is not something I have heard a lot about. “

AMN REVIEW :
“Escaper is an album that lives up to – if not exceeds – the listener’s expectations from reading the liner notes. A live-in-the-studio duo recording from Dirk Serries on electric guitar and Tomas Järmyr on drums, it nods toward both ambient music and free improv without falling strictly into either camp. Serries creates roughly-textured waves of sound with his electric, using an array of effects that add color to ever-changing musical structures. Occasionally these sustained notes resemble that of a synthesizer, but he shifts their pitch and character too frequently to be categorized strictly as drones. Järmyr is a joy on this recording, contributing energetic and elaborate patterns of percussion. While heavily using the snare and cymbals, he gives the entire kit a workout, effectively soloing continuously throughout each of the four, long tracks. Toward the end of the album he adopts a few rock-oriented beats, but most of his playing is outside. The end result of this pairing is a gritty yet thoughtful album with long passages of dense but vigorous-created soundscapes. In a sense, Serries and Järmyr have reversed the traditional roles of their instruments, with the guitar creating a harmonic (almost rhythmic) base and drums in the lead. Regardless, there is a lot to like on Escaper, whether listening passively or actively.

KRAUTNICK REVIEW :
“Was für Musik macht man mit lediglich Schlagzeug und Gitarre? Fun-Punk oder Indierock? Oder – Ambient? Für letzteres entscheidet sich das Belgisch-Schwedische Duo The Void Of Expansion, indem die Gitarre flächige Drones absondert und das Schlagzeug dazu ungezügelt herumgaloppiert. Da steckt natürlich eine Menge Jazz drin, und wer die improvisierten Kunstwerke von Jörg A. Schneider verehrt, ist bei „Escaper“ ebenso sehr gut aufgehoben, dem vierten gemeinsamen Album des Duos, bestehend aus Gitarrist Dirk Serries aus Antwerpen und Schlagzeuger Tomas Järmyr aus Sandviken, der in Trondheim lebt.Vier Tracks zwischen zwölf und gut 14 Minuten erstellt das Duo auf „Escaper“, schon mal ordentlich Zeit, jeden Track atmen zu lassen. Und das tun diese Tracks, bauen sich langsam, leise und behutsam auf, beide Instrumentalisten umschleichen einander und geraten alsbald in einen Rausch. So rauscht dann auch die Musik, die bei diesem energetischen Tanz entsteht: Serries ringt seiner Gitarre Sounds ab, die man nicht zwingend mit diesem Instrument assoziiert. Anfänglich schon, ja, das könnte E-Gitarre sein, die da Flächen generiert, „Dead Man“ oder „Le Noise“ von Neil Young könnten da Pate stehen, doch bald schon entwickelt sich daraus Flirren, Drones, gar Orgelsounds, atmosphärisches Atmen, schmerzgepeinigtes Brüllen, der Hauch der Unendlichkeit.
Zunächst hält sich Järmyr stets zurück, nach einiger Zeit erst schlägt er mal ein Becken an, um sich bemerkbar zu machen, dann lässt er auch mal die Sticks über die Snares und Toms rollen, ganz dezent, und sobald man sich daran gewöhnt hat, dass der Ambientteppich nicht allein um Raum herumliegt, drischt der Drummer auf seinem Arsenal herum, schöpft sämtliche Möglichkeiten zur Sounderzeugung aus, steigert die Energie, die Lautstärke, das Tempo, und vermeidet es stets, auch nur ansatzweise einen Rhythmus entstehen zu lassen. So finden sich zwei Noise-Generatoren nebeneinander ein, um gemeinsam ein Rauschen, ein Brüllen auszustoßen, dem man sich bereitwillig hingibt.
So abstrakt diese Musik auch ist, so leicht fällt der Zugang. Möglicherweise liegt es an der Prägung, sofern man Vergleichbares bereits in seinem Plattenregal stehen hat, und ja, es gibt in der Tat Vergleichbares, zwischen den Schneider Collaborations und Neil Young ist ordentlich Platz und Freestyler finden sich zahlreich rund um den Globus. Und es liegt an der Musik auf „Escaper“ selbst, die mit ihrem Aufbau die Bereitschaft der Hörenden behutsam steigert, sich in dieses sich seinerseits steigernde Inferno fallen zu lassen. Damit entwickeln The Void Of Expansion ein Alleinstellungsmerkmal in dieser Sparte.
Vor zehn Jahren begannen Serries und Järmyr mit dem Album „Ashes And Blues“ ihre Zusammenarbeit als The Void Of Expansion, „Escaper“ ist ihr viertes Album. Beide haben abseits davon eine Biografie, die ganze Wände füllen kann, nicht nur solche aus Lärm. Aber mit Lärm, Serries begann Anfang der Achtziger mit Industrial, entwickelte sich in Richtung Ambient und ist heute eher im Free Jazz anzutreffen, Vidna Obmana und Fear Falls Burning sind zwei seiner Aliasse, als Scatterwound arbeitete er mit Hellmut Neidhardt alias N, und den kennen wir ja als Verbündeten von Jörg A. Schneider. Kreis geschlossen. An nur unwesentlich weniger Projekten ist Järmyr beteiligt; jüngst verließ er Motorpsycho, auf dem Album „Jhator“ von Zu spielte er Schlagzeug, als WERL agiert er mit Aidan Baker, und den kennen wir ja als Verbündeten von Jörg A. Schneider. Kreis geschlossen, einmal mehr.”

MUSICZINE REVIEW :
“8/10 rating. The Void Of Expansion is een duo van de Belgische gitarist Dirk Serries en de Noorse drummer Tomas Järmyr. ‘Escaper’ is hun derde album in tien jaar. Het duo weet de muzikale paden diep te verkennen, en tekent voor een grensverleggende sound. Een dreigende intro zet de plaat op intieme wijze in. “Visage is een mooi voorbeeld van deze twee hoe ze een song weten op te bouwen door intrigerende klankentapijtjes, die een soort oerkracht hebben , die diep weet te raken in ons bewustzijn, 14 minuten lang een intense trip. Mooi opomerkelijk hoe gitaar en drums elkaar vinden, maar ook tegenover elkaar een spanninsboog optrekken. Een zoekende twee-eenheid, die lichtjes chaotisch klinkt, alle registers opentrekt met luide knallen en klanken en een climax bereikt, o.m. op “Murmur”, “Draught” en “Vessel”. Ze laten je verdweesd achter.
‘Escaper’ is een plaatje dat op het buikgevoel afgaat en dat je moet ondergaan, het heeft een bedwelmende, hypnotiserende invloed, met onderliggend een donkere, duistere gedachte, die openheid laat naar dat lichtje in de tunnel , wat op z’n beurt zorgt voor volstrekte rust. We dwalen niet verder af , maar keren net op tijd terug in de realiteit. Een verslavende trip, die uiteindelijk dat gevoel van opluchting biedt. Indrukwekkend!”

JAZZ’HALO REVIEW :
“Drummer Tomas Järmyr en gitarist Dirk Serries creëren een leegte en vullen die nadien terug op volgens eigen codes. Dit betekent hier een prangend totaalconcept waarbij de heren zich profileren als ware “shapeshifters”. Ze evoceren donkere tot gitzwarte taferelen (‘Draught’!). Serries legt de fundamenten terwijl Järmyr al timmerend de opbouw verzorgt. Hun minimalistische mechanismen zijn gestaafd op haast onbehaaglijke monochrome decors die ze doorboren en ontregelen door hun instrument op heel aparte manier aan te wenden. Te omschrijven als een variant van sonore transgressie of ook nog een mix van Klaus Schulze en King Crimson. Uitgebracht onder de vorm van een dubbel-lp op half doorzichtig antracietkleurig vinyl. Elke plaatkant bevat telkens een “compositie” variërend in lengte tussen twaalf en veertien minuten. Zoals het hoort bij dergelijke exclusieve releases is de oplage beperkt tot tweehonderd exemplaren.”

ROCKERILLA REVIEW :
“Per Il terzo album dei Void Of Expansion, Tomas Järmyr (Motorpsycho, Aidan Baker, YODOK III) e Dirk Serries (Fear Falls Burning) mettono in scena una travolgente versione psichedelica del mito post-rock.  Tra sospensioni che sembrano preannuciare la fine del mondo e chiterra elettriche stracolme di eletriccita.  I due musicisti sono piu ispirati che mai e nel giro di tre quarti d’ora reiscono a costruire un vero e proprio tsunami psichedelica.  Travolgente.”