Author: dirkserries

BENEDICT TAYLOR and DIRK SERRIES’ two-day residency at HUNDRED YEARS GALLERY kicks off tonight.

After their well-received debut duo album PUNCTURE CYCLE, British key improviser BENEDICT TAYLOR and Belgian guitarist DIRK SERRIES have a new album out, called OBSIDIAN, on the Portuguese CREATIVE SOURCES label.  This is their 2nd duo album, this time recorded at this beautiful chapel in Dirk’s hometown in Belgium.  Apart from their duo recordings and performances these productive artists played numerous times together in in various projects (just think about TONUS, SETT, Daniel Thompson’s quintet, etc) and events.  Celebrating this brand-new album, the duo is doing this two-day residency at Hundred Years Gallery for which they invited an eclectic and unique list of British improvisers.  Truly honored and over the moon they all accepted and are joinging the duo for some unfiltered improvisation.

Saturday March 30th 7pm

BENEDICT TAYLOR and DIRK SERRIES with JOHN BUTCHER, JOHN EDWARDS, CHARLOTTE KEEFFE, and BLANCA REGINA.

Sunday March 31st 3pm

SET 1 : BENEDICT TAYLOR and DIRK SERRIES with MAGGIE NICOLS and MARK WASTELL, STEVE BERESFORD, SYLVIA HALLETT and COLIN WEBSTER

Portugal’s JAZZ.PT just published a fantastic in-depth review of GARUDA TRIO + RODRIGO PINHEIRO’s album TONGUES OF FLAMES. The album is available here.

“No budismo tantra tibetano, Garuda é uma figura mitológica, meio homem e meio pássaro, simbolizando a ligação entre o céu e a terra, a união dos opostos. Garuda é frequentemente representado atrás da cabeça de Buda, agindo como protetor e devorando o inimigo, a serpente (naga, em sânscrito), simbolizando o estado desperto da mente. Garuda é também o nome do trio que reúne o saxofonista alto Hugo Costa (que conhecemos de grupos como Albatre, Anticlan ou Real Mensch), o sempre irrequieto e poliédrico Hernâni Faustino no contrabaixo (RED Trio, Wire Quartet de Rodrigo Amado, Nau Quartet de José Lencastre, No Nation Trio, Staub Quartet, de entre uma constelação de diferentes projetos) e João Valinho, baterista que também se desmultiplica por várias formações, em múltiplos contextos e configurações instrumentais. O trio começou a ganhar forma no verão de 2021, quando Hugo Costa – há muito radicado em Roterdão, Países Baixos – convidou os outros dois, aquando de uma passagem por Lisboa, para uma sessão de trabalho, ficando logo evidente que havia ali uma química especial entre os três. A formação editou em 2022 o seu registo de estreia homónimo (recenseado na jazz.pt aqui) na Subcontinental Records, muito possivelmente a única editora independente indiana de música experimental.

Dois anos depois, o trio regressa com uma companhia especial, o pianista Rodrigo Pinheiro, no álbum “Tongues of Flames”, com selo da A New Wave of Jazz, do guitarrista, explorador sonoro e produtor Dirk Serries (onde Costa já havia editado “The Art of Crashing”, em duo com o baterista alemão Philipp Ernsting). Os músicos encontram-se numa rede apertada de cumplicidades (Pinheiro e Faustino no mui saudoso RED Trio, com João Valinho a juntar-se-lhes em vários outros projetos partilhados), embora nunca, até aqui, tivessem tocados todos juntos. Esta miríade de conexões musicais telepáticas radica em cumplicidades artísticas, mas também pessoais. «Esta colaboração com o Rodrigo surgiu após um concerto que fizemos em trio, eu, o Rodrigo e o João Valinho no Cossoul», começa por explicar Hugo Costa à jazz.pt. «O Rodrigo, o Hernâni e o João são uma secção rítmica fantástica e já têm muita experiência a tocar juntos.» «O concerto correu muito bem, gostamos da interação e da cumplicidade que se desenvolveu. No dia seguinte, tínhamos uma sessão marcada em estúdio com o Garuda Trio e achei que seria interessante se o Rodrigo se juntasse a nós.» Costa, que conheceu pessoalmente Pinheiro nessa noite, não perdeu tempo: fez-lhe o convite, aceitado sem delongas, o que acelerou todo o processo. «Obviamente que conhecia a sua música, da qual sou um grande fã. Em termos de interação a tocar juntos, houve imediatamente uma forte empatia musical entre nós», acrescenta o saxofonista. Os quatro seguiram então para estúdio e tocaram juntos pela primeira vez durante duas horas, a com a música a «fluir naturalmente.»

A proposta sonora do trio continua solidamente fundada na linguagem do free jazz, da improvisação livre e da música contemporânea europeia, sem premissas pré-estabelecidas e com os músicos predispostos para explorar diferentes abordagens. Mais uma vez, tudo o que aqui se escuta foi completamente improvisado, engendrado numa lógica de espontaneidade e interação em tempo real, com o piano a aditar todo um amplo espetro de novas possibilidades. «O Rodrigo é um músico genial, com uma linguagem moderna e uma abordagem única que se mescla muito bem com a música do trio. Ele traz todas essas qualidades para a música: harmonias atípicas, o acompanhamento, o ritmo, faz com que o trio fica com uma sonoridade muito diferente», sublinha Hugo Costa. A música revela diferentes densidades e intensidades, sem descurar uma vertente mais contemplativa e espiritual. Não há aqui hierarquias ou ordens, antes uma distribuição equitativa nos papéis, que se revela central para o cômputo sonoro. «É uma interação igualitária, pode haver momentos de improvisação coletiva e outros momentos em que um instrumento se destaca, mas não existem subordinações.»

Notável exercício de coesão sonora, “Raw” – peça de abertura e a mais extensa das três peças do álbum – é introduzida pelas notas cavas do contrabaixo, com os outros instrumentos a juntarem-se-lhe, enveredando por caminhos de uma serenidade detalhada. O saxofone de Costa deambula a vários níveis de altitude (mais focado, mais livre), o piano de Pinheiro é cristalino, o contrabaixo como sólida âncora, a bateria minuciosa. Os quatro músicos vão estabelecendo elos, trocando frases e estabelecendo diálogos, explorando motivos que surgem e logo se desvanecem, ressurgindo adiante, num jogo permanente de estímulos cruzados em crescendo paulatino de intensidade. Costa recorre ao registo altíssimo, com mudanças de timbre e frases em espiral; a bateria entra em ebulição, com o piano a juntar ornamentos e riffs rápidos. Piano e bateria ficam em duo, explorando um motivo melódico expandido rítmica e harmonicamente. Costa regressa usando uma surdina na campânula do saxofone, não poupando nos multifónicos. Faustino pega no arco e com golpes fortes lança uma espécie de onda de alta tensão, para depois tudo serenar. De cunho vincadamente ayleriano, a peça-título é mais nervosa e agitada, exponenciando os níveis de interação. Costa sopra flamejante, Pinheiro propõe uma desafiante base harmónica (da qual emana, a dado instante, um notável solo de traços angulosos; contrabaixo e bateria, em ebulição constante, acrescentam graus de liberdade. Alguma da tensão vai sendo lentamente libertada. “If We Dance” começa por trazer um swing esdrúxulo, rápido, com os quatro instrumentos numa dança frenética, entrelaçando as suas linhas. O piano surge mais lírico, a bateria aporta uma torrente de ritmos e o contrabaixo uma pulsação vigorosa. Instala-se uma atmosfera calma, emergindo micromotivos, estruturas frágeis, fios de som. Entramos numa espécie de meditação, com o saxofone a tocar harmónicos em forma de melodia e Faustino a recorrer ao arco trazendo gravidade. Na derradeira secção, saxofone e piano entabulam uma conversa, a que se junta o contrabaixo, e a música salta para altos níveis energéticos.” Jazz.pt – Portugal

NIEUWE NOTEN is back with a combined review of our latest 3 albums. The albums are still available here. Check them out and read the review (in Dutch though) here below.

“Ik benoemde reeds eerder dat A New Wave of Jazz, het platenlabel van Dirk Serries al lang niet meer louter een platform is voor het uitbrengen van zijn eigen muziek. Zo is Serries zelf, met zijn partner Martina Verhoeven, slechts op één van de drie van de meest recente albums van dit label te horen: ‘Tryptohan Suite’, als onderdeel van het nieuwe Lemadi Trio dat het stel vormt met de Portugese saxofonist José Lencastre. Lencastre horen we ook op ‘Defiant Illusion’, samen met Carla Santana op elektronica, violiste Maria do Mar en bassist Gonçalo Almeida. Verder maakte het Garuda Trio, bestaande uit saxofonist Hugo Costa, bassist Hernâni Faustino en drummer João Valinho, samen met de pianist Rodrigo Pinheiro het album ‘Tongues of Flames’.

Maar laten we beginnen met dat Lemadi Trio, met als bijzonderheid dat we hier Verhoeven horen op een elektrische piano van het merk Crumar, stammend uit begin jaren ’70 van de vorige eeuw, iets waar ik haar nog niet eerder op betrapte. Serries horen we natuurlijk op gitaar en Lencastre op altsax. De opnames van een liveoptreden in Neeritter, georganiseerd door het onvolprezen JazzBlazzt, één van die weinige nog bestaande podia voor het echte experiment. En experimenteel ging het er op deze Dag van de Arbeid, vorig jaar zeker aan toe. Ter zijde: Wat zegt het overigens dat wij de verjaardag van de koning vieren en de Belgen aandacht besteden aan de arbeider? Maar goed, terug naar de verrichtingen van deze drie musici, die na enige schermutselingen in een soort gemankeerd ritme belanden, onder leiding van Lencastre, waarbij opvalt dat de metalige klank van die Crumar piano mooi samenvalt met die van Lencastres altsax. De tweede set verschilt hier niet wezenlijk van, al gaat het er hier meestal wat minder gestructureerd aan toe. Opvallende uitzondering is die verstilde passage halverwege, waaruit zich op enige moment Lencastres melancholieke klank losmaakt. Als rook kringelt het geluid omhoog, tot verderop ook hier de spanning oploopt.

De twee andere albums zijn beide studioalbums. ‘Defiant Illusion’ vangt aan met het titelstuk. Dromerige, enigszins slepende, maar ook vrij duistere klanken van Santana, Do Mar en Almeida en verderop van Lencastre op tenorsax, wiens klank gaandeweg een steeds prominentere plek in het klankbeeld krijgt. Spanning ook in ‘Graceful Graziela’, met name door de verrichtingen van Almeida en Santana. En ook hier valt verderop Lencastre op met zijn broeierige spel. En heel bijzonder klinkt het duet tussen Almeida en Do Mar. Met ‘4 Is More’ laat het kwartet horen zelfs enigszins melodieus te kunnen klinken, een bijzonder aangename compositie. In ‘The Way of Zen’ staat het intieme geluid centraal, passend bij de titel. Percussieve klanken van Almeida en zo te horen ook van Do Mar. En verderop voegen de andere twee musici zich erbij voor een indringend klanklandschap. Al even boeiend en innemend klinkt ‘Side to Side’, met name door de spannende bijdrage van Santana. Tot slot valt Lencastres boeiende spel op in het afsluitende ‘Untapped Storytellers’.

De constante op deze drie albums is dus de saxofoon, alleen op ‘Tongues of Flames’ niet in handen van Lencastre maar van Costa. Maar het is die andere bassist, Faustino, die mag beginnen in de eerste van drie lange stukken: ‘Raw’. Met voorzichtige, innemende pizzicato bewegingen, waar Costa zich even verderop bijvoegt, met een wat schuchter, verkennend geluid, heel anders dan dat van Lencastre. Valinho volgt, Pinheiro volgt, die laatste met bescheiden, maar tegelijkertijd duidelijk aanwezig pianospel. Lang rustig blijft het echter niet, het stuk heet tenslotte niets voor niets ‘Raw’. Verderop gaan de teugels los en loopt de spanning op. Tot net iets over de helft Costa even adempauze neemt en de overige drie musici overstappen op een gemankeerd, maar bijzonder boeiend ritme. En een genot is die knarsende contrabas van Faustino. Onstuimige klanken ook in het relatief korte titelstuk ‘Tongues of Flame’ en in het enige andere stuk dat dit album telt: ‘If We Dance’, waarop het volgens mij overigens lastig dansen is. Maar het stuk bevat wel prachtige passages van Pinheiro, expressief en innemend, van Faustino, heerlijk krassend en kreunend en tot slot ook van Costa, zijn klanken alle kanten op schietend.”

Earlier on this month we released 3 new albums on our label which are still fresh and hungry for your ears. Definitely not to be missed as the 3 releases highlight a portion of how great the Portuguese free impro/jazz scene. Order here.

Dutch magazine MOORS MAGAZINE just published their review of LEMADI TRIO’s TRYPTOPHAN SUITE release and it’s very good. The album is available through our bandcamp store.

“Het Lemadi Trio speelde op 1 mei 2023 voor het eerst samen, en dat op een tamelijk ongewone plek, namelijk in een garage in het Limburgse dorp Neeritter, waar regelmatig concerten worden gehouden in het kader van Jazzblazzt. Het is een ruimte waar maar een zeer beperkt publiek in kan (wij hebben er ooit Spinifex zien optreden) maar dat op een merkwaardige manier zeer inspirerend blijkt te zijn.

De Portugese saxofonist José Lencastre speelde samen met de Belgische gitarist Dirk Serries en pianiste Martina Verhoeven, die dit keer speelde op de elektrische cunar piano. Improvisatie, free jazz, avant-garde, noem het wat je wil, het is gewoon een kwestie van die virtuoze musici die het heerlijk vinden om samen muzikaal op avontuur te gaan. En als luisteraar mag je meegenieten, want er zijn opnames gemaakt, waardoor het debuutalbum van het Lemadi Trio een feit is.

In 2024 gaan de drie op tournee, en als je dit album, Tryptophan Suite,  gehoord hebt wil je een concert bij jou in de buurt absoluut niet missen, lijkt me. Het album is spannend van begin tot eind, met fluisterzachte passages en wilde stukken, en altijd goed tot meesterlijk. En, wat ik verbazingwekkend vind aan dit soort geïmproviseerde muziek, hij wordt bij elke draaibeurt beter – er werd dus blijkbaar zo geconcentreerd gespeeld dat er veel binnen dat kleine uur bij elkaar kwam dat enige tijd nodig heeft om door de luisteraar weer ontrafeld te worden. Geen muziek voor luie luisteraars, maar als je hier met open oren voor gaat zitten word je rijkelijk beloond.”

Did you know you can also subscribe to our archive recordings ?

A NEW WAVE OF JAZZ is not about jazz music, persé, but more about a philosophy. A style, an approach, a modus operandi in communicating between artists, label and audience. A platform for all experiments and sound exchanges between the affiliated musicians on the label, from full-on free improvisation to minimalism. However this creativity lives between the cracks and is fully DIY so we’re setting up this VIP membership for the devotees among you.

Your membership (only 42 EUR per year) will help us to support future releases, concerts and projects. In return you will get access to new releases (digitally) and exclusively for members our vault of unreleased live recordings, home sessions, album outtakes.

newwaveofjazz.bandcamp.com/vip-membership

VITAL WEEKLY just reviewed our 3 newest releases. The albums are available through bandcamp, click here.

“From the next release, with four players, I only heard of Goncalo Almeida (double bass) before. The other players are Carla Santana (electronics), Josè Lencastre (alto and tenor sax), and Maria do Mar (violin). They recorded eight pieces in a studio in Abóboda in October 2022. Spoiler alert: the Portuguese connection continues. This is more what I expect from A New Wave Of Jazz; it’s improvised music, which goes without saying, but by adding, for instance, electronics as an oddball, Here too, the saxophone plays a reasonably traditional role, just as the other instruments; again, there is nothing of that ‘my instrument is an object’ approach with these musicians. The contrast between the electronic side and the acoustic works quite well; the latter platy, at times, small melodic phrases, maybe as to mark a difference between the more abstract electronic side. I don’t know what these electronics are, but my best guess would be modular electronics. Sometimes, everybody leans towards a more abstract side, with carefully bending strings, small notes, and sparsely scattered silence. Throughout, the music sounds very controlled and quiet. It’s not easy to say this is because everyone is looking at each other, afraid to disturb the controlled music, maybe too restricted, but it can also be their intention to play the music in this controlled manner. This works quite well in a piece called ‘The Way Of Zen’ (perhaps an easy title). The hectic and chaos that sometimes comes with improvised music is also part of this, but it somehow works well.” Vital Weekly – The Netherlands

“While playing the CD by the Garuda Trio and Rodrigo Pinheiro, few can be classified as ‘jazz’ releases despite the label bearing the name jazz. The big disclaimer is, of course, that I am not an expert by any standard. I have to take such matters at face value, or as much I believe them to be. The trio’s lineup is Hugo Costa (alto saxophone), Hernani Faustino (double bass) and Joao Valinho (drums), guested by Rodrigo Pinheiro on piano. That already means ‘a jazz line up’, even when the result is more free jazz than trad jazz. However, again, warning: novices are piping an opinion, and their approach is also traditional in the free tradition. Each instrument sounds as expected, and while the 39 minutes are chaotic, playing these instruments is reasonably traditional. The three pieces were recorded in a studio in Lisbon in July 2022, and I am still determining how much of this is ‘live’ and how much is ‘edited’. What I found particularly noteworthy is that the saxophone is the instrument that is most up front, and the drums are relatively low in the mix. I wish that would have been different. Stylistically, this is the kind of music I have the most difficulty with; as a reviewer, it is complicated to review (see above), and as a listener, I can appreciate and enjoy the music’s raw energy.” Vital Weekly – The Netherlands

“Labelboss Dirk Serries plays (electric) guitar with the Lemadi trio. Le as in Jose Lencastre (alto sax), Ma as Martine Verhoeven (crumar piano) and Di for Dirk. They performed together for the first time on May 1st, 2023, at Jazzblazzt in Neeritter, The Netherlands, and the results were of such a kind that a release was needed. There are two pieces on this CD, spanning 51 minutes of music, so, the entire recording of that day. They lean towards the first CD I reviewed here by Serries’ label, with a dominant role for the saxophone, although it isn’t among the wind instruments I love most. That’s a pity, as I especially like what Verhoeven is doing here on the electric Crumar piano. Her tones are light, like snowflakes, with the possibility to change the tone. Serries knows how to isolate guitar tones, unlike snowflakes, but unspecified events and short attacks on isolated strings. This makes for a significant interaction, which I enjoyed very much, even in their most free jazz moments. But the omnipresence of the wailing saxophone is too much at times. When all three decide to go for an all-chaotic blast, it works fine; that’s where I enjoy saxophones best, which is the same in this case. It’s not babad, but it’s too much for me at times.” Vital Weekly – The Netherlands

NIEUWE NOTEN is catching up with the catalog with this brand new review of HUNT AT THE BROOK AGAIN/HUNT AT THE BROOK WITH NEIL METCALFE, a double-disc making the return of the fantastic trio of BENEDICT TAYLOR (viola), TOM JACKSON (clarinet) and DANIEL THOMPSON (guitar) with special guest NEIL METCALFE (flute). The album is available here.

“Dirk Serries voelt zich meer dan thuis in de Londense impro scene. Dat bewijzen zijn samenwerkingen wel waar we de afgelopen twee dagen aandacht aan besteedden. Meer en meer wordt zijn label New Wave of Jazz een belangrijk vehikel om ook in onze contreien deze muziek onder de aandacht te brengen. Zo verschenen onlangs onder de titel ‘Hunt at the Brook Again’ opnames van een concert dat klarinettist Tom Jackson, altviolist Benedict Taylor en gitarist Daniel Thompson gaven in april 2019 in Stanford Brook, Londen. Een maand later trad het trio er wederom aan, nu met fluitist Neil Metcalfe, de opnames belandden op de tweede schijf, onder de titel ‘Hunt at the Brook with Neil Metcalfe’. Het is Jackson die we als eerste horen met een paar springende noten, al snel gevolgd door het snarenspel van Taylor en Thompson. Al snel buitelen de klanken over elkaar heen. Een vrij korte improvisatie waarin dynamiek een grote rol speelt. In de tweede improvisatie gaat het er geheel anders aan toe, daar creëren de drie aanvankelijk intieme klanknevels. De spanning loopt verderop echter op, waarbij vooral het samenspel tussen klarinet en gitaar opvalt. Opmerkelijk is ook die vrij hectische frase tegen het einde van dit tweede deel, als een waterval klinkt het hier. Het zijn Thompson en Taylor die we het eerst horen in de derde improvisatie, verderop subtiel ondersteund door Jackson. En ook hier loopt al snel de spanning op: schurende snaren en een alle kanten op schietende klarinetklank. Bijzonder ook hoe in dit deel de dynamische frases worden afgewisseld met bijzonder ingetogen momenten, soms nauwelijks hoorbaar. In het vierde deel overheerst weer de dynamiek, vaak met een opvallend gruizig karakter, met name door de bijdrages van Thompson. Maar hier vinden we ook een bijzonder duet van Jackson met zo te horen Taylor, of we in een nachtelijk bos zijn beland. Na een opvallend intiem begin, de eerste minuut horen we nauwelijks iets, vinden we verderop in de vijfde improvisatie één van de meest hectische momenten van deze set. De zesde improvisatie valt op door het toonzettende spel van Jackson, de snaren spelen hier duidelijk een begeleidende rol. Het tweede concert is opgeknipt in vier delen. De eerste begint opvallend gelijkmatig, met mooi laag van Jackson en de snaren in de begeleiding. Metcalfe komt erbij, de tweede stem. Ietwat slepend, maar melodieus. Tot ook hier de abstractie het overneemt. Bijzonder klinken hier verderop ook de combinatie klarinet en fluit, volledig vallen de klanken samen en die van gitaar en altviool. Fluit en klarinet bepalen ook het klankbeeld aan het begin van de tweede improvisatie, met Thompson en Taylor als begeleiders. Dan is het nog rustig, verderop neemt de dynamiek toe en wordt er gespeeld op scherp van de snede. In de derde improvisatie gaat het er weer opvallend melodieus aan toe, met bijzonder fraaie klanken van Jackson en Metcalfe. Een bijzonder speelse improvisatie, dit derde deel. Ook in het vierde deel valt het melodische karakter op, het maakt dit concert tot een minder abstracte exercitie dan die van april.” Nieuwe Noten – The Netherlands

Ben Taffijn’s NIEUWE NOTEN just reviewed our first triple CD release ‘LIVE AT PLUSETAGE, VOLUME 1’, a ‘compilation’ of 3 live label concerts at the jazz club Plus-Etage in Baarle-Nassau (The Netherlands). You can order this excellent set of concerts over here.

“Naast actief musicus is Dirk Serries de laatste jaren ook actief als labelbaas en concertorganisator. Die beide activiteiten komen mooi samen op het enige maanden geleden verschenen ‘Live at Plus-Etage, Volume 1’, met daarop de registraties van een drietal concerten die Serries in 2022 organiseerde in de Plus-Etage, nog één van de weinige podia in Nederland voor het échte experiment. Van twee van de drie concerten deed ik eerder verslag, de derde is ook voor mij nieuw. Cd 1 bevat het optreden van Charlotte Keeffe en Andrew Lisle; op Cd 2 horen we Stefan Keune, Benedict Taylor en Serries zelf en tot slot op Cd 3 het treffen tussen Martina Verhoeven en Gonçalo Almeida.
Op 29 april 2022 speelde trompettiste Charlotte Keeffe met drummer Andrew Lisle, Britse musici waar Serries ook regelmatig mee samenspeelt. Maar het tekent deze man dat hij niet altijd zelf ook op het podium wil staan en deze twee daarom nu eens met elkaar liet spelen. Het was een memorabel optreden waar ik mij toen ook al reeds enthousiast over betoonde. Gelukkig kunnen we het allemaal nu dus nog eens terughoren. Lisle begint met ritmisch spel waar Keeffe, zoals ik ook teruglees in mijn eerdere recensie, op bijzondere wijze, eveneens percussief, bij aansluit. Een wat vreemde, gemankeerde melodie volgt, tegen Lisle’s meeslepende slagwerk. Er was duidelijk een klik tussen de twee, zoals ik al eerder benoemde, iets wat we ook goed terughoren op deze opnames.
Het concert van Keune, Taylor en Serries, op 30 september 2022, heb ik gemist. Het zijn Serries en altviolist Taylor die beginnen, al snel gevolgd door Keune op de sopranino sax. Bijzonder experimenteel spel ontvouwt zich, elkaar aftastend, zoals dat hoort bij vrije improvisatie. Taylor en Serries spelen de laatste jaren vaker samen, de komende dagen zal er van deze twee hier meer voorbij komen, iets wat we hier ook goed horen, terwijl ik mij niet kan herinneren Serries eerder met Keune gehoord te hebben. Veel uitmaken doet het niet, de drie voelen zich prima thuis op dit podium en de klanken vloeien op prachtige wijze in elkaar over, zeker in die dynamische frase halverwege de eerste set. De tweede set wordt geopend door Keune en die prachtige klanken van de sopranino. Piepend als een kleine muis vult zijn geluid de ruimte, tot de stroeve klanken van Serries en Taylor op zijn pad komen en ze samen verder trekken. En ook verderop vinden we dat typische geluid van de sopranino volop terug.
Verhoeven en Almeida, beiden op contrabas, ontmoetten elkaar voor één set op 25 november van datzelfde jaar. De andere set bestond uit een duet tussen altsaxofonist Hugo Costa en drummer Philipp Ernsting, niet aanwezig op dit album. Ook over dit concert schreef ik eerder. We beginnen opvallend ingetogen, nauwelijks hoorbare bewegingen. Dan horen we de regelmatige streken van Verhoeven en de variaties die Almeida daarop creëert, verderop culminerend in ritmisch samenspel. Een boeiend treffen waarin het experiment een grote rol speelt en waarin weer eens opvalt hoe groot de klankrijkdom is van dit boeiende instrument.” Nieuwe Noten – The Netherlands