Georges Tonla Briquet wrote a lovely article on the 3 new releases for Belgian jazz magazine Jazz’Halo.
“Net zoals Keith Harring de tweespalk tussen street art en galerijwereld overbrugde, beoogt Dirk Serries met zijn label A New Wave Of Jazz pure improvisatie te introduceren bij een groter publiek. Niet door een commerciële knieval maar aan de hand van hoogkwalitatieve releases die de veelzijdigheid van het genre illustreren. Recent verschenen er wederom drie nieuwigheden. Deze keer solowerk van een gitarist-kunstenaar-fotograaf en twee duo’s (telkens een gitarist en een rietblazer).
Pierre Gerard Pieces Of Apparatus
Alhoewel het niet gaat om de catalogus van laboratoriumonderdelen is de vergelijking niet meteen zo ver gezocht. Gitarist Pierre Gerard liet ideeën en invallen de vrije loop. Uiteindelijk werd alles herleid tot vijf stukken met enigmatische titels als ‘Formé Sur Un Bois De Rose Pâle’, ‘Spécimen Dans Les Tons Proches’ of nog ‘Miniature En Poudre Pratique’.
Het is drieënvijftig minuten vertoeven in gezelschap van een muzikant die elke noot en elk geschuifel over de snaren duidelijk met voorbedachten rade speelt en uitvoert, ook al gebeurt alles onder de noemer “improvisatie”. Dergelijk minimalisme is enkel mogelijk middels een hoge graad van concentratie. Intuïtie en stilte blijven daarbij twee belangrijke polen. Het is eveneens een ingenieus spel van laten horen wat er niet is.
Luisteren naar dit album is net als je begeven op een flinterdun laagje ijs en bij elke stap het gevaar trotseren dat je erdoor zakt. Een gevoel dat Gerard zelf ook moet ondervonden hebben toen hij dit uitbroedde. Allemaal van een beeldend kunstenaar (want dat is hij ook) die een van zijn vorige werken de titel gaf ‘Je trouve Spinoza bien lucide’.
Arvind Ganga + Riccardo Marogna Ballads From The Wrecked Ship
Arvind Ganga en Riccardo Marogna laten op hun beurt horen wat een gitarist en een rietblazer samen zoal kunnen bekokstoven. Af en toe gebruiken ze daarbij andere objecten en electronics (die al eens overwegen).
‘Ballads From The Wrecked Ship’ is zeven keer afdalen in de krochten van een wereld waarin vertrouwde aanknopingspunten meteen vervagen eens je ze benadert. Beiden verheffen het tot een aparte kunst om de luisteraar telkens te leiden en te misleiden. Ze lokken je naar ogenschijnlijk vertrouwde bestemmingen maar onderweg lassen ze spaarzaam en uiterst functioneel afwijkingen en verrassingselementen in zodat je al snel elk houvast verloren raakt. Nooit heftig of agressief maar steeds omzichtig en regelmatig met verslavend repetitieve patronen.
Ganga en Marogna zijn bovenal meesters in het prikkelen van de nieuwsgierigheid waardoor je steeds weer toch de volgende stap zet. De openingstrack is de ideale aanzet. Een kronkelige ontdekkingstocht in het spoor van twee wetenschappers die op zoek gaan naar de meest originele fieldopnamen en die uiteindelijk eindigt met een zucht van verlichting maar ook met een drang naar meer. Een heuse shot dopamine.
Alan Wilkinson & Dirk Serries One In The Eye
Ook hier een gitarist en een rietblazer die samen elkaars invallen opvolgen, mee helpen uitbouwen en/of een andere richting geven.
Het gaat om een tweeluik waarvan het eerste deel opgenomen werd in de Sunny Side studio (29 november 2019) terwijl deel twee ingeblikt werd tijdens een concert op 22 januari 2020 in Londen. Geen electronics bij deze heren maar een zuiver akoestische benadering. De energie is er nochtans soms des te explicieter om. Niet dat ze zich outen als punkers (althans niet in hun muzikale uitwerking), toch is hun houding net wat assertiever en snediger dan bijvoorbeeld deze van Arvind Ganga en Riccardo Marogna die op ‘Ballads From The Wrecked Ship’ eenzelfde instrumentarium hanteren.
Tot een duel komt het nooit, wel porren ze elkaar regelmatig aan telkens net de afgrond te naderen waar de grote leegte heerst. Ze maken handig gebruik van ingekapselde uitglijzones waarmee ze vertrouwd raakten na jarenlange omzwervingen in de improvisatiewereld. Soms verontrustend en schokkerig, dan weer suggestief en in stilte gehuld maar nooit anekdotisch.
Door de ingebouwde stiltes is het soms moeilijk de “nummers” van elkaar te onderscheiden. Het vergroot enkel de verwondering over de techniek van Wilkinson en Serries. Niet toevallig dat een van de stukken de titel ‘Hobson’s Choice’ meekreeg. In die context is het uiterst boeiend om hun aanpak in een studio en op een podium te vergelijken.
De insteken mogen dan vanuit dezelfde grondprincipes vertrekken, live gebeurt de uitwerking nog gedetailleerder en meeslepender zij het ook wel meer verstikkend. Ook te omschrijven als een eigenzinnige toepassing van dichotomie in het immense impro-universum.”
You can still enjoy the attractive pre-order bundle price for our latest 3 new releases. For only 35 EUR (this incudes 2 single discs and one double album), including shipping worldwide. This offer is valid thru April 30th. Grab them here or here.
Printed magazine GONZO CIRCUS reviews online DIRK SERRIES’ first installment in his Höfner-dedicated series of acoustic guitar improvisations on vinyl. The LP is still available here and here. Expect the 2nd part after the Summer.
“Het heeft wel iets: een uitgebreide tekst over de artiest verteld door iemand die zijn werk weet te appreciëren, in een context weet te zetten en een eigenwijs carrièreoverzicht neerzet en tegelijk de enorme evolutie die een artiest kan doormaken, in de verf zet. Guy Peters doet het, in een lay-out van Rutger Zuydervelt over Dirk Serries. Serries heeft ondertussen al heel wat muzikale watertjes doorzwommen en doorwrocht. Telkens put hij een genre helemaal uit, tast het af tot hij het helemaal heeft gehad en verkast dan geleidelijk naar iets anders. Deze keer schuift hij op richting akoestische gitaar, in zijn eentje. Dat hij veel improviseert, is een understatement natuurlijk. Het heeft echter wel iets om Serries te horen spelen op zijn 1957 Höfner archtop gitaar zonder enige vervorming, bewerking of andere belemmering. Of toch, een klein beetje compressie om het geluid dynamischer te maken. Maar vooral, gewoon, spelen met de snaren en er uithalen wat op datzelfde ogenblik door hoofd en vingers wordt aangestuurd. De ‘I’ duidt er op dat dit pas het begin is, een soort inleiding, een vingeroefening naar misschien meer uitgewerkte of ingewikkelder muziek. Serries heeft ervaring zat natuurlijk, zodat we in de tien nummers nergens het gevoel krijgen met zomaar wat gefriemel van doen te hebben. Serries weet hoe hij een degelijk luisterstuk moet brengen en door de wisseling van ingetogen en net iets feller tekeer te gaan, weet hij de aandacht vast te houden. Gelimiteerd tot honderd exemplaren op vinyl, voor de snelle beslisser dus.”
CITIZEN JAZZ (France) just reviewed GONCALO ALMEIDA’s beautiful album ‘MONOLOGOS A DOIS’. This vinyl release and the 2nd one in a vinyl series focusing on solo recordings is still available through our webstore or bandcamp.
“En juillet 2020, le contrebassiste portugais Gonçalo Almeida enregistre une série de douze improvisations dans une ancienne église de Rotterdam, ville où il vit depuis de nombreuses années. Monólogos a dois relate cette aventure en solitaire.
Seul, Gonçalo Almeida ne le semble pas – le titre de l’album le confirme -, tant il fait corps avec sa contrebasse. Privilégiant l’archet le plus souvent, il crée sur le vif une musique passionnante utilisant toutes les possibilités acoustiques de sa contrebasse ainsi que différentes techniques ; il joue sur les timbres, les angles d’attaque, les textures, la profondeur de champ. Sa sonorité ample et profonde résonne jusqu’à emplir la petite église vide et fait vibrer les âmes.
L’album sort en vinyle, en édition limitée à 100 exemplaires sur le label belge A New Wave of Jazz [1] Il est disponible également en version numérique sur Bandcamp.”
The highly active Dutch webzine OPDUVEL, a passionate project of Gert Derkx, wrote down some really lovely words on the 3 new releases on our label. All 3 albums are still available against a stunning pre-order bundle over at our webstore or bandcamp, valid through April 30th. Meanwhile read those beautiful reviews (in Dutch).
“Het Belgische label A New Wave of Jazz laat een paar keer per jaar meerdere releases tegelijkertijd verschijnen. Deze keer brengt het door Dirk Serries gerunde label drie cd’s tegelijk uit, zoal gewoonlijk voorzien van sober artwork. Op de nieuwe uitgaven zijn naast vertrouwde A New Wave of Jazz-gezichten ook een paar muzikanten te horen die nog niet eerder muziek op het label uitbrachten. De muzikale familie breidt zich uit, terwijl de filosofie van het label intact blijft.
Vanuit Den Haag opereren Arvind Ganga en Riccardo Marogna, die beiden hun debuut maken op het A New Wave of Jazz-label. Ganga speelt elektrische gitaar en maakt gebruik van objecten. Hij onderzoekt de fysieke mogelijkheden van de gitaar en daartoe maakt hij gebruik van verschillende technieken. Ook objecten worden gebruikt om het geluid van het instrument te manipuleren. In zijn vrije improvisaties gaat hij het maken van noise niet uit de weg en in zijn muziek heeft hij een zekere punk-attitude. Hij speelt zowel solo als in samenwerking met gelijkgestemde muzikanten, en ook met dansgezelschappen. Hij is een van de muzikanten op het fantastische freejazz/rock-album Fading Ground, naast Josué Amador en Dirar Kalash.
Marogna is van Italiaanse afkomst. Hij speelt tenorsaxofoon en basklarinet en is ook in de weer met elektronica. Die instrumenten speelt hij ook in zijn soloproject Infernal Mosquitoes. Zijn muzikale samenwerkingen omvatten het Sho Shin Duo (met drummer Riccardo La Foresta), Organo (met Aurelie Lierman en Abel Fazekas), DINGEN (met Darina Zurkova) en Ritual Habitual (met Gonçalo Almeida en Phillipp Ernsting. Marogna is ook te horen op het vorig jaar verschenen album ONI van ROJI.
Voor Ballads From the Wrecked Ship laten Ganga en Marogna zich inspireren door The Waste Land, het uit 1922 stammende gedicht van T.S. Eliot. Titels van stukken verwijzen naar dat werk en soms betreft dat een hele passage eruit. Eliots gedicht is geen makkelijke en geen vrolijke kost, maar gelukkig leidt dat niet tot muziek die zwaar op de hand is. Het spel van Ganga en Marogna is vrij, experimenteel en speels. Met een stemmige ondertoon, dat wel.
Dat wordt direct goed geïllustereerd in ‘Oed’ und lees das Meer’, een frase die Eliot heeft overgenomen uit Tristan und Isolde van Richard Wagner en door de twee muzikanten als titel is gekozen voor de openingstrack. Gitaar en saxofoon/basklarinet tasten de eigen mogelijkheden en die van elkaar af. Dat leidt tot een gedeelte waarin Ganga met een snel pulserend motief een soort drone neerlegt, waar Marogna zijn basklarinetklanken overheen legt, later gevolgd door gitaarklanken van Ganga. De klanken van de instrumenten hebben een scherp randje, wat de muziek een dosis spanning meegeeft. De kleppen van de basklarinet klinken mee en fungeren min of meer als instrument. Mooi is hoe het tweetal steeds intenser gaat spelen en naar een fraaie climax toewerkt.
Ganga’s gitaargeluid wisselt en verraadt ervaring in verschillende muziekstijlen. Sonic Youth ligt net zo dichtbij als Marc Ribot en daartussen ligt een heel gebied dat door Ganga wordt bestreken, zonder pathos en zonder egotripperij. Het zachtjes beroeren van de snaren van de gitaar leidt al tot een behoorlijke klank, zodat de muziek nooit erg ingetogen klinkt maar wel geladen is met elektriciteit. Marogna vindt zowel op saxofoon als op basklarinet een mooie middenweg tussen lyriek, experiment en robuustheid, waarbij hij met elektronica de muziek een extra kleur of invulling geeft.
Die elektronica speelt een subtiele rol in ‘Chozodia’, waarin de klanken van de kleppen van Marogna’s saxofoon een krakende nabewerking krijgen. Ganga produceert wrijvende en schrapende geluiden met zijn gitaar, soms ultrakort uitschietend naar rockachtig spel. De muziek is experimenteel en spannend. Marogna speelt met veel lucht en laat soms een saxofoonklank ontnappen, terwijl Ganga zijn snaren afknijpt of juist volle akkoorden speelt, met een gruizige klank. Ook in ‘Phantoon’ voeren experiment en spanning de boventoon, waarbij ook geluiden afkomstig van niet nader te identificeren objecten een rol spelen.
In de langere stukken nemen de twee muzikanten de tijd om de muziek zich te laten ontvouwen en het is opvallend hoe natuurlijk dat gebeurt, bijvoorbeeld in ‘The limp leaves waited for rain, while the black coulds gathered far distant, over Himavant’, dat naar een heerlijk grofkorrelige en noisy apotheose toewerkt. In ‘Kzans’ overheerse hoge tonen en vervlechten de twee de klanken van hun instrumenten, waarbij de individuele stemmen goed hoorbaar blijven. Elk stuk op het album is onvoorspelbaar en onderscheidend. De experimenteerdrift en de soms subtiele maar vooral ongepolijste klanken vormen een fraaie combinatie en Ganga en Marogna zijn welkome nieuwe gasten in de catalogus van A New Wave of Jazz.
Een welkome nieuwe gast is ook Pierre Gerard, die past in Serries’ liefde voor minimalisme, zoals de labelbaas dat ook zelf laat horen met zijn in wisselende samenstellingen opererende project Tonus. Stilte vormt een belangrijke component in de muziek en dat geldt ook voor het werk van Gerard, een Belgische componist die sinds 2006 werkt met akoestische instrumenten en elektro-akoestische gitaar. Hij noemt zijn muziek, zijn onderzoek meer intuïtief dan minimalistisch.
Luisterend naar Pieces of Apparatus is ook een hang naar reductionisme hoorbaar, want de vijf composities op het album bestaan uit geïmproviseerde gitaarklanken, de nagalm daarvan en stilte. Wat dat laatste betreft schuilt een gevaar in het te kort en te lang laten vallen van stiltes. Een te korte stilte doet afbreuk aan het minimalistische of reductionistische karakter van een werk, terwijl bij een te lange stilte de spanning verloren gaat. Gerard weet beide varianten te vermijden.
Wel vult hij opvallend veel in, hoewel hij wel degelijk en op een uitdagende manier met stiltes werkt. Hij creëert daarmee ruimte in de muziek, een architecturale ruimte die met de klanken van de gitaar en de elektrische spanning kan worden gevuld. Gerard gaat niet zover dat hij slechts enkele losse tonen speelt; de muziek kent een melodische en een ritmisch aspect, al worden beide ook op minimale wijze ingezet. In ‘Spécimen Dans Les Ton Proches’ zijn zowel staccato tonen als doorklinkende tonen te horen, die op natuurlijke wijze wegsterven in de stilte.
De muziek van Gerard is onderzoekend van aard. Dat onderzoek geschiedt op een rustige manier, met ruimte om kleine ideeën geduldig uit te werken. De muziek geeft de luisteraar ook ruimte om te reflecteren en te interpreteren. De klanken dringen zich niet op, maar zijn wel zodanig aanwezig dat ze niet te negeren zijn. De abstracte muziek die Gerard creëert vergt wel wat geduld van de luisteraar. Het beste onderga je de muziek in alle rust, met de ogen gesloten en de verbeeldingskracht op volle sterkte. Elke nieuwe draaibeurt toont dan nieuwe elementen, of die nu daadwerkelijk auditief tot stand komen of slechts in je hoofd.
Het contrast tussen de cd van Pierre Gerard en die van Alan Wilkinson en Dirk Serries is groot. Hier geen minimalisme maar vrije improvisatie in pure en ruwe vorm. In tegenstelling tot het personeel op de andere nu verschenen cd’s, gaat het op One in The Eye om bekende namen in de A New Wave of Jazz-contreien. Gitarist Serries is uiteraard de man achter het label en is te horen op veel releases die op het label zijn verschenen, terwijl saxofonist/basklarinettist (en hier ook vocalist) Wilkinson is te horen in het kwintet op het tweede schijfje van Double Vortex en in een duo met slagwerker Andrew Cheetham op The Vortex of Past Time.
One in the Eye is een dubbelaar, waarbij de eerste cd studio-opnames bevat en de tweede een weergave van een live-performance. Serries is te horen op akoestische gitaar en dat betekent dat hij met een instrument met een beperkt volume moet opboksen tegen het spel van Wilkinson, die soms hard en gemeen uit de hoek kan komen. De in de studio opgenomen tracks zijn acht min of meer afgebakende stukken die goed laten horen hoe levendig en expressief de vrije improvisatie en freejazz van het duo is. Op het schijfje met live-opnamen staan twee stukken waarvoor hetzelfde geldt in een wat langere vorm.
Serries is een gitarist die regelmatig met horten en stoten opereert, a-ritmisch te werk gaat en aan het spelen van melodieën een broertje dood heeft. Wat zijn spel zo aantrekkelijk maakt om naar te luisteren zijn in de eerste plaats de klanken die de gitarist uit zijn instrument haalt. Het is bijna hoorbaar hoe hij uit het instrument geluiden weet te trekken, alsof die niet simpel door het aanslaan van snaren tot stand komen. Bij Serries vormen het zoeken naar klanken en het op abstracte en bedrijvige wijze musiceren het tweede aantrekkingspunt in de vrije improvisaties van de gitarist. Ten derde blijkt uit het spel dat Serries ook nauwkeurig luistert naar zijn muzikale kompaan.
Wilkinson is de expressiviteit zelve, maar weet soms ook opvallend ingetogen uit de hoek te komen. De mogelijkheden van de bariton- en altsax en de basklarinet worden verkend, niet door voor het onconventionele spel te gaan maar door al spelend melodisch, ritmisch en dynamisch de klanken te onderzoeken. Vooral de diepe tonen van de basklarinet zijn een lust voor het oor, maar ook de snelle riedels op altsax en het knorrende geluid van de baritonsax zijn een muzikale attractie op zich. Wilkinson is een ervaren muzikant die nog altijd musiceert alsof zijn leven ervan afhangt.
Zowel in de studio-tracks als in de twee in een live-setting opgenomen stukken klinkt het duo Wilkinson/Serries rauw (in de live-opname iets meer dan in de studio-opname), inventief en vooral ook enthousiast. Er schuilt enorm veel speelplezier in de klanken die het tweetal produceert en dat werkt aanstekelijk. Alles mag in de muziek en er zit geen rem op de muzikale ingevingen. Gelukkig maar, want zo zijn we getuige van een imponerende manier van improviseren van twee muzikanten die nooit zijn ‘uitgeleerd’ en daarom nog altijd weten te verrassen.”
RUBICON QUARTET’s ‘Crosscurrents’ album continues to receive exposure and praise for its unique character. Canada’s JAZZWORD, led by the mighty pen of Ken Waxman, wrote a lovely review on the interaction between two generations of free impro musicians. The album is of course still available here and here.
“Tonal cross fertilization with collaborative strategies of several generations of European improvisers means that these session hold interest throughout. The main difference is between following a mix and match among countries and ensembles or seeing how quartet members from one country but different ages, articulate particular intonation.
The Rubicon Quartet is split between two participants in the first wave of Belgian Free Jazz and two contemporary players. The younger ones are guitarist Dirk Serries and pianist Martina Verhoeven, both of whom have worked with sympathetic associates like Colin Webster. The Flemish veterans are trumpeter Patrick De Groote, who after a hiatus now plays with Chris Joris; and alto saxophonist Cel Overberghe, also a painter, known for his association with Fred Van Hove.
Crosscurrents is also more all-encompassing since each Rubicon Quartet member plays on every track. Serries’ rustling guitar strokes and Verhoeven’s vibrating pumps or clicks usually maintain the narratives or engage in round robin dialogue with the horns. Sometimes in harmony, but more often in contrapuntal resistance, Overberghe’s near screeches flutter with the same intensity as De Groote’s brassy overrides. Additionally one or both regularly confer with guitar strums and/or pedal-pushed keyboard echoes. Not every exchange is spiky however, with “Airs Out”, for instance, taking on a balladic tinge as breathy reed slurs and capillary swells evolve chromatically beside paced timbres from the piano and guitar.
Most tracks are more discursive, but without upsetting the general andante interchange flow. Kinetic asides and wood slapping from the pianist and clanging strums or string pops from the guitarist are expressed, but the veterans’ round-robin creations are more pronounced by sheer volume. Aggressive, speedy bugling mixed with intermittent key percussion and reed honks characterize “A Figurative Flow”, while the concluding “Caught a Flying Ghost” may be the closest track to 1960s Energy Music. Not only does the tune begin with rough brass splatters fastened onto pounding piano runs and clanging guitar strums, but in its penultimate sequence Overberghe suddenly extrudes a cousin to Albert Ayler’s “Ghosts” that with flattement and split tones maintains ragged pitches to the end.” Jazzword – Canada
On March 20th we celebrated, under the strange circumstances of the ongoing pandemic, an online label event. An event only made possible by the support of the Flemish government. JAZZ A PARIS wrote a nice report on our online festival.
“Une soirée spéciale d’improvisation libre a été organisée le 20 mars par New Wave of Jazz et diffusée en direct sur FaceBook et YouTube. En ces temps de confinement, il n’était malheureusement pas question que cela se passe en public ni que les musiciens voyagent pour se rencontrer. C’est ainsi que les cinq concerts se sont déroulés en Belgique et à Londres : le premier en solo, les quatre autres en duos.
Le musicien en solo est Alan Wilkinson, particulièrement remarqué dans un trio rugueux et incandescent avec le batteur Paul Hession et le bassiste Simon H. Fell. Quelques albums en attestent, mais sa notoriété ne s’arrête pas là. Je vous invite à consulter sa page Bandcamp https://alanwilkinson.bandcamp.com
Il nous offre là deux solos, le premier à la clarinette basse, le second au sax alto. Dans le premier, ce sont les entrailles de la clarinette basse qui sont fouillées, des sons multiples, des harmoniques instables, des granulations changeantes autour d’une même note, un quasi drone creusant des tréfonds graves et d’où s’échappent quelques suraigüs. À mi parcours, Alan Wilkinson retrouve en partie sa rage coutumière, sa verve, ses déchirement rugueux et véhéments pour finir en explorant de courts segments presque mélodiques, répétés, triturés pour en extraire des matériaux encore enfouis.
Au sax alto, des quasi interjections, des attaques brutales, des phrases ultra courtes, des sons rugueux, quelques vrilles obsédées, des suraigüs irrépressibles, de rares accents voilés, presque doux mais le plus souvent, le sax est un combat. Il finit sur un cri abrupt.
C’est enregistré par Colin Webster, l’un des musicien de la soirée, et par Taran Singh à qui l’on doit une belle émission d’actualité discographique : Taran’s Free Jazz Hour http://www.taransfreejazzhour.org diffusée en Grande Bretagne, en France, en Belgique et aux USA, émission bilingue disponible sur son site, en podcast, sur YouTube etc. Un merveilleux activiste.
Pour la suite, déplacement à Anderlecht pour le duo piano-bugle (puis trompette ). Un jeu en forme de questions-réponses où Patrick de Groote lance ses attaques fulgurantes auquel le piano de Martina Verhoeven fait écho ou qu’il vient ponctuer. Une séquence tonique faite d’éclats, de cris éraillés d’un coté, de grands tremblements, de ruissellements ou de quasi percussions de l’autre. Comme un espace sculpté au couteau. Lorsque de Groote se saisit de sa trompette, lorsqu’il décide de se passer de la sourdine, le son gagne en brutalité, en largeur du spectre de timbres, en attaques véhémentes. Il retrouve le bugle d’abord avec sourdine, puis sans pour ces échanges serrés avec le clavier. Enfin quelques éruptions avec la trompette, bouchée ou pas avant de nous quitter.
Benedict Taylor avait participé à l’album d’Ivo Perelman « Strings and Voices Project » . On le retrouve en excellente compagnie avec Tom Jackson à la clarinette. Subtilité et fluidité de d’un coté, gourmandise insatiable et flexibilité de l’autre, ils nous offrent des espaces d’intenses plaisirs, de tourbillons enfiévrés, des phases d’accalmie aux strates multiples, des entrelacements fascinants. Un moment fort.
Un autre duo, à cordes cette fois, réunit Peter Jacquemyn (b) et Dirk Serries (g). Ils nous entraînent d’emblée dans un flux intense, rageur. Une contagion des phrases, des impulsions. Puis des pépiements saisissants sur la basse, des crépitements exacerbés sur la guitare, tout un vocabulaire surprenant nous mène dans une sorte de transe . Quelques grands coups d’archets graves et lents ouvrent une phase nouvelle du dialogue. À déguster.
Retour à Londres avec le duo Colin Webster (as) & Andrew Lisle (dm). Nous avions déjà croisé la route du saxophoniste avec l’album « Saxophone Anatomy ». Il anime par ailleurs un label consacré à l’improvisation (Raw Tonk) . Ici, on retrouve ses phrases très courtes, aux limites parfois de l’interjection, son engagement de tous les instants, l’urgence de son propos. Il est servi par une batterie qui déverse ses éboulements ininterrompus, parfois en reprenant le phrasé du sax. Ils ont bien des choses à dire dans leur 30 minutes de musique !
Ces 2h30 de musique attestent d’une très belle vitalité de la scène de l’improvisation, en dépit des circonstances contraignantes actuelles. Elle souligne aussi une certaine connivence entre les deux rives.”
We just received the first reviews for our 3 new releases. Netherlands’ VITAL WEEKLY wrote down some impressions. Don’t forget to pre-order your cd bundle at the irresistible price of 35 EUR (shipping included) here or here.
“Keeping things small this time, with only three new releases by A New Wave Of Jazz from Belgium and on the first one, there is electric guitar player Arvind Ganga, of whom I heard before and Riccardo Marogna, on tenor saxophone, bass clarinet and electronics. He is one half of Sho Shin Duo (Vital Weekly 1019), but I didn’t review that one. I do vaguely remember being present at an event where Ganga and Marogna were also playing, but did I see that? I honestly don’t remember. They are from the city of The Hague and have been active in the city’s improvised music scene with some occasional release. They have seven tracks here, recorded in The Hague in 2018, use T.S. Eliot’s ‘The Waste Land’ as a “touchstone”, whatever that may constitute, and the interaction between both players is great. While the music is all improvised, and there is no escaping that fact, there is an interaction between them that results, at times, in some mysterious music. In ‘Oed’ und leer das Meer’ (“a phrase borrowed by Eliot from Wagner’s ‘Tristan Und Isolde'”) there are a few of these moments, and that’s just opening tracks. The electronics used doesn’t take the sound of the instruments into something entirely different, but add another layer of sound to the existing sound. Both players aren’t afraid to employ a more traditional tune, chord or melody in their work together and, right next to uses metallic brushes upon snares and pieces of tin foil rattling against the wind instruments. It is that mixture of what we know and the venture into the unknown that makes this a very fine release.
My first encounter with the music of Pierre Gerard wasn’t something I enjoyed very much (see Vital Weekly 1243), as I have very little interest in the super silent approach to music (Lopez’ early work, Bernard Günther et al), so I was a little reluctant to play his latest work. I am not sure, but this might be the first time that a release by this label doesn’t mention any instruments. The previous one used “guitar, electronics, object, abstract voice with _ into environment”, so who knows, maybe here too? There are five pieces here, of which four are over eleven minutes and the longest fifteen, with in the middle a brief piece of three and a half minute. The role of silence on this release is a lot smaller than on the first one I heard (Gerard has more releases, but mostly in very small editions). Also, I would think he just plays acoustic guitar here. Gerard plays what I would call ‘small music’. Up close to the microphone, he plays the strings individually, most of the time and very occasionally there is a small strum. This is music that is akin to that of Taku Sugimoto, but, oddly enough, with less silence (!) between the notes and fits what could be perceived as Wandelweiser music. Small, individual sounds, seemingly randomly played on the guitar, without any hurry, without much drama, and very minimal, without being repetitive. I have no idea if Gerard plays his music with some Zen-like notion, even when the silent approach of before seemed to hint at such a thing, this release too is best be enjoyed with the mind being as empty as possible, sit back and let it all just happen, not in the ambient sense, full-immersive drone sound, but as quiet events taking place and enjoy this with a general sense of quietness.
And something completely different is the double CD by label boss Dirk Serries on acoustic guitar and Alan Wilkinson on bass clarinet, baritone & alto saxophones and voice. The latter just a bit. This is from these three releases the one that is the most firmly based in free improvisation/free jazz, even more than the one by Ganga and Marogna, which seems to have a level of control and discussion. Here the discussion is the music between two players. It is quite a radical release, with things being very acoustic but with some distance, unlike Gerard’s music, which seems very close and intimate. The first contains eight studio recordings and the second a live recording from January 2020 in London. There seems to be some difference between the studio and the live approach of the duo. In the studio there is some control, some reservation perhaps and in the live situation they find it easier to go all the way, especially Wilkinson has an expressive voice here, and Serries has, at times, problems to keep up; no doubt, also because of the different volume levels that both instruments can produce. Maybe in the studio, the balance can artificially be corrected? Comparing both discs, I am slightly in favour of the studio disc, and precisely for that reason of being able to hear both instruments on a more equal level, but also because of the variation in approaches here, ranging from wild to intimate and chaotic to almost structured, with both players having excellent control over their respective instruments.” Vital Weekly – The Netherlands
On February 2nd and 3rd this year the flawless SUNNY SIDE INC. studio in Anderlecht (Belgium), where most of our releases are being recorded, brought together an array of interesting solo musicians. From more straightforward jazz and classic to the more extreme free improvisation. DIRK SERRIES was invited to perform a solo piece on February 3rd. The whole event was streamed live on facebook but now we published his contribution on our youtube channel. Visit the Sunny Side Inc. studio here or browse through our catalogue for those albums which were recorded there. Enjoy.
We are delighted to share the news we’re releasing three new albums on our label. Now in pre-order till April 30th, 2021 for a beautiful bundle price of 35 EUR (incl. postage worlwide). Order here or on our bandcamp. Check them out here below.
ARVIND GANGA AND RICCARDO MAROGNA – BALLADS FROM THE WRECKED SHIP (cd)
“Arvind Ganga and Riccardo Marogna are no strangers to letting their imagination run free. Both are part of the small but creative scene of The Hague in the Netherlands, the former a guitarist continually expanding his stylistic and sonic range, the second one a musician, curator, researcher and instrument builder also looking for new modes of expression. Using T.S. Eliot’s The Waste Land as a touchstone, the musicians create a highly unusual interconnection with electric guitar, woodwind instruments, objects and electronics. One that is as spontaneous and imaginative as it is hypnotic and focused. “Oed’ und leer das Meer,” a phrase that Eliot borrowed from Wagner’s Tristan Und Isolde, gets an apt musical fit here, one that reflects the desolation and emptiness of the ocean with a carefully balanced interaction that withholds its destructive powers, hiding behind layers of semi-ritualistic trance, only to (threaten to) derail in the second half. Elsewhere, the lines become more jagged, the temperaments more restless, with the instruments taking on animalistic properties, reacting to each other in unpredictable ways and adding tension by distorting clarity or grotesquely inflating intimate whispers. The physical meets the ethereal and the abstract completes the ‘figurative’. It moves beyond harmony, melody, rhythm and preset structures, sculpting with unusual shapes and sounds instead. And it forms a cohesive whole; free and unpredictable, yet filled with the satisfying agreement of a meaningful discussion. It grants Ballads From The Wrecked Ship that enviable balance, one that matches imagination and impact with natural candor.” Guy Peters
Arvind Ganga Electric guitar, objects Riccardo Marogna Tenor saxophone, bass clarinet, electronics Recorded at Helicopter, The Hague (NL) on November 9th – 10th 2018. Mastered at the Sunny Side Inc. Studio, Anderlecht (Belgium)
PIERRE GERARD – PIECES OF APPARATUS (cd) “Pierre Gerard is the kind of artist whose work you discover by accident or association. The man has produced a substantial discography, but for the most part it was released on smallish – by now often defunct – labels or by himself, usually in very limited editions. Several of those homemade releases appeared in runs of only 21 copies. You might call him a minimalist, free improviser, or reductionist, but most of all, an intuitive creator. He is also a visual artist, which might explain his attention to gestures, assemblage and a careful sense of architecture, even in his free improvisations. It is often said that minimal music is as much about what isn’t there as it is about what is. While that might be true, you also risk, by stressing the process of omission, to devalue the impact and expressive power of what is actually there. Ideally, it is a two-way interaction, with both silence and sound providing context, contrast and a meaningful dialogue. Pieces Of Apparatus is a pertinent example in case.” Guy Peters
Improvised & recorded in January 2019 by Pierre Gerard. Mastered at the Sunny Side Inc. Studio, Anderlecht (Belgium)
ALAN WILKINSON & DIRK SERRIES – ONE IN THE EYE (2cd) “Sound is abstract, so why not embrace that, and focus on the range of sounds, extended techniques, density, dynamics and the here and now. With its suggestive ‘song’ titles and variety of approaches, One In The Eye is an interesting example to consider. Despite some earlier creative encounters, a few of which were previously released by this label, Alan Wilkinson and Dirk Serries interact with an openness that fully embraces this ‘arena in which to act’. Verging from a pugilistic physicality to restrained sound exploration, the album demonstrates a willingness to try out diverse approaches. It combines studio recordings with live material, captured not even two months apart, and even though the live improvisations are more extended, the album is a remarkably cohesive one. With Serries on acoustic guitar, it also requires both musicians to adapt. Wilkinson can produce quite a voluminous racket, but here he is a remarkably versatile improviser, often working with rhythm, repetition, extended techniques and dynamics, displaying an indebtedness to some of jazz’s old school heroes while delving into sheer abstraction as well. And you will love his Howlin’ Wolf impression! The musicians obviously relish the possibilities of the moment, working with their material and instruments, but also with each other’s responses. Their method doesn’t offer classic examples of transparent dialogue or imitation (God forbid!), but instead works with simultaneous action that occasionally might be abrasive, but also uses space, flow and consensus. And that’s why One In The Eye, despite its fickle character, is an event that most of all impresses with its unreserved glee; the joy of making music together, from scratch.” Guy Peters
Alan Wilkinson bass clarinet, baritone and also saxophones, voice Dirk Serries acoustic guitars Disc 1 : performed, recorded, mixed and mastered at the Sunny Side Inc. Studio, Anderlecht (Belgium) on November 29th 2019. Disc 2 : live in concert at A New Wave Of Jazz festival, Hundred Years Gallery (London, UK) on January 22nd 2020, recorded and mixed by Martin Clarke. Mastered at the Sunny Side Inc. Studio, Anderlecht (Belgium)
dirkserries.com 