MusicZine talked to DIRK SERRIES on Zoom about his label, his new collaboration with TRÖSTA, YODOK III & the free improvisation scene and future works.

MOORS MAGAZINE is catching up with some of our albums from the backcatalog and has been writing some lovely and honest evaluations. Here’re 2 : COLIN WEBSTER & DANIEL THOMPSON – Boskage and SETT – First And Second. Both albums are still available from our store and on bandcamp.

“Als akoestisch gitarist Daniel Thompson en altsaxofonist Colin Webster samen gaan spelen weet je dat je het onverwachte kunt verwachten. Het in juni 2018 opgenomen album Boskage bevat drie improvisaties die behoorlijk wat aandacht en concentratie vergen van jou als luisteraar, maar daar krijg je dan ook wel wat voor terug, want Thompson en Webster zijn twee ongewone virtuozen, die juist omdat ze volledige controle hebben over hun instrument ook de volledige vrijheid durven opzoeken. Dat begint in de eerste improvisatie met wat aftastend uitwisselen van geluiden, maar al snel gebeurt er heel veel en gaan de twee een geweldig muzikaal gesprek aan, dat heftig, maar ook intiem wordt, en laten we vooral niet vergeten, ook bijzonder humoristisch. Luister maar eens naar het begin van de derde improvisatie – dat is niet alleen muzikaal subliem, maar ook geweldig grappig. Zoals wel vaker bij dit soort intensieve improvisaties ontgaat je als luisteraar vrij veel als je er de eerste keer naar luistert, maar als je de moeite neemt dit album vaker te beluisteren zul je merken dat het nog veel geraffineerder en beter in elkaar zit dan je dacht. Spannend van begin tot eind, en veel avontuurlijker dan hier zul je het niet gauw vinden. Voor iedereen met open oren.”

“Sett is een gelegenheidsband met een behoorlijk ongewone bezetting, zelfs voor een free jazz-kwartet. Het gaat hier om twee unieke, eigenzinnige gitaristen, de Vlaming Dirk Serries en de Brit Daniel Thompson (die overigens allebei hun eigen geweldige platenlabel zijn gestart), contrabassist John Edwards en violaspeler Benedict Taylor. Drie Britten en een Belg, maar alle vier uit hetzelfde avontuurlijke hout gesneden. Op dit album hoor je twee sessies van een klein half uur elk die in november 2019 zijn opgenomen, die van de luisteraar behoorlijk wat aandacht en concentratie vergen. Dit is geen muziek voor luie luisteraars of voor mensen die achtergrondmuziek zoeken, laat ik het zo maar zeggen. Muziek voor mensen met open oren en een open geest, die door ogenschijnlijke chaos heen kunnen luisteren en kunnen horen hoe flexibel en soepel de vier mannen op elkaar reageren en met elkaar tot iets spannends en hechtst komen. Luister bijvoorbeeld eens naar het eerste fragment dat ik uit de eerste sett heb geknipt (wat eigenlijk een doodzonde is) en dat begint met wat toch wat op chaos lijkt, maar wat al heel snel naar een hechte samengesmede spannende brok muziek toewerkt. Luister er maar eens een paar keer achter elkaar naar, en je bewondering zal zonder meer groeien.Dat geldt ook voor de fluisterzachte passages, waarbij ik echt op het puntje van mijn stoel zit – de spanning wordt er op die momenten zo fenomenaal mooi ingehouden dat ik echt met open mond zit te luisteren. En als je dan goed luistert kun je soms niet echt thuisbrengen welk geluid nu op welke manier uit welk instrument is ontlokt, en dat maakt het eigenlijk nog leuker. Daarom is het ook eindeloos veel leuker om live bij dit soort concerten aanwezig te zijn, maar een opname als deze maakt veel goed, zeker omdat ook hier weer blijkt dat vaker luisteren nog veel meer details en subtiele geheimen aan het licht brengt. Een juweel van een album.”

Last Friday we had our 2nd label event at the lovely PlusEtage jazzclub in Baarle-Nassau (NL) with a fantastic duo performance of COLIN WEBSTER (alto sax) and TOM JACKSON (clarinet). Ben Taffijn’s NIEUWE NOTEN wrote a lovely review in combination with analyzing Webster & Jackson’s THE OTHER LIES album. Next up : CHARLOTTE KEEFFE & ANDREW LISLE – April 29th.

“Twee blazers, als duo, hoor je zelden. Vandaar dat klarinettist Tom Jackson en saxofonist Colin Webster nog nooit samen op het podium stonden of samen een album opnamen, ook al kennen ze elkaar al jaren en wonen ze beiden in Londen. En als Dirk Serries ze niet gevraagd had voor het bij zijn A New Wave of Jazz verschenen ‘The Other Lies’, was het er wellicht wel nooit van gekomen. Gisterenavond waren de twee ook live te horen in de PlusEtage.

Wellicht komt het duo Jackson – Webster wel het mooist tot zijn recht in de fragiele, ingetogen passages, direct al in het eerste stuk op de CD en op menig moment tijdens het boeiende treffen in Baarle-Nassau. Boeiend hoe de klanken in elkaar haken, elkaar kruisend in het hoog. Soms hoor je niet eens of het nu de klarinet is of de altsax. Bijzondere klanken, vaak het gevolg van het op vrij onorthodoxe wijze inzetten van de instrumenten. Met name Webster werkt veel met zijn kleppen, blaast over het riet, lispelt, gromt en sputtert naar hartenlust. Op andere momenten en het tweede stuk voor de pauze tijdens het concert is er een mooi voorbeeld van, overheerst de speelse creativiteit, gaan de twee met elkaar het duel aan in het hoogste register. Al kwetterend en schreeuwend zoeken de heren de grenzen op van hun instrument. Mooi is ook het begin van het laatste stuk in Baarle-Nassau waarin de twee middels circulaire ademhaling een krachtige drone neerzetten, de klanken haken hier volledig in elkaar.

Het album is niet minder bijzonder, neem de verrichtingen in het tweede stuk, waarin we Webster op baritonsax horen (die had hij gisterenavond niet meegenomen). Stugge klanken produceert hij hier, antwoord gevend op Jacksons springende noten. In het derde stuk vallen de slierten noten op die Jackson produceert, krachtig begeleid door de ritmische stoten van Webster op zijn baritonsax en verderop vindt een boeiend treffen plaats tussen klarinet en altsax.”

Tomorrow we are hosting our label event once again in the fantastic PlusEtage jazzclub (they are celebrating their 50th anniversary this year !!!) in Baarle-Nassau (NL) with this prime duo. Early this year we released their debut duo album ‘The Other Lies’ and have been receiving praise and appreciation. So don’t hesitate and join us for a fine evening of free impro chamber music ! Tickets are available through PlusEtage or at the door.

Holland’s MOORS MAGAZINE has been reviewing a significant portion of our backcatalog and here’s a fine one on SERRIES/VERHOEVEN/WEBSTER’ PRAXIS album, released in 2020 and still available from our store and on bandcamp.

“Dirk Serries op akoestische gitaren, Martina Verhoeven piano en Colin Webster op altsaxofoon, dan weet je dat je een bijzondere sessie kunt verwachten. Drie absolute grootmeesters in de geïmproviseerde muziek, die onvoorstelbaar goed naar elkaar kunnen luisteren, en die ook hier weer een muzikaal gesprek met elkaar aangaan waar je als luisteraar alleen maar met open mond naar kunt luisteren. Soms gebeurt er bijna niets, en dan klinkt er een merkwaardig geluid waar op gereageerd wordt – hun instrumenten worden op een totaal onconventionele manier ingezet – je hoort Webster blazen, en ook dat geluid wordt muziek, de klankkast van Serries’ gitaar doet op verschillende manieren mee, net als de snaren, die op de meest ongebruikelijke manieren bespeeld worden. En dat geldt ook voor de piano van Verhoeven, die vaak nog het “normaalst” klinkt, maar die ook geëxploreerd wordt op manieren die niet voor de hand liggen. Spannende muziek, van de eerste tot de laatste noot, waarbij ik persoonlijk de stilste passages het spannendst en het mooist vind. Muziek ook die niet snel verveelt, want juist omdat deze drie zo’n ongewoon muzikaal gesprek aangaan ontdek je bij iedere draaibeurt weer kleine details die je eerder gemist had. Een juweel van een album!”

TONUS’ EAR DURATION album (2019) receives a beautiful review on the Dutch MOORS magazine. The album is still available from our store and on bandcamp.

“Tonus is een internationaal improvisatie-quintet, bestaande uit Graham Dunning op snaredrum en objecten, Dirk Serries op accordeon en  akoestische gitaar, Benedict Taylor op viola, Martina Verhoeven op piano en Colin Webster op fluit en altsaxofoon.

Ear Durations werd op 26 oktober 2018 in Londen opgenomen en is een wonderbaarlijke ervaring om naar te luisteren, want er gebeurt bijna niets, maar dat “bijna niets” is zo ongelofelijk spennend dat je als luisteraar met ingehouden adem op het puntje van je stoel zit te luisteren naar de drie lange improvisaties op dit album. Het album eindigt overigens met de langste eerste set die ongeveer een half uur duurt en die relatief het meest gestructureerd klinkt, opgebouwd rond Martina Verhoeven’s pianospel.

De andere twee sets zijn onvoorspelbaarder, maar ook oneindig veel spannender, en als je er naar luistert in je huiskamer, zoals ik deed kan er iets bijzonders gebeuren, want dan gaan alle geluiden in je huis en daarbuiten actief meespelen – de onverwachte hagelbui bleek zich perfect in de derde set te voegen, en het tikken van de verwarming leek ook te passen in het de stroom geluiden die uit de boxen kwam. De grens tussen bijzondere geluiden en muziek is soms bijzonder klein.

Een tweede en derde luistersessie deed me beseffen dat het “bijna niets” van Tonus wel erg bedrieglijk is, want er blijkt toch wel erg veel te gebeuren, alleen al aan interactie tussen de vijf musici, en hoe vaker je luistert, hoe fraaier de muzikale gesprekken worden. Kortom: een absolute aanrader voor iedereen met open oren, gevoel en aandacht voor muzikaal avontuur.”

This fantastic Polish webzine, led by Andrzej Nowak, just reviewed our 3 new releases. The albums are still available from our store and bandcamp.

Ostatni z dzisiejszych duetów, być może najbardziej tajemniczy: Anton Mobin określający swoje dźwiękowe ekspozycje jako prepared chamber (domniemujemy, iż wydobywa dźwięki ze wszystkiego, co znajduje się w danym pomieszczeniu) oraz Martina Verhoeven korzystająca z fortepianu, który na ogół preparuje. Ich opowieść jest bardzo długa (dwie improwizacje, 76 minut i 47 sekund), chwilami bardzo dotkliwa fonicznie, ale nieustannie intrygująca (większość odsłuchu spędzamy z pytaniem na ustach: cóż to za dźwięki ?!?). Zapraszamy do pieczary akustycznych zagadek, nagranych w … studiu Sunny Side w brukselskim Anderlechcie, w lutym 2020 roku.

Spektakl zaczyna się prawdziwą burzą z piorunami! Małe akustyczne katastrofy, całe morze fake sounds, okalające dźwięki preparowanego piana, ocean czegoś, co moglibyśmy określić mianem prepared acoustic reality! Fonia zdaje się tu być niemal przesterowana – burczy, brzęczy, charczy, szumi, szoruje, jęczy, oddycha niczym żywa materia, czasami smakuje wręcz elektroakustycznie. Ale już po chwili przestajemy zadawać sobie pytania o źródła pochodzenia danych dźwięków, dajemy się bowiem ponieść ekspresji tej małej wojny światów. Kostropate kształty, filigranowe eksplozje, suprice by suprice. Aura dewastujących nasze uszy fonii sprawia, iż pierwszy, czysty dźwięk z klawiatury fortepianu zdaje się brzmieć niczym intruz! Taki oto akustyczny horror trwa pełne dwadzieścia minut. Po upływie tego czasu łagodne dźwięki fortepianowych strun przenoszą nas w inny wymiar czasoprzestrzeni. Narracja oddycha mrokiem i pajęczynami! Definitywna obniżka poziomu hałasu zaczyna sprawiać, iż improwizacja nie dość, że staje się bardziej przyswajalna, to zaczyna intrygować niemal podwójnie. Coraz więcej brzmienia klawiszy, coraz więcej niuansów i dźwiękowych subtelności. Pod koniec 40-minutowego seta dominuje preparowane piano, które zdobione jest nieco bardziej hałaśliwymi ornamentami z drugiego ośrodka dowodzenia. Improwizacja śpiewa piskliwym głosem, doposażona frazami sugerującymi jakiś głęboko skrywany rytm.

Druga opowieść jest nieco krótsza, ale zdaje się kontynuować te wątki pierwszej części, które podobały nam się najbardziej. Mroczne piano zarówno z klawiatury, jak i bezpośrednio ze strun, post-basowe i post-perkusyjne frazy prepared chamber. Narracja znów nabiera pewnej rytmiki, pokręconej, niemal psychodelicznej, chwilami całkiem żwawej. Po niej następuje długa, efektowna ekspozycja solowa pianistki (jeśli czymś wzbogacona, to zawodzi ucho recenzenta). W połowie seta improwizacja znajduje ciszę i znów robi się nad wyraz smakowicie. Muzycy stawiają na drobne frazy, preparują z precyzją chirurgicznego skalpela, czyniąc ów fragment bodaj najciekawszym na całej płycie. Pod koniec pojawia się kilka bardziej hałaśliwych akcentów, ale chyba jedynie w ramach skromnej repryzy tego, co działo się na początku nagrania. Piano Martiny stawia piękne stemple czarnymi klawiszami, niemal podśpiewuje. Akcesoria Antona rzężą niczym zepsute urządzenie elektryczne.

Na najlepszy z możliwych początków duet w składzie: John Edwards na kontrabasie i Dirk Serries na gitarze akustycznej. Dźwięki zarejestrowane 8 lutego 2020 roku w Londynie (Dave Hunt Studio) *).  Dwie rozbudowane, dalece swobodne improwizacje trwają tu łącznie 44 minuty i 56 sekund.

Muzycy zaczynają spektakl delikatnym wybudzaniem strun swoich instrumentów ze stanu uśpienia. Już tu jednak, na etapie dalece wstępnym, każda akcja może liczyć na bystrą reakcję. Dźwięki szukają się wzajemnie, łączą w małe plejady, syczą jak koty, rżą jak dziki w mrocznej gęstwinie lasu. Opowieść potrafi tu powstać z kolan w ułamku sekundy, ale równie szybko wpaść w ramiona ciszy. Już po 6 minucie słyszymy pierwsze głębokie oddechy akustycznego mroku, stymulowane frazowaniem smyczka na kontrabasie. Po chwili ze smyczków korzystają już obaj muzycy i wdają się w post-barokowe lamentowania. Niespodziewanie łapią ekspresję i już w trybie pizzicato & riffs udają się na niewielkie wzniesienie. Po 13 minucie znów stygną i oddają się leniwym zajęciom – preparują dźwięki i ślą sobie wzajemnie barokowe ukłony. Pod koniec pierwszego seta dopada ich kolejna porcja mocy – smyczki, riffy, bystre akordy idą w tango, czyniąc finał wyjątkowo urokliwym.

Drugi set długimi minutami zdaje się stawiać na bardziej refleksyjne emocje. Dużo gry ciszą, wystudzone, post-rockowe grepsy, tudzież leniwe smyczki. Te ostatnie potrzebują ledwie ułamka sekundy by skoczyć na głęboką wodę. Po kilku pętlach powracają jednak w odmęty ciszy i brzmią niczym akustyczny ambient! Jak to często bywa w swobodnej improwizacji, po interwale spokoju następuje prawdziwy wybuch emocji. Tym razem płyną one wprost z repetycji kontrabasu i echa rockowych skojarzeń gitary. Drugi set ma swój kardynalny stopping w okolicach 15 minuty, po którym artyści szukają nowego wątku, toną w mroku, ale widzą światełko na końcu tunelu. Smoliste kłęby gitary i akrobatyczne pizzi & arco kontrabasu tworzą tu pewien dramaturgiczny suspens. Muzycy zdają się ugniatać ciszę, polerować struny wilgotnymi smyczkami. Finałowa prosta, to kolektywny śpiew strun, boleśnie piękny, świetnie reasumujący to wyjątkowe nagranie.

Kolejny nowofalowy duet powstał w lutym ubiegłego roku, znów po tamtej stronie Kanału, w miejscu zwanym Peckham Road Studios. Dwóch Brytyjczyków zwarło szeregi w dalece kameralnej improwizacji: Tom Jackson na klarnecie oraz Colin Webster na saksofonie altowym i barytonowym. Dodajmy, iż dla tego drugiego, to być może the most chamber event in his life! Sześć improwizacji rozciąga się w czasie niemal po widnokrąg, trwa bowiem 70 minut bez kwadransa sekund.

Pierwszą dętą dyskusję klarnet rozpoczyna w towarzystwie altu. Podobnie rzecz będzie się miała w pozostałych nieparzystych utworach. Z kolei w parzystych dudnił będzie saksofon barytonowy. Początek jest mroczny, niemal dronowy. Kameralna trwoga pospołu z kameralną zadumą realizują się tu zarówno w formie bystrych short-cuts, jak i rozciągniętych w czasie, chwilami wręcz klasycyzujących fraz. Muzycy sprawiają wrażenie, iż lepiej czują się w mglistych, zacienionych miejscach, ale i w post-swingowych przebieżkach nie dostrzegają nic zdrożnego. W drugiej, barytonowej części narracja nie przestaje być kameralna, ale oba instrumenty starają się tu pokazywać całe spektrum swoich możliwości brzmieniowych, zatem emocji i bardziej gęstych, głośnych dźwięków także tu nie brakuje. Początek kolejnej improwizacji wydaje się być wyjątkowo urokliwy. Alt i klarnet dyskutują drobnymi frazami w estetyce call & responce. Szukają zadziornych fraz, efektownie parskają i szczerzą zęby w zawadiackim uśmiechu. Przez moment kameralny posmak zdaje się tu ginąć w niemal free jazzowym ogniu.

Czwarta opowieść, zatem znów baryton, to kameralna, ale taneczna przygrywka. Także gra na małe pola – efektowne zaśpiewy klarnetu, kontrapunktowane czerstwym oddechem saksofonowych dysz. Wreszcie bystra faza preparacji – baryton chce charczeć, klarnet temperuje go jednak po swojemu. W piątej części dominuje nerwowa … melancholia. Szczypta melodii, garść dynamiki i próby poderwania się do bardziej wysokich lotów. Efektowne, taneczne podrygi i afektowane westchnienia, a na koniec odrobina imitacji. Finał tej przepięknej, choć odrobinę zbyt długiej płyty, pławi się w kameralnym samouspokojeniu. Baryton, co prawda jątrzy na każdym zakręcie, szuka dynamiki, preparuje, pracuje gołymi dyszami, ale klarnet zdaje się trzymać rękę na pulsie narracji, prowadząc oba instrumenty w piękną, znów dość nerwową fazę leniwych preparacji. Końcówka urokliwie ginie w poświacie zmysłowego dark chamber. 

Bandcamp remains a great supporter of the independent arts as their BANDCAMP FRIDAYS return. They are waiving their revenue shares so that every penny goes directly to the musicians themselves. So to celebrate that as a token of appreciation for the years of your support, we’re offering you a 20% on individual digital or physical releases and a stunning 85% discount on the full digital A NEW WAVE OF JAZZ catalog.
Discount code : bandcampfridayfebruary22 – valid till tomorrow.
newwaveofjazz.bandcamp.com

Thank you for your support !!

Here’s a freshly published review of DANIEL THOMPSON’s 2019 album ‘FINCH’ on the Dutch Moors webzine. The album is still available from our store or bandcamp.

“Gitarist Daniel Thompson heeft sinds kort zijn eigen platenlabel Empty Birdcage Records, maar hij heeft eerder onder meer voor het Vlaamse label New Wave of Jazz van gitarist Dirk Serries al opnames gemaakt die ik zojuist ontdekte en die de moeite waard zijn om nog even in de lucht te steken – je kunt niet genoeg geïmproviseerde muziek vastleggen, vind ik, want heel vaak blijkt dat je bij nadere beluistering dan verrassende ontdekkingen doet. Finch is een solo-album – je hoort Thompson drie kwartier lang in vier improvisaties – in de eerste begint hij buitengewoon ingetogen en stil, maar later gaat hij zijn instrument behandelen op een manier zoals we dat niet vaak horen bij gitaristen – het wrijven over de snaren bijvoorbeeld wordt meestal als storend bijgeluid ervaren, maar Thompson gebruikt het hier nadrukkelijk in een van zijn improvisaties. In een solo-improvisatie kun je achter niemand verbergen, maar je kunt ook volledig voluit gaan – Thompson doet dat ook, vanaf de minimale start, met weinig noten en veel stilte tot de bijna chaotische stukken die onvoorspelbaar alle kanten op gaan, waardoor je als luisteraar steeds op scherp gezet wordt. Daar hou ik wel van. Unieke muziek dit, die steeds beter wordt naarmate je het album vaker draait.” Moors Magazine – The Netherlands