Currently the new and first SCHNEIDER/SERRIES album release is spreading its wings and rest asure that this is a surprise release. We’ll bundle over the course of the next weeks the reviews when they appear. Meanwhile do check out the album and buy it here.
VITAL WEEKLY REVIEW :
“As I finished the previous review, the one about Left Limbs, true story, the last mailman of the day handed me this album. It was the end of the day, so I postponed listening to it. Had I done it straight away, I may have lumped this LP together with Left Limbs one, as there are similarities and differences. Two men again, drums and guitar, and again rock meets improvisation. I’ll get to the differences. Dirk Serries, on guitar, isn’t a one-trick pony (I may have used these exact same words before), as with his guitar he can play very much the sort of chaotic improvised music we know from free improvisation, but also thoughtful ambient music (and here too he
has various sub directions) or metal-inspired music. The latter we find on this LP he recorded in June 2023 with drummer Jörg A. Schneider. I don’t think I heard his music before, or the many groups he’s part of (Gaffa, Glimmen, Jealousy Mountain Duo, Les Hommes Qui Wear Espandrillos, Nicoffeine, Roji, SWWS, Tarngo, Teen Prime, The Nude Spur). he has several collaborative projects, mostly with guitar slingers, such as Thisquietarmy, N, Mikel Vega, Aidan Baker and others. If Left Limbs combines rock and improvisation, they do it from a more punky perspective, while Serries and Schneider operate from a metal music perspective. The opening piece, ‘Muscle Steam’, rips right in with much distortion and banging on the drums. I am the first to admit that I don’t know much about metal music (or nothing at all), but even I hear it’s nothing traditional. It’s the idea of something with guitars and volume, but straight away, Schneider plays his drums in a more improvised manner. He’s all over the kit. In other tracks, Serries maintains force by using several sound effects. Still, it can be open and dirty yet spacious, such as in ‘Enhance The Machine’, sparse notes, still brutal, whereas ‘Mechanical Collapse’ ups the speeds and aggression. If Left Limbs plays their music in a free improv way, they have a different, perhaps friendlier atmosphere than Schneider and Serries. Their music is much darker, sealed off from the outside world. The last piece, ‘Force Regeneration’, is the album’s jazziest affair, in which both players find their way to play their version of jazz music. It’s also the album’s lightest piece if you can imagine such an album having a lighter side. It also shows the amount of approaches they take on the notion of ‘let’s play some loud drum and guitar music’. A tour de force.”
MOORS MAGAZINE REVIEW :
“De Belgische gitarist Dirk Serries zoekt op vele verschillende manieren de grenzen op van wat hij met de gitaar kan doen. Vaak gebruikt hij daarbij de akoestische gitaar, maar af en toe neemt hij ook de elektrische gitaar op en dan houdt hij zich niet bepaald in – de opnames die hij maakte met de Duitse drummer Jörg A Schneider laten dat overduidelijk horen – het gaat hier van krankzinnige dark metalherrie tot enerverende soundscapes, waarbij hij zijn gitaar dingen laat doen die je werkelijk nog nooit eerder hebt gehoord. Drummer Schneider probeert hem te volgen, maar het is wat mij betreft overduidelijk Serries die hier aangeeft waar de reis heengaat. Een muzikaal avontuur dat zijn weerga niet kent. Spannend, enerverend, bij vlagen bloedmooi, en dan weer rauw scheurend uit de bocht vliegend. De stevigste hardrockers doen het dit duo niet gemakkelijk na. Goed voor een stevige dosis adrenaline – laat deze muziek maar eens lekker hard door de ruimte knallen! Zorg er dan wel voor dat er geen mensen met zwakke zenuwen in de buurt zijn. Haha.”
JAZZ EN ZO REVIEW :
“De Belgische gitarist en improwizard Dirk Serries zat vorig jaar in de studio met de Duitse drummer Jörg A. Schneider, indertijd oprichter van het alternatieve BluNoise Records. Wie een rustig luistermoment met akoestische improvisatie verwacht, is eraan voor de moeite. Fans van een hardcore interactie tussen elektrische gitaar en drums daarentegen zullen duidelijk in de wolken zijn.Alles begint met ‘Muscle Steam’: een helse intro van overstuurde gitaarnoise en trashy drumslagen, de titel waardig. In contrast hiermee is het daaropvolgende ‘Enhance The Machine’, een donker americana tableau met zwaarmoedige gitaarakkoorden en heel veel slagwerk met cymbalen. Serries zorgt door zijn pedalenwerk af en toe voor uiterst ontwrichtende klankeffecten. Uiteindelijk al even verontrustend als de openingstrack. ‘Mechanical Collapse’ sluit dan weer aan bij de start van het album. Denk hierbij vooral aan de waarden van een festival als het Tilburgse Roadburn of de groep Xiu Xiu om maar een paar referenties te citeren.
Kant B opent met het loodzware en in gitzwarte ambient gedrenkte ‘Complex Particle System’, waarbij het duo overgaat tot het ontleden van deze decibelmassa. Ze ontrafelen, puzzelen en ontwerpen een kringvormige basisstructuur ter voorbereiding van ‘Force Regenaration’. Een gelaagde aaneenschakeling van repetitieve gitaarspielereien en een hyperkinetisch drumspel.
Tenslotte een coherent en gezamenlijk verhaal uitgebouwd rond circulaire patronen. Heftige impact verzekerd mede door het volume.”
KRAUTNICK REVIEW :
“Zufälle gibt’s: Aus nicht rekonstruierbaren Gründen findet der Rezensent seine Mailadresse plötzlich im Verteiler von Dirk Serries wieder und hört sich seitdem gern durch dessen Oeuvre. Ein der Industrial-Szene entwachsener Impro-Gitarrist aus Antwerpen, der mit haufenweise Leuten zusammenarbeitet, mit Tomas Järmyr, dem Ex-Drummer von Motorpsycho, etwa als The Void Of Expansion. Als der Text dazu zur Veröffentlichung auf dieser Plattform anstand, erzählte Freund Arni, dass er von Serries einige Platten habe, nämlich vom Projekt Continuum, das Serries mit Steven Wilson von Porcupine Tree betreibt. Sowas. Wer in Serries‘ Impro-Reihe indes fehlte, war Schneider, und darauf angesprochen, erzählte der: Ja, Dirk kommt morgen zu mir, wir spielen das zweite Album ein. Ist das noch Zufall oder schon Koinzidenz? Danke, lieber Weltengeist!
Das erste gemeinsame Album gibt’s nun auf Vinyl, und darauf finden beide Musizierende stillere Töne, als man erwartet hätte. Beide halten sich zurück, der gemeinsame Rausch umfängt die Hörenden wie nebulöse Watte, in der feste Strukturen zu erahnen sind. Für „Enhance The Machine“ etwa wählte Serries einen leicht angezerrten Sound, den er akkurat und behutsam anschlägt und damit Töne erzeugt, die ähnlich auch auf „Laughing Stock“ von Talk Talk zu hören gewesen sein könnten. Zwar haut Schneider dazu auch auf seine Felle, lässt aber die Hi-Hats dominieren und sie den Eindruck von Rausch unterstreichen. Bald kippt Serries trunken ins Schräge und Schneider intensiviert sein Spiel, der Track erfährt dadurch eine Neigung, keine Steigerung.
Aber keine Angst, die beiden können Lärm, die beiden machen auch Lärm. Zumindest ist „Mechanical Collapse“ die Umsetzung des Titels in Sound und ein noisiger Abschluss der A-Seite. Dafür beginnen sie die B-Seite mit „Complex Particle System“ umso chilliger, wenn auch ebenso wenig auf herkömmliche Weise strukturiert: Drones können schließlich auch leise sein, steigern kann man sich immer noch, und das passiert hier auch, gemächlich und gemütlich ins Unbequeme. Für „Force Regeneration“ zersägt das Duo Hawai’i-Musik, ein lysergsaurer Dick Dale taumelt am Strand herum und rempelt ständig die Surfer an, aber mit dem Tempo einer Flipperkugel, und damit ist nicht der Delphin gemeint. Insgesamt weniger Drone als erwartet, aber deshalb nicht weniger gut gelungen – auf das zweite gemeinsame Album darf man äußerst gespannt sein.”
FREEJAZZ BLOG REVIEW :
“The duo album of Serries and German experimental, free-improv, avant-rock and noise drummer Jörg A. Schneider (known from the free jazz-drone-dub duo Roji with Portuguese bassist Gonçalo Almeida, a frequent collaborator of Serries) was recorded at Schneider’s home base, the Loundry Room in Hückelhoven, Germany, in June 2023. This is the most radical and varied album of these three new duos. Series plays a distortion-heavy, mean electric guitar and pushes Schneider’s manic, primitive drumming to extreme terrains on the opening piece “Muscle Steam” but on the following “Enhance The Machine”, Serries suggests a much more reserved, twisted kind of ballad, accompanied by fragmented rhythmic patterns of Schneider. “Mechanical Collapse” threatens to drown in another manic, noisy freak-out and “Complex Particle System” experiments with a dark and noisy cinematic soundscape. The album ends with the sparsely melodic “Force Regeneration”, and already calls for continuous chapters of this stimulating duo.”
AFRICAN PAPER REVIEW :
Es kratzt und drescht und rumpelt derart zu Beginn des eröffnenden “Muscle Steam”, dass unmissverständlich klar ist, dass man sich mit der ersten Kollaboration von Drummer Jörg A Schneider und Gitarrendröhner Dirk Serries auf eine Reise durch steiniges Gelände mit allerlei struppigem Wurzelwerk eigelassen hat. Wenig ist hier von den entspannten Ambientwelten Vidna Obmanas und dem eher luftigen Jazz zu hören, für die Serries bekannt ist, stattdessen herrscht hier eine aufgewühlte Freakoutstimmung, die auch deshalb herausfordernd ist, weil sie nie ganz klar macht, ob sie treibend oder auf der Stelle tretend sein will. Ein aufgewecktes, aber zunächst tastendes Gitarrenmotiv eröffnet das knapp neunminütige “Enhance the Machine”. Hier lassen die beiden sich mehr Zeit, auch wenn die Becken spannungsvoll zu zischeln beginnen und einzelne Rumpler auf den wuchtigeren Trommeln deutliche Wegweiser in Richtung einer neuen Jagd anzeigen, die dann nach einigen Minuten auch losgeht. Ein langsames Steigerstück, bei dem man derart stetig zum finalen Klimax geführt wird, dass man ihn irgendwo im letzten Drittel erst registriert, wenn er sich schon ereignet hat und sich die Musik in Knarren und Tremolieren auflöst. Man könnte über vieles reden – über das wunde Knarren und die funkensprühenden Becken und die hämmernde Drumarbeit im apokalyptisch anmutenden “Mechanical Collapse”; über die kriechende Dröhnung, die in “Complex Particle System” von stetigen Eruptionen durchlöchert und in ein Felsengebirge verwandelt wird; über das abschließende “Force Regeneration”, das zwischen all dem Schaben und Zisseln auch ganz deutlich harmonisch-melodische Details in seinem knarrigen Saitenspiel inklusive schwülen Twang-Ansätzen aufweist. Letztlich empfiehlt sich aber, dieses Debüt als eine Einheit zu rezipieren. Ein tolles Werk wie aus einem Guss, das viele überzeugen wird, die metallisch angehauchte Dröhnung und Jazz gleichermaßen lieben. (A.Kaudaht)
SPONTANEOUS MUSIC TRIBUNE REVIEW :
Belgijskiego gitarzystę Serriesa znamy na tych łamach doskonale – zarówno jak wrażliwego, improwizującego akustyka, jak i dark-ambientowego elektryka. Tu, w duecie z niemieckim perkusistą Schneiderem, mamy niepowtarzalną okazję poznać go jako instrumentalistę niemalże noise rocka. To z pewnością jeden z jego najgłośniejszych albumów. Pierwsza odsłona albumu świetnie dokumentuje fakty zasugerowane zdanie wcześniej. Noise rockowa gitara skulona w kłębie post-bluesa wraz z samonapędzającą się maszyną circle drums systematycznie buduje tu ścianę dźwięku. To także rodzaj prog-rocka w stanie agonii, w chmurze dogorywającej psychodelii. Kolejny utwór pogłębia ów stan, ciekawie balansując pomiędzy ginącą melodią i kreatywnym hałasem. Ta część albumu przywołuje w pamięci nagrania Fear Falls Burning, ale zagubione w nieznośnym upale południowego Texasu, zatopione w magmie repetycji. Trzecią część wypełnia płonąca gitara hard-rocka, a kumulujący się wokół niej drumming dopełnia miana power duo. W czwartym epizodzie Serries przypomina epigona ambientu, dla którego jedynym ratunkiem jest ucieczka w psychodelię. W ostatniej części jego gitara wpada w wieczną pętlę powtórzenia. Jej brzmienie zagęszcza się z każdą sekundą, skutecznie tłamsząc melodykę, choć samo frazowanie wydaje się najłagodniejsze z możliwych.
GONZO CIRCUS REVIEW :
Dirk Serries heeft een lange weg afgelegd sinds vidnaObmana (en Ratbau volledigheidshalve want nog net daarvoor). Er waren en zijn niet alleen Fear Falls Burning, YODOK III, Loud As Giants (met Justin Broadrick), Continuum (met Steven Wilson) en massa’s andere samenwerkingsprojecten, maar ook flink wat releases onder eigen naam. Grosso modo het afgelopen decennium focuste hij zich voornamelijk op vrije vormoefeningen, meestal (grotendeels) gestoeld op improvisatie en geluidsexperimenten. Raakvlakken met freejazz en avant-garde werden daarbij veelvuldig geëxploreerd. Ook die periode wordt in grote mate gekenmerkt door collaboraties en kruisverbanden, met onder andere saxofonist Colin Webster als frequent opduikende kompaan. Ditmaal gaat zijn gitaar de confrontatie aan – en dat mag letterlijk genomen worden – met het drumstel van de Duitse stilistische veelvraat Jörg Alexander Schneider. Die houdt er, onder de noemer ‘Schneidercollaboration’ zelf ook flink wat samenwerkingen op na, onder andere met Thisquietarmy en Aidan Baker. Serries is geen conventionele gitarist; Hij gaat de geluiden die hij uit zijn instrument puurt te lijf met real-time gemanipuleerde effecten, terwijl Schneider een bombastische basis legt. Beide muzikanten flirten met chaos, maar proberen tegelijkertijd met alle macht op de gemeenschappelijke rails te blijven. Precies omdat dat lukt, blijft de rit spannend. Ietwat gevaarlijk soms, maar altijd onder controle en nooit ontspoord. Elementen uit abstracte (post)metal worden gekruist met freejazz en dat levert, voor de zoveelste maal, een onnavolgbare stijloefening op. (Swat)
