Netherlands’ OPDUVEL webzine beautifully reviewed TONUS – Intermediate Obscurities III – a graphic score performed by the TONUS octet at 2019′ Spontaneous Music Festival in Poznan, curated by Andrzej Nowak.

“Dirk Serries heeft nooit een geheim gemaakt van zijn hang naar minimalisme. Sinds enkele jaren heeft hij daarvoor de ideale uitlaatklep gevonden in de vorm van het project Tonus. Dat is een gezelschap van wisselende grootte en met wisselende muzikanten, waarbij die muzikanten op basis van een grafische score en een paar verbale aanwijzingen op minimale aanwijzingen improviseren.

Op 5 oktober 2019 speelde een Tonus-incarnatie op het Spontaneous Music festival in het Poolse Poznań en een weergave van dat concert is nu uitgebracht. De samenstelling van het achtkoppige ensemble is als volgt: Paweł Doskocz en Dirk Serries (akoestische gitaar), Andrew Lisle (percussie), Ostap Mańko (viool), Witold Oleszak (piano), Anna Szmatola (cello), Benedict Taylor (altviool) en Colin Webster (altsaxofoon).

De titel van het album is Intermediate Obscurities III. Eerder zijn Intermediate Obscurities I en IV als dubbel-cd verschenen bij A New Wave of Jazz, het label van bandleider Serries. Op die uitgave zijn ook Webster (beide uitvoeringen) en Taylor (alleen IV) te horen, maar voor het overige is sprake van een heel andere Tonus-samenstelling. Muzikaal betekent dat, dat het oorspronkelijke idee achter de muziek hetzelfde blijft, maar dat de invulling door de muzikanten heel verschillend is.

Het mooie van het Tonus-project is dat de muziek strikt minimalistisch blijft, maar dat elke muzikant binnen de beperkingen die zijn opgelegd zijn eigen visie en klankkleur heeft. Het is een spel van inhouden en luisteren, het eerste om recht te doen aan het minimale uitgangspunt, het tweede om te kunnen responderen op het spel van de andere muzikanten. Het is knap dat ondanks de vrij grote bezetting de muziek steeds klein wordt gehouden en nergens ook maar enigszins naar ensemblemuziek neigt. De gezamenlijkheid zit in het subtiel inhaken op elkaars improvisaties.

Dat wil niet zeggen dat er geen ruimte is voor weerbarstigheid of voor dynamiek. Wat dat laatste betreft: de muziek mag dan ingehouden klinken, variaties in volume zijn er volop, variërend van bijna muisstil tot beduidend luider. In dat laatste geval ontstaat een geweldige spanning, omdat je als luisteraar min of meer verwacht dat de muzikanten door zullen pakken en gaan bouwen aan een voller geluid of zelfs een climax. Niets van dat alles bij Tonus; er worden geen concessies gedaan aan de minimale beginselen. De weerbarstigheid zit in de soms schurende samenklanken. ongemakkelijke bewegingen en het onconventionele spel.

Het mooie van het Tonus-project is, naast de uitgebreide mogelijkheden die de opzet biedt, dat elke muzikant zijn individuele stem behoudt terwijl het gezamenlijk musiceren voorop staat. ‘Gezamenlijk’ betekent hier niet ‘allemaal tegelijk’. Het is voor iedere muzikant zaak om het juiste moment te kiezen om zijn of haar tonen toe te voegen aan de minimale klanken die om hem of haar heen worden gespeeld. Dat levert (ook) in het geval van Intermediate Obscurities III een spannend en op minimale wijze luisterrijk album op.”

Today Dirk Serries recorded his SOLO ACOUSTIC GUITAR IMPROVISATIONS II at the fantastic Sunny Side Inc. Studio (Anderlecht, Belgium). A series of 7 volumes of solo music for limited vinyl on our label. The first volume is slated for release in January 2021, pre-orders will go online mid December.

A friendly reminder that to support musicians during Covid-19, bandcamp is once again waiving their revenue share on all sales today, November 6, 2020, from midnight to midnight Pacific Time.

So any digital or hard copy purchased goes directly to us, so this might be that moment to buy yourself our new releases on our bandcamp page. Thank you for the support.

Free improviser vocalist Jean-Michel Van Schouwburg reviews RUSSELL/KEUNE/VANDERSTRAETEN ‘On Sunday’ for his Orynx-Improv’ And Sound blog.

“Un concert de 2010 à l’Archiduc à Bruxelles dans une atmosphère intime et un lieu de rêve. En effet, si les bars sont souvent bruyants, à L’Archiduc, la magie de ce lieu Art Déco fait qu’on écoute avec attention et que rarement une conversation vient interférer avec la musique. Stefan Keune et John Russell jouent ensemble depuis 2000 et une mémorable tournée japonaise. Quoi de plus naturel qu’ils improvisent un dimanche après-midi en trio avec un percussionniste aussi visuel et poète des sons que Kris Vanderstraeten, lui-même un habitué du label NWJA de Dirk Serries et graphiste d’excaption. Stefan a développé un jeu exacerbé avec une articulation des extrêmes – harmoniques aigües, faux doigtés, frictions de la colonne d’air, éclats de scories, morsures du bec , glissements du timbre – et un sens sériel des harmonies. John Russell a reconsidéré entièrement la guitare archtop (cordes tendues par-dessus un chevalet) pour la faire sonner de manière méta-musicale, surréaliste en exploitant les harmoniques. Harmoniques, faut-il expliquer, produites en levant immédiatement le doigt posé contre la corde lorsque le plectre la fait vibrer. En alternant harmoniques et intervalles dissonants, en grattant et percutant les cordes et John Russell construit une manière arachnéenne, un canevas mouvant sériel / atonal avec une expressivité fascinante et fantomatique dans lequel les autres improvisateurs doués s’insèrent merveilleusement. Confronté avec les deux duettistes, Kris Vanderstraeten s’inscrit parfaitement dans le continuum en nourrissant leurs inspirations et créant un espace avec son sens de la dynamique. Empathie. Il faut voir sa batterie faite main avec sa grosse caisse de 8,5 cm d’épaisseur, ses tambours chinois et objets insolites qui parsèment son installation et se promènent sur la surface des peaux. Il y a même un globe terrestre et un curieux objet lumineux qui tournoie désespérément. On Sunday ajoute une belle pièce au catalogue de Keune – Russell. Ça explose en se désintégrant !”

Kevin Press’ The Moderns mixcloud show features tracks from COLIN WEBSTER & ANDREW LISLE ‘New Invention’ and RUBICON QUARTET ‘Crosscurrents’ albums.

Lovely new review by the great Ken Waxman of SETT (the string quartet with John Edwards on double bass, Benedict Taylor on viola, Daniel Thompson and Dirk Serries on acoustic guitars). Published on TheWholeNote.

“Probably the answer to the question, “when is a string quartet not a string quartet?” is illustrated on SETT’s First and Second (New Wave of Jazz nwoj033 newwaveofjazz.com) during two extended improvisations. Consisting of one linchpin of the traditional string ensemble, the viola, played by the UK’s Benedict Taylor, the disc stretches the chamber music staple’s role by including a double bass, played by Briton John Edwards, and breaks the mould by adding the two acoustic guitars of England’s Daniel Thompson and Belgium’s Dirk Serries. Mercurial and harsh without being coarse, and fluid without depending on an expected groove, both polyphonic tracks contain numerous sequences of both calm and agitation. As viola and bass move through spiccato sweeps and ratcheting pressure, it’s often dual guitar strums which steady the pace and shepherd squeaks, slaps and shakes from all the players into crescendos of jagged glissandi and, later on, speedy intersection. Second SETT is more assured than the First as the collective guitar licks, plus swelling plucks from the bass, set up a clanking backdrop upon which Taylor’s stridently pitched strokes ascend to spectacular flanges. By midpoint, buzzing arco pushes and taut guitar finger picking define a communicative theme. With Edwards’ plucks creating an ambulating ostinato, the narrative stays constant to the end, while allowing for a series of stressed variations from the violist and some below-the-bridge plinks from the guitarists that almost strip strings of their coating. As spiccato sweeps rub against muted glissandi, SETT defines a form that is both exploratory and connected.”

Check out this interview with the fantastic saxophone player Alan Wilkinson. He’s on the label with Andrew Cheetham ‘The Vortex Of Past Time’ and the ‘Double Vortex’ album.

Minimal ensemble TONUS, led by label curator Dirk Serries, has two new releases. Both releases are available through bandcamp.

MONOGRAPH 50 (tape, Fort Evil Fruit)

Monograph 50 captures a two-set sextet performance at De Singer in Belgium organised to mark Serries’ 50th birthday. Joining Serries on guitar and accordion are: Patrick De Groote (trumpet), Nils Vermeulen (double bass) Benedict Taylor (viola), Colin Webster (alto sax), and Martina Verhoeven (piano).

INTERMEDIATE OBSCURITIES III (cd, Spontaneous Live Series)

Live at Spontaneous Music Festival, Dragon Social Club (Poznan, Poland) on October 5th 2019. The line-up was Pawel Doskocz (acoustic guitar), Andrew Lisle (percussion), Ostap Mańko (violin), Witold Oleszak (piano), Dirk Serries (acoustic guitar), Anna Szmatola (cello), Benedict Taylor (viola) and Colin Webster (alto sax).

OPDUVEL remains one of those rare webzines dedicated to a huge variety of genres but with a great ear for the experimental and free improvised.
The webzine just reviewed all 4 new albums : RUSSELL/KEUNE/VANDERSTRAETEN – ON SUNDAY, COLIN WEBSTER & ANDREW LISLE – NEW INVENTION, RUBICON QUARTET – CROSSCURRENTS, WARD/VERHOEVEN/SERRIES/ROBERTS – IMAGINARY JUNCTiON. Check them out (in Dutch).

“De nadruk niet leggen op de uiterlijke verschijning van dingen maar op hun innerlijke betekenis. Een fascinatie voor vrije improvisatie en moderne minimal music. Combineer die zinnen, plaats er een isgelijkteken achter en zet “A New Wave of Jazz” aan de andere kant van het teken, en je hebt in grote lijnen waar het label van de Belgische gitarist Dirk Serries voor staat. Woorden van die strekking zijn dan ook terug te vinden op de bandcamp-site van het label, dat zijn muziek op cd steeds met een aantal tegelijk uitbrengt.

In dit geval betreft het een bundel van vier cd’s (die uiteraard los te verkrijgen zijn). Daarop zijn muzikanten te horen uit de kring van Belgische en Engelse improvisatoren die bekend zullen zijn bij mensen die Serries of het label volgen. Toch duiken met enige regelmaat nieuwe namen op en – belangrijker – ontdekken muzikanten nieuwe expressiemogelijkheden zodat de muziek die A New Wave of Jazz uitbrengt niet te voorspelbaar wordt. De filosofie van het label is duidelijk, maar die is niet star. Er is veel mogelijk. De vier cd’s die nu zijn verschenen, bewijzen dat.”