The wait has been long but finally this Saturday the first of hopefully many to come, organised by the great Jazzblazzt, is a duo concert of Gonçalo Almeida & Dirk Serries. Of both artists we released their solo album on vinyl early this year so you can expect a melange of both their individual styles and a first time get together in duo.

Saturday June 5th, open air at OZO Land (Neeritter, The Netherlands), limited seating, doors open at 7pm, concert starts 8pm.
Get your reservation by emailing Jazzblazzt

Our PORTAMENTO episode for May is available online. On this episode we focused on the excellent music of Maria De Alvear, which balances beautiful between the strict minimalism and extrovert composing and performing, mostly on piano. Listen here.

For Nordic’ SALT PEANUTS critic Eyal Hareuveni wrote a lovely review on ‘ONE IN THE EYE’, the double disc release of ALAN WILKINSON & DIRK SERRIES. Still available here and here.

“Journalist Guy Peters imagines the free-improvised meeting of British reeds master Alan Wilkinson and Belgian guitarist Dirk Serries to action painting, «an arena in which to act – rather than as a space in which to reproduce, redesign, analyze or ‘express’ an object, actual or imagined». Likewise, according to Peters’ liner notes for «One in the Eye», the sound is abstract, so why not embrace it, and focus on the range of sounds, extended techniques, density, dynamics and the here and now.

«One in the Eye» is a double album. The first disc was recorded at the Sunny Side Inc. Studio in Anderlecht in Belgium in November 2019. The second disc was recorded live two months later during A New Wave Of Jazz festival at the Hundred Years Gallery in London in January 2020. Serries plays on both discs on acoustic guitars and this choice of instrument forced Wilkinson to adapt his sonic palette-  on the bass clarinet, baritone and alto saxes, to the sonic spectrum of the guitar.

The pieces in the studio recording are urgent and dense, explore an array of extended techniques and different modes of energy and intensity, sometimes quite playful («In The Long Run») and at other times even abrasive, but all flow naturally and stress the immediate affinity between Wilkinson and Serries. «In The Here and Now» surprises with its lyrical melody and its quiet contemplative spirit and «The Stings Of The Flesh» relies totally on Wilisnson and Serries extended techniques and on «Pull The Other One» Wilkinson employs his voice (alongside the baritone sax) as an exotic and passionate instrument, matches beautifully by Serries’ rhythmic guitar playing. All these pieces are remarkably cohesive.

The two live improvisations are, as expected, are longer. Despite the time that has passed since the studio recording, these improvisations still highlight the immediate, organically flowing interplay. «HYG 1» is quite playful and rhythmic even in its most abstract and tense segments. «HYG 2» introduces first a mysterious vein when Serries explores Far-Eastern sonorities while Wilkinson suggests gentle, meditative lines, but soon Serries and Wilkinson settle again on loose and inventive rhythmic games.

Adventurous, insightful but highly engaging.”

On May 7th we launched our membership through bandcamp. Its goal to support the aim of our label, in the hope to move forward and execute our passion to share intriguing music and art with you.
The annual membership contains as well an even expanding colletion of unreleased recordings and live performances as token of appreciation for your support. Poland’ SPONTANEOUS MUSIC TRIBUNE just reviewed these exclusives for you (in Polish though). Thank you.

Stadhouders, Serries, Marshall, Willberg, De Groote, Verhoeven & Tonus! A New Wave Of Jazz’ very short digital editions only for membership!

Czasy bezkresnej pandemii sprawiają, iż muzycy, pozbawieni możliwości koncertowania, skupiają swoją uwagę na dostarczaniu odbiorcom astronomicznych ilości nowej muzyki. Jakkolwiek nie psułoby to rynku muzycznego, zwłaszcza jego niszowych odmian, fakt taki należy zaaprobować i starać się z jego skutkami współegzystować, czy to jako potencjalny kupiec, czy jako … recenzent.

Belgijska oficyna A New Wave Of Jazz przygotowała właśnie cztery nowe nagrania koncertowe, które udostępnia jedynie w formie plików elektronicznych i jedynie … dla członków swojej grupy fanów i wielbicieli. Co to oznacza, w kontekście dostępności tej muzyki dla niestowarzyszonych, pokaże przyszłość. Zainteresowanych wszakże ewentualnym zakupem można z pewnością odesłać na stronę wydawnictwa, której adres przypominamy na końcu dzisiejszej opowieści.

Na najnowszych nagraniach NWOJ spotykamy niemal wyłącznie świetnie znanych nam artystów, związanych nie tylko z tym belgijskim wydawcą. Przy okazji możemy też przypomnieć sobie nagrania z trzech ostatnich edycji labelowego, corocznego Festiwalu, w tym także ostatniego, który odbył się w marcu br. jedynie w formie streamingowej.

Jasper Stadhouders & Dirk Serries  Live At Jazzblazzt 2019

Dzisiejszą prezentację rozpoczynamy od koncertu, jaki odbył się w znanym belgijskim klubie Jazzblazzt, wiosną 2019 roku. Dwóch fantastycznych gitarzystów zagrało w jego trakcie dwa sety – w pierwszym korzystali z gitar elektrycznych, w drugim z akustycznych. Całość trwała łącznie 40 minut i 11 sekund.

Artyści tej klasy, co Jasper i Dirk nie mogą nie zacząć koncertu w sposób spektakularny – kręcą spirale, rysują pętle i konstruują fikuśne zawijasy. Prezentują od startu dużą wolę walki i zbliżone techniki wydobywania dźwięku. Mimo wielu dynamicznych i zadziornych fraz dbają też o szczegóły, zdają się być wyczuleni na niuanse brzmieniowe, mimo, iż obaj mają w rękach prądobiorcze urządzenia. Ta lewa (Jaspera) ma go chyba więcej, ta prawa (Dirka) nadrabia wyszukaną melodyjnością. Gdy muzycy zdejmują nogą z gazu, bez trudu odnajdują w sobie drobinki post-jazzowej estetyki, choć całość ekspozycji realizują z niemal rockowym temperamentem. Zwinne koty, przebiegłe lisy! Zwróćmy uwagę na szczególnie udane fazy tego seta. Gdy lewa gitara dynamicznie riffuje, prawa maltretuje struny. Gdy prawa uprawia efektowne sprzężenia, lewa proponuje serię małych wybuchów. Nie brakuje momentów, gdy obie gitary serfują po wielkim oceanie, a wiatr chlaszcze im gryfy. Wreszcie sam finał – gdy lewa gitara łapie szalony rytm, prawa tapla się w rzeżącej psychodelii i stawia efektowne znaki zapytania.

Set akustyczny – co oczywiste – stawia na drobiazgi, większą czystość brzmienia, ale nie ogranicza ekspresji muzyków. Początek zdaje się być nad wyraz filigranowy, tkany ze strzępów dźwięków. Potem opowieść nabiera rozmachu, ale daleko jej do ognistych erupcji. Obaj artyści mają wyjątkowo zwinne palce oraz bardzo otwarte głowy! Bez trudu łapią spokojniejsze, czyste frazy i brzmią wtedy razem niczym para neoklasycznych kochanków na popołudniowej przebieżce. W drugiej fazie seta tłumią emocje i grają wiele fraz na wdechu. Trochę się imitują, nie stronią od zabawy w pytania i odpowiedzi. Na zakończenie schodzą do krypty i zatopieni w lepkich pajęczynach bawią się w dźwiękowe preparacje. Prawa gitara zaczyna nawet dziwnie popiskiwać. Another kind of fake sounds! Brawo!

Hannah Marshall/ Dirk Serries/ Otto Willberg  Live At A New Wave Of Jazz Festival 2020

Na osi czasu meldujemy się w roku 2020, tuż przed wybuchem pierwszej fali pandemii. Na scenie swobodnie improwizujące acoustic string trio: Hannah Marshall – wiolonczela, Dirk Serries – gitara akustyczna oraz Otto Willberg – kontrabas. Grają szybko i na temat, zatem cały set trwa ledwie 27 minut i 9 sekund.

Muzycy zaczynają koncert zwartym, dobrze konstruowanym strumieniem dźwiękowym, jakkolwiek każdy z nich używa innej techniki maltretowania strun. Jeden po rockowemu riffuje, drugi ma w ręku smyczek, trzeci zaś nieśmiało preparuje dźwięki. Całość nie daje się zakwalifikować do żadnego gatunku, choć do estetyki free chamber oczywiście jest tu najbliżej. Pojawiają się brudne frazy, akcje toczą się wszakże leniwie i raczej budowane są w skupieniu. Po czasie ów konglomerat wyłącznie intrygujących dźwięków łączy się jednak w bardziej dynamiczny flow. Bez mrugnięcia okiem muzycy równie szybko odnajdują się w oparach ciszy – skrzypią, pocierają się o siebie, miałczą, jak wygłodzone koty. W tych okolicznościach stosują na ogół podobne techniki gry. Choćby w okolicach 8 minuty, gdy trzy smyczki bawią się w efektowne, choć wytłumione piłowanie strun. Po kolejnych dwóch minutach dostajemy ekspozycję pod nazwą deep acoustic drone ambient.

Trzech wyśmienitych instrumentalistów świetnie reguluje tempo improwizacji, mistrzowsko panuje nad dramaturgią całości, często zmienia techniki gry – taniec od poziomu ciszy, po względny hałas. W okolicach 18 minuty muzycy fundują nam bardzo efektowne spiętrzenie, które rozlewa się szerokim korytem dłuższych, przeciągniętych fraz. Energia ich nie opuszcza, choćby na ułamek sekundy. Kilka zadziornych fraz i równie bezczelnych ripost, i już w okolicach 21 minuty pojawiają się pierwsze próby tłumienia ekspozycji, nawet do poziomu ciszy. Artyści schodzą głęboko w dół i tkają niemal molekularne drony, które sprawiają, iż finał koncertu śmiało możemy zaliczyć do jego najlepszych momentów. Zmysłowa bojaźń i afektowane drżenie – silent prepares in very long-cuts!

Patrick De Groote & Martina Verhoeven  Live At A New Wave Of Jazz Streaming Festival 2021

Tegoroczny marzec, białe ściany studia  Sunny Side Inc. w Anderlechcie i dwójka muzyków zachowująca dystans fizyczny, ale na szczęcie – nie ten muzyczny, wszak w uprawianiu swobodnej improwizacji kontakt między artystami stanowi fundament sukcesu. Streamingowy festiwal i jeden z jego pięciu aktów: Patrick De Groote – trąbka oraz Martina Verhoeven – fortepian. Jeden, zwarty set – 28 minut i 22 sekundy.

Koncert otwierają krótkie, czyste frazy trąbki, kontrapunktowane open-jazzowymi plastrami wprost z klawiatury fortepianu. Zabawa czyniona jest w formule call & responce, wszakże z miejsca pachnie sytuacją niemalże filmową – oto Miles Davis spotyka Cecila Taylora na paryskiej ulicy pod koniec szalonych lat 50. ubiegłego stulecia! Muzycy rozdają dynamiczne frazy na prawo i lewo, ale dzielą je pauzami pełnymi melancholijnego suspensu. Martina nie stroni od struktur rytmicznych pełnych ragtime’owej frywolności, Patrick stawia na czyste frazy, ale czasami pakuje w nie sporo agresji. Mamy więc pyskówki, zdania odrębne, ale także całą plejadę zachowań, których celem jest stabilizowanie napięcia pomiędzy muzykami.

Gdy pianistka na krótkie chwile zostaje sama na studyjnej scenie bez publiczności, zdaje się błyszczeć post-klasyczną estetyką, kreowaną wyjątkowo zwinnymi palcówkami po klawiaturze. Trębacz naznaczony jest piętnem cool jazzu, ale sprawia wrażenie, że w tej roli czuje się, jak ryba w wodzie. Jego opowieść tylko z rzadka zahacza o dźwięki bardziej zabrudzone, podobnie dzieje się z pianistką, która nie sięga do głębi swego instrumentu. Obu artystom bliżej do ekspresji free jazzu niż zakamarków swobodnej, kameralnej improwizacji. Na finał spod klawiatury wypadają nawet akcenty post-romantyczne, które są jednak świetnie kontrastowane trąbką, która zdaje się żłobić dziurę w niebie. Smakowity, stylowy set, silnie osadzony w tradycji wolnej muzyki.

Tonus  Live At A New Wave Of Jazz Festival 2019

W dwa tygodnie po fantastycznym koncercie w Polsce, na trzeciej edycji Festiwalu Spontanicznego w październiku 2019 roku, Dirk Serries zrealizował kolejną odsłonę swojej idei kompozytorsko-improwizacyjnej Tonus, w tym razem w bardzo kameralnym, ledwie czteroosobowym składzie: Antoine Beuger – flet, Colin Webster – saksofon altowy, Tom Jackson – klarnet oraz on sam – sopranowa melodica. Czas nagrania: 23 minuty i 56 sekund.

Tym razem tonusowa narracja ma wyjątkowo precyzyjną dramaturgię. Tworzy ją długi strumień dźwiękowy podawany przez cztery instrumenty niemalże unisono, kreowany w estetyce, którą możemy porównać do idei Sustained Piece Johna Stevensa. Drugim elementem składowym tej układanki jest oczywiście cisza. Narracja z biegiem kolejnych powtórzeń sekwencji dźwięk-cisza-dźwięk zdaje się narastać, ale na pewno nie rozwija się liniowo. Zmianom ulega raczej długość trwania poszczególnych elementów, nie zaś ich intensywność. Być może muzycy mają tu swobodę w kreowaniu interwałów, być może całość jest jednak konsekwencją niemalże matematycznych zapisów graphic score, które Serries stosuje w projekcie Tonus.

Strumień dźwiękowy sprawia wrażenie, jakby nie ulegał specjalnym zmianom w trakcie całej ekspozycji, może jedynie, od czasu do czasu, odrobina piasku dostaje się w szprychy czteroosobowej machiny. Cisza, jak to cisza, z samej swojej natury milczy, czasami jest długa, ciągnie się w nieskończoność, czasami bywa ulotna, brutalnie rozrywana przez kolejny strumień dźwiękowy. Oto Tonus – siła minimalizmu i wiecznej repryzy, metafizyka dźwięków, którym potrafią być ciszą.

For your and our convenience we’ve been optimizing our website. As you know each release has its own designated page but now you can also find there your direct link to bandcamp (including an instant feed to the music as well). The video page carries all of our self-produced concertfilms (more to come for sure) and the radio page informs you about the two radioshows we host. Also dont forget to click on ‘follow+’ (right corner below) to stay in tune with the latest news. Thanks for visiting.

Our new and more recent releases have been getting lovely treatment in both writing and on the air. Ken Waxman wrote a nice review on ‘IMAGINARY JUNCTION’ by ROBERTS/SERRIES/VERHOEVEN/WARD, a French review of ‘ONE IN THE EYE’ by ALAN WILKINSON & DIRK SERRIES and a fantastic episode of FREE JAZZ WITH FRED on which Fred Kellog not ony plays cuts from several of our releases but also reads portions of Guy Peters’ exquisite liner notes. Check it out !

“Unvarnished free improvisation Imaginary Junction confirms that the musical rewards gained by stretching textural imagination far outweigh the challenges. Enlighteningly as well, as a response to Covid-19 strictures, two extended tracks were actually created simultaneously over the Internet by baritone saxophonist Cath Roberts and clarinetist/flutist Tom Ward in Brockley, UK blending ideas with pianist Martina Verhoeven and guitarist Dirk Serries in Sint-Lenaarts, Belgium. The players have collaborated in person before, plus the Belgians are involved in multiple groups, while Roberts and Ward likewise favor cooperative bands.Serries’ jagged rhythm guitar plus Verhoeven’s string strums and the impact from stopped keys are augmented by the clank and clatter from Roberts’ so-called objects. That frees up space to display saxophone motifs on the first track and Ward to expose sounds both from clarinet and flute on the other. Always linked to the others’ output Robert’s snarls, tongue stops and flattement are judiciously slotted so that reed disturbances only momentarily disturb the narrative’s stop-and-start motion. By the mid-section of “One” a four-sided affiliation is set up among slim clarinet flutters, chalumeau saxophone spurts, piano key clip and tough downwards guitar string frails. Additional object clatter adds to a near-atonal crescendo, only to dissolve into delicate flute  peeps and tinkling piano keys in the finale. Quickly accelerating from strained reed slurs, spot-on guitar flanges and piano rumbles to a presto exposition given further heft by vamping clarinet counterpoint, the quartet replicates this build up of tension and release on “Two”. Ward’s gritty flute tone is most conspicuous as it joins piano string strums and buoyant saxophone scoops to toughen the theme enough to reach its logical highpoint. Following that, diminishing flute trills, intermittent piano plinks and quasi-percussion beats move the narrative southwards to a conclusive stop. Ad hoc yet adaptable, the group outlines how persuasive and alluring sounds can be created in different locations, and despite a pandemic.” Ken Waxman – Jazzword (Canada)

“A New Wave of Jazz est un peu plus qu’un label, c’est une démarche qui vise à promouvoir des musiques aux franges dudit jazz, comme l’expérimentation ou le minimalisme. Piloté par Dirk Serries, un guitariste et un infatigable défricheur des marges, ce label présente sa collection d’albums d’une manière elle aussi minimale: un fond gris, le nom des protagonistes,  le titre de l’album, et c’est tout. Ce design est dû à Rutger Zuydervelt, et les notes de pochette à Guy Peters, invariablement. Il vient de publier une salve d’enregistrements, dont ce double album d’une heure trente d’un duo Serries (g) – Wilkinson (bs, as, bcl, voc). Ce dernier est un vrai personnage. Il nous propose une musique qui nous laisse un peu groggy. Le son est le plus souvent puissant, abrupt, jouant sur les éraillements harmoniques, loin de toute tentative de séduction. Et pourtant, cette dernière est là. Après la surprise des premiers instants, on suit avec intérêt, avec un plaisir renouvelé, ces discours faits de quasi interjections ou de phrases courtes, de grognements, de miaulements, offrant cependant quelques segments mélodiques, comme par inadvertance. Le sax est parfois comme propulsé par la guitare de Dirk Serries, mais en avait-il réellement besoin ? Ce dernier lui livre alors une sorte de corps à corps, des salves de clusters sans résonance. Il crée une tension de chaque instant. Il parasite, il bouscule, il électrise, éloignant toute perspective d’accalmie. Et pourtant, Alan Wilkinson trouve le chemin de notes suaves, de timbres feutrés en particulier quand il s’empare de la clarinette basse. Lorsqu’il opte pour un quasi drone, souffle, éraillements, sifflements et notes s’entremêlent, ce qui n’empêche pas quelques coups de griffes. Il laisse alors une large place à des crépitements minimalistes et à bien des explorations de timbres sur les cordes de Dirk Serries, comme dans l’étonnant « The Stings of Flesh ». Enfin, il n’hésite pas à mêler sa voix à son discours, parfois comme une extension presque indiscernable de son sax ou de sa clarinette (« Pull the Other One »). Les deux dernières pièces ont été enregistrées au club « Hundred Years Gallery », avec pour titres évidemment HYG 1 et 2. Et là, le duo se déploie en un plein épanouissement. Alan Wilkinson savoure l’interaction avec Dirk Serries. Il sollicite son bec avec verve et malice; il percute à l’image du discours des cordes.  Ce duo nous régale. Il nous offre une improvisation Champagne. Écoutons la piste qui donne son nom à l’album, « One In The Eye », la pièce la plus courte.” Jazz à Paris – France

Not on our own label but very related indeed. This magnificent quartet with JOHN EDWARDS on double bass, ANDREW LISLE on percussion, DIRK SERRIES on acoustic guitar and COLIN WEBSTER on alto sax (all four key players on our label) have an album coming up on the excellent RAW TONK RECORDS.

The title Peck and Fleet refers to two of London’s many ‘lost rivers’ that used to traverse the area until the city sprawl covered them over and hid them away. The album itself is a London story, recorded at the legendary Dave Hunt Studio in the West of the City. Musically, the quartet play fully acoustic, and with Lisle playing a minimal percussion set-up. The stripped-back instrumentation allows for a focus on texture and timbre, but doesn’t prevent moments of ferociousness either. Peck and Fleet is reminiscent of many albums from the formative ‘golden-era’ of improvised music, with the undeniable stamp of personality from these ‘modern- era’ musicians.

Now available as a pre-order directly from Raw Tonk Records.