Author: dirkserries

Dutch JAZZ EN ZO magazine, by the hand of Georges Tonla-Briquet, reviewed our 3 new releases. The albums are still available for the pre-order bundle price of only 30 EUR (incl. shipping worldwide), valid through January 15th. Grab them now or here.

ANTON MOBIN & MARTINA VERHOEVEN – CURE AND MOUND
“Een piano, een prepared chamber (zelfgebouwde constructie van objecten en elektro-materiaal) en uitvoerders Anton Mobin en Martina Verhoeven, dat is het karig basisgegeven voor ‘Cure and Mound’. Een strikt minimum waarrond gedurende zesenzeventig minuten het principe van less is more wordt toegepast. Welkom in een bizarre wereld van spookachtige geluiden en verbogen snarengeweld. We horen een aan elkaar rijgen van geschuifel en gekraak alsof Verhoeven en Mobin zich in de meest acrobatische posities om hun instrumentarium kronkelen. Het is spannend wachten op wat vertrouwde klanken. Na net geen twaalf minuten komt een eerste super korte verlossende catharsis in de vorm van enkele dwarrelende pianonoten, meteen gevolgd door het opnieuw afzakken naar donkere diepten die alsmaar meer dreigende contouren aannemen. Van hier af aan wordt het een spel van kat en muis tussen herkenning en vervorming. Deel twee, ‘Mound’, is duidelijk toegankelijker dan ‘Cure’. Eventjes lijkt het of we belanden in een schemerzone gecreëerd door Vijay Iyer en Marilyn Crispell aan de hand van een onuitgegeven werk van John Cage, maar Mobin en Verhoeven blijven tenslotte twee klankenmanipulators met hun kunsten van misleiden. Bevreemdende stiltes en onderkoelde actiemomenten zijn uiteindelijk de ankerpunten in deze heftige belevenis van totale ontwrichting.”

JOHN EDWARDS & DIRK SERRIES – MELANCHOLIA
“Een duo van twee snarenmagiërs, John Edwards en Dirk Serries, die de mogelijkheden van hun instrument tot het extreme uitproberen. Toch vallen er tussen het gepluk en de vingerzettingen soms uniforme structuren te ontwaren, zij het natuurlijk met inachtneming van de context. Er ontspint zich vooral een geanimeerde dialoog tussen contrabassist Edwards (John Tchicai, Evan Parker, Peter Brötzmann) en gitarist en labeloprichter van New Wave Of Jazz Dirk Serries. We horen een doorgedreven muzikaal gefilosofeer van twee improvisators die lak hebben aan regeltjes. De heren nemen af en toe pauzes om in alle sereniteit hun nota’s te bekijken vooraleer ze de onderwerpen opnieuw verder uitdiepen. De hele dynamiek berust op het tegenstellen van licht sidderend getokkel en associatieve accentueringen, gestuurd door een ongebreidelde vrijheid. Daarbij tasten Edwards en Serries permanent het onderscheid af tussen chaos en intellectuele zingeving. Een heus akoestisch mijnenveld, te ontdekken op eigen risico.”

TOM JACKSON & COLIN WEBSTER – THE OTHER LIES
“Tom Jackson en Colin Webster zijn twee rietblazers die omzichtig de geluiden manipuleren die ze zelf produceren. Ze koppelen moeiteloos hoge aan lagere tonen en creëren op die manier heel aparte spanningsvelden. Terloops ontmantelen Jackson en Webster de traditionele beperkingen van hun instrumenten waardoor nieuwe en haast ongrijpbare mogelijkheden ontstaan. Ze hanteren een steekspel van kinetische oprispingen en omnevelde stellingnames waarbij tevens de invalshoeken continu wisselen. Dit alles zonder verstrikt te geraken in hun eigen concepten en met af en toe een speelse kwinkslag en zelfs heel wat discrete passages. Dat Jackson en Webster reeds actief waren bij onder meer Ictus, ChampdAction, Sly & The Family Drone en Dead Neanderthals verklaart een en ander. Muziek die de luisteraar een ongebreideld potentieel verleent om zijn of haar fantasie te gebruiken, net als deze twee heren deden op het moment van opname.”

One of our favorite releases on the label and an album that has been receiving great praise for its own and unique character. Moors Magazine wrote a very beautiful new review (in Dutch). The album is still available through our store and bandcamp. Enjoy.

“Rubicon Quartet is een bijzondere groep die een paar generaties jazzmusici omvat – Patrick de Groote, die hier trompet en flügelhorn speelt,werd geboren in 1945, altsaxofonist Cel Overberghe werd in 1937 geboren. Beiden stonden ze aan de wieg van de Belgische free jazz, en dat kun je ook hier nog horen. Ze spelen hier met gitarist Dirk Serries en pianiste Martina Verhoeven, van een paar generaties later, die de geïmproviseerde muziek in principe vanuit een iets andere hoek benaderen, maar je kunt meteen horen dat er een uitstekende klik is tussen de vier musici. Dat levert heel wat verrassingen op, want je bent, als je het vrije werk van Serries kent, al niet voorbereid op de prachtige lyrische intro op Spaanse gitaar in het openingsnummer Tonic Field, maar in Verbatim  ga je vervolgens van lekker felle botsingen naar een einde dat bijna een melancholieke ballade wordt. Prachtig. Zowel de blazers als gitaar en piano verrassen keer op keer met accenten, aanvullingen, subtiliteiten, botsingen en harmonieën, waardoor het totaalgeluid compleet en kloppend wordt, en meer dan dat. Spannend van begin tot eind, bijna een uur lang. En persoonlijk ging ik de cd meteen opnieuw draaien, omdat ik het gevoel had dat ik enorm veel aan details en subtiele nuances gemist had. En dat bleek ook te kloppen. De generaties blijken niet alleen aan elkaar gewaagd, ze maakten een uur lang muziek die de tand des tijds moeiteloos kan doorstaan, daar ben ik van overtuigd – een juweel van een album. Beluister de fragmenten vooral een aantal keren. Ik weet dat het een doodzonde is om uit een improvisatie zomaar een brokje te knippen, maar je krijgt zo toch een indruk. De cd is voor een schijntje te koop, zowel als cd met een fraai hoesje als digitaal.” Moors Magazine – The Netherlands

In 2019 we released the debut trio album of MARTINA VERHOEVEN (piano), KRIS VANDERSTRAETEN (percussion) and DIRK SERRIES (guitar). MOORS MAGAZINE just wrote a lovely new review. The album is still available here and here.

“Gitarist Dirk Serries en pianiste Martina Verhoeven kenden elkaar al redelijk goed, op muzikaal vlak, dus ze wisten wat voor avontuur ze met elkaar aan gingen, maar drummer en percussionist Kris Vanderstraeten was nieuw voor hun, dus het was even afwachten of ze zich wel in hetzelfde muzikale universum zouden bevinden of begeven. Vanderstraeten werkt met een zelf samengesteld drumstel waarin je allerlei onverwachte objecten aantreft, onder meer ook kinderspeelgoed en keukengereedschap. Hij is dan ook meer een geluidenmaker en textuurproducent dan een ritmeverschaffer. Hij creëert feitelijk zijn geheel eigen muzikale universum dat perfect blijkt aan te sluiten bij de geheimzinnige muzikale wereld van Serries en Verhoeven. Impetus bevat vijf composities waar ik als luisteraar met open mond naar heb zitten luisteren. Houvast lijk je soms nauwelijks te hebben, maar dat is schijn, want alles klopt hier, op een onnavolgbare en geheimzinnige manier. Daar raak je steeds meer van doordrongen naarmate je vaker naar dit album luistert, want dan blijken alle vreemde wendingen, pauzes, abrupte stops en schijnbaar chaotische stukken allemaal perfect binnen de spanningsboog te passen, en dan ga je langzaam maar zeker elk miniem detail waarderen. Drie virtuoze musici die volledig aan elkaar gewaagd zijn en die samen muzikaal volledig ongeremd op avontuur gaan – mooier kun je het als luisteraar niet krijgen, wat mij betreft. Een subliem album.” Moors Magazine – The Netherlands

So here we go for another new year. Let us hope 2022 will be less about opposites and more about being a community. We need this. Artistically we’ve plenty in the burner, including the next vinyl chapter in Dirk Serries’ Solo Acoustic Improvisations which is almost delayed for a year now at the pressing plant. But for now we’ve still the pre-order bundle (until the official release date, January 15th) so grab this one and support our little label. Keep the fire burning.

COLIN WEBSTER & ANDREW LISLE’s NEW INVENTION magnificent duo album, released in 2020, gets a new and lovely review in Moors Magazine. The album is still available through our webstore and bandcamp.

“Onlangs, in december 2021, ontdekte ik het kleine Belgische platenlabel New Wave of Jazz van de Vlaamse gitarist Dirk Serries, die al een tijd lang in verfijnde kartonnen hoesjes sublieme opnames van geïmproviseerde muziek uitbrengt. De eerste drie cd’s bleken ware meesterwerkjes te zijn, dus ik duik nu wat uitgebreider in de catalogus, die een ware goudmijn blijkt te zijn voor iedereen met open oren en een avontuurlijke muzikale smaak. Veel namen kende ik al, maar hier hoor ik ze in onbekende settings, wat verrassende nieuwe avonturen oplevert. De krankzinnige energie waarmee altsaxofonist Colin Webster je meteen al overvalt in Knuckles, de eerste improvisatie op New Invention, het album dat hij opnam met drummer Andrew Lisle blaast je meteen al van de sokken, maar als je gewoon blijft zitten hoor je verderop dat Webster en Lisle ook fluisterzacht en subtiel met elkaar kunnen stoeien. Maar wat ze ook doen, ze schudden je als luisteraar steeds weer wakker – let op!  Ook dit kan er gebeuren als je met zijn tweeën muziek maakt! Zeven improvisaties die je zeven keer achter elkaar op het puntje van je stoel krijgen in een avontuurlijke reis naar de rafelranden van de grenzen van de muziek. Schitterende muziek, die ook hier weer mooier en beter wordt bij herhaalde beluistering, iets dat je bij geïmproviseerde muziek wellicht niet zou verwachten, maar dat hier zeker op gaat, perfect opgenomen, in een prachtig kartonnen hoesje gestoken, met een begeleidende tekst van Guy Peters. De opnames werden gemaakt in Londen op 24 mei 2019. Een tijdloos juweeltje.” Moors Magazine – The Netherlands.

A new episode of PORTAMENTO aired last Thursday, December 23rd, focusing on the small DIY label QEE Records run by guitarist Quentin Stokart. Enjoy.

Frans De Waard’s VITAL WEEKLY just reviewed in their usual flamboyant style – you either agree or disagree/love or hate – our 3 new releases.

“Let me start with a point of critique; two of three new releases from Belgium’s New wave Of Jazz are too long. One is seventy and the other close to eighty minutes. I am aware that there is no need to play a CD in its entirety, and one can play a piece a day and return another day for another. That is, however, not how I listen to music. Old-school as I am, I play an album in one go, and with difficult music, such as this label releases, this is no easy fate. First off, there is a duo of Tom Jackson )clarinet) and Colin Webster (alto and baritone saxophones). The six pieces (this is the
seventy-minute disc!) were recorded in a single day in February of this year. Their respective approaches to their instruments make them recognizable as clarinet and saxophones (the liner notes tell us about extended techniques, but maybe I have a different idea about those?). There are no other techniques than blowing wind down pipes, which I don’t mean in any defamatory way. The music here is from the world of die-hard improvisation, which I occasionally like and sometimes not at all. The interaction between these players is great, and most of the time, there seems to be a call and response game between the two. Sometimes there is no dialogue, and it turns into a ‘fighting’ match, with crazy, hectic bending of instruments, stumbling and falling. I enjoyed this disc, but in all honesty, I must admit this is a review I didn’t write after one long listening session. After the first three pieces (half the disc), I went away from it and returned later for the last three. Even in
finalizing the thoughts about this, I had this duality of enjoying but only in a small dose.
‘Melancholia’ is, perhaps, a somewhat misleading title for the duet of John Edward (double bass) and label boss Dirk Serries (acoustic guitar). One might expect some sad music, a soft thud on the bass, a few strums on the acoustic guitar, but it is clear that these men deal with a different kind of melancholia right from the start. In the two pieces (forty-four minutes), I think there is a mutual agreement between the two to work along dynamic lines. They cut out the middle ground, it seems. The music is loud or quiet, explosive or controlled. Maybe, not ‘or’ buy ‘and’. In their explosiveness, the music seems to have control anyway, almost as if they agreed upon certain things, and I am (also?) sure they didn’t do this. There is chaos, nervousness, and hecticness throughout, even in the quietest of moments. The liner notes (again!) mention ‘playfulness’, which is not something I took
from the music. Unrest and immediacy would be my keywords to the music. Maybe it is playful, but it might be different playing. There is an interesting tension between these players, which one hears in the music (well, I do), and that tension works for me very well. Certainly, some of this has to do with the music being very upfront and direct (just as with Jackson/Webster release), which makes an escape not really possible. You can only sit back and listen and don’t do much else. I guess that’s what good music should do (and yes, I know music can be used in many different ways also)
The final release is the longest one and also the most abstract one. Thanks to Anton Mobin and his ‘prepared chamber’, a wooden box with strings, objects, and amplification. An instrument not unlike Tore H. Boe’s ‘acoustic laptop’. It is also an instrument for which we don’t know what it will sound like, unlike the piano, played by Martina Verhoeven, even when she plays the piano less
traditionally; techniques that go back to John Cage and his prepared piano. Verhoeven divides her attention to both the keys and the inside of the piano. In the prepared chamber of Mobin, all sorts of sounds are possible. Strings plucked, bowed or thumbed, and maybe there is also a bit of vinyl that he hand spins. Combining these two instruments brings out some wonderful music all over the place. Improvisation is, of course, one thing, a fixed point for departure, but the two also show, at times, some form of repetition that see them repeatedly bang their instruments for a while. That might seem das verboten in the world of free improvisation, but it works well within their ‘anything goes’ approach. For minutes on end, there is a total abstraction going on, but Verhoeven returns to the keyboard and reminds us that this is the piano. Within those wide apart boundaries, this music happens. There are two pieces here, ‘Cure’ and ‘Mound’, of which the first is almost forty-seven minutes. 
I thought that was more than enough, as in that time frame, they explored so many ideas that it seemed complicated to top that. And as such, ‘Mound’ seems a continuation of ideas for them, a further exploration of what we already know, and this indeed is one of the discs that is the best split in two different listening sessions. Each piece is great, that much is sure, but together is too big of a plate to eat at once.” Vital Weekly – The Netherlands

In the first half of another troubled year we released our first two vinyl albums – a series of vinyl releases dedicated to solo improvisation – more albums in the pipeline but due the severe pressing delays they are unfortunately postponed to a later tbc release date. GONçALO ALMEIDA’s ‘Monologos A Dois’ was one of those and a beautiful solo album by this great Portugese musician. NIEUWE NOTEN just published a new review which kindly reminds us that this album is still available from our bandcamp and store.

“De contrabas als solo instrument, het is nog steeds een relatieve zeldzaamheid. Je moet het durven als bassist, je werkt altijd relatief op de achtergrond en ineens sta je in de schijnwerpers. Vorig jaar bracht Ingebrigt Håker Flaten zo’n bewijs van zijn kunnen uit, het prachtige ‘Till Anna’, terwijl die andere grote bassist, Meinrad Kneer, ‘Vocabularies’ realiseerde. Beiden kwamen hier niet aan bod, tijdgebrek. Portugese Rotterdammer, Gonçalo Almeida, kwam begin dit jaar met een solo album, het bij A New Wave of Jazz verschenen ‘Monólogos a Dois’. Almeida is een veelzijdig bassist, dat zagen we gisteren reeds naar aanleiding van zijn bijdragen aan het Hydra Ensemble en The Selva. De lijst van samenwerkingen en groepen is lang en lijkt alleen nog maar verder uit te dijen. Opvallend daarbij is de grote diversiteit aan muzikale stijlen, lopend van jazz, aan hedendaags gecomponeerde muziek verwante vrije improvisatie tot meer rock georiënteerde muziek. En nu ligt er dus een solo album, ‘Monólogos a Dois’ dat bestaat uit twaalf genummerde stukken, volgens mij zijn eerste. We beginnen melodieus, met verstilde kracht aan het eerste en tevens langste stuk, waarin Almeida direct laat horen dat hij in meester is op dit boeiende instrument. Het bereik mag dan bescheiden zijn, met een veelvoud aan technieken valt er een wereld aan geluid uit te halen. Doet hij dat in dit eerste deel met zijn strijkstok, in het tweede volstaan zijn vingers. Bedachtzame, onregelmatige patronen ontvouwen zich. Een virtuoos betoont Almeida zich hier niet, hier geen uitzinnige bewegingen, knarsende snaren en het oprekken van het spectrum met ondersteunende middelen. Almeida houdt het klein en weet zo uitstekend in te spelen op onze emoties, vooral daar waar de ingetogen klanken klinken, waar de toon de stilte nadert, we enigszins wegdromen. De delen vijf en negen zijn hier mooi voorbeelden van, al zitten er ook in de overige delen fragmenten waarop deze beschrijving van toepassing is. En natuurlijk horen we ook hier elementen uit de jazz, maar evengoed draagt deze muziek sporen uit de hedendaags gecomponeerde muziek in zich en horen we de invloed van folk.” Nieuwe Noten – The Netherlands

Also for JOHN EDWARDS & DIRK SERRIES’ MELANCHOLIA album on A New Wave Of Jazz the first review is in, again courtesy of Moors Magazine. The album is available from our site and bandcamp, also in a fantastic pre-order bundle holding all 3 new releases, free of worldwide shipping !

“Geïmproviseerde muziek wordt vaak al te gemakkelijk simpelweg jazz genoemd, maar de avontuurlijkste improvisatoren kun je bijna niet categoriseren, ze gaan op zoek naar de grenzen van de muziek en van het samenspel en creëren zo regelmatig een nieuw soort muziek waarbij je als luisteraar alleen maar met open mond van verbazing en bewondering kunt zitten luisteren. Contrabassist John Edwards en gitarist Dirk Serries zijn allebei overduidelijk virtuozen op hun instrument, maar ze zijn ook in staat om ons dat te kunnen laten vergeten, doordat ze zich vol overgave in het avontuur storten en samen proberen te ontdekken wat hun instrumenten aan grenzen hebben, wat ze samen kunnen oprekken aan die grenzen en hoe ze samen een verhaal kunnen maken. Ze vallen nogal stevig met de deur in huis, met een improvisatie die bijna chaotisch lijkt te beginnen, en die nog niet of nauwelijks aan de titel Melancholia doet denken, maar dat verandert al vrij snel, met name als Edwards de strijkstok erbij pakt en de bas op zijn donkerst laat grommen. De twee stukken op Melancholia, die samen ongeveer drie kwartier duren, zijn spannend van begin tot eind, en variëren van vrolijk woest uitbundig tot somber fluisterzacht en bloedmooi. Achtergrondmuziek is dit niet, maar wel muziek voor iedereen die bereid is samen met de musici op avontuur te gaan naar onbekend muzikaal terrein. Als je de muziek soms wat weerbarstig vindt kan ik je alleen maar aanraden wat vaker te luisteren, want dit is ook weer een van die plaatjes die bij herbeluisteren alleen maar beter wordt. Een groeiplaatje. Mooi mooi.” Moors Magazine – The Netherlands

Luckily a bit of better news arrived today as well with this fresh and first review of ‘CURE AND MOUND’, this amazing, powerful and overwhelming album by ANTON MOBIN and MARTINA VERHOEVEN.
Reviewed (in Dutch) on the Moors Magazine website. Available as pre-order bundle with the other 2 new releases or seperately on bandcamp or through our site.

“Anton Mobin, prepared chamber, en Martina Verhoeven, piano. Samen namen ze twee stukken geïmproviseerde muziek op, het eerste, Cure, ruim drie kwartier lang, het tweede, Mound, bijna een half uur. Eerst even over die “prepared chamber” van Mobin – dat kamertje blijkt een houten kistje te zijn waarin Mobin van alles verstopt heeft aan elektronica en andere wonderen, waarmee hij geluiden tevoorschijn kan toveren die variëren van fluisterzacht en melodieus hummen en zingen tot agressief grommen en brullen. Anton Mobin lijkt in eerste instantie degene die bepaalt wat er gebeurt in dit improvisatie-experiment, en Martina Verhoeven gaat het gevecht met de geprepareerde kamer van Mobin aan. Maar al snel wordt het een subtiel samenspel dat het ene moment woest verloopt en even later als een kabbelend beekje kalmpjes tot rust lijkt te komen, al moet je als luisteraar constant alert blijven, want achterover leunen is er niet bij – dit is geen achtergrondmuziek. Zet de koptelefoon maar op en ga met aandacht luisteren. Dan zul je een aantal keren goed door elkaar geschud worden, maar je blijft goed wakker bij deze fenomenale improvisaties, die, zoals dat wel vaker bij geniale duo-improvisaties het geval is, steeds beter lijken te worden als je ze vaker beluistert. Bereid je voor op onbekende geluiden, op een ongebruikelijke manier van pianospelen en op een fenomenaal muzikaal avontuur. Een subliem album en een absolute aanrader voor iedereen met open oren.” Moors Magazine – The Netherlands