“Hunt At The Brook Again

Nagranie kwietniowe, to trio złożone z klarnetu, gitary akustycznej i altówki, posadowionych w takiej kolejności, od lewej do prawej strony naszego spektrum odsłuchowego. Na zagranie sześciu improwizacji muzycy potrzebują ponad 50 minut.

Początek, to swoiste small talks zalotnego klarnetu, na poły śpiewnej altówki i minimalistycznej gitary, która cedzi strzępy akordów. Muzycy dość szybko lepią z tego dalece emocjonalną narrację, świetnie na siebie reagują. Druga opowieść zdaje się być odrobinę mroczna, z jednej strony tworzą ją minimalistyczne szumy i szelesty, z drugiej post-melodyjne westchnienia. Improwizacja z każdym krokiem nabiera jednak mocy, a prawdziwie urokliwą ognistość osiąga po 10 minucie. Ekspresja nabiera tu niemal rockowych barw, szczególnie na strunach altówki. Trzecią opowieść zagaja gitara, altówka trzeszczy w szwach, a klarnet snuje kameralne melodie. Artyści przypominają teraz trzy gołębie usadowione na kolczastym drucie. Najpierw skaczą, potem gasną w obłoku post-melodii i strzępów dźwięku. W czwartej części muzycy serwują nam emocje od pierwszej sekundy. Altówka i klarnet niemal krzyczą, gitara z kolei stawia stemple. Improwizacja faluje niczym wzburzony ocean, bywa, że nabiera post-romantycznego powietrza w płuca, bywa, że śle nam grad drobnych, preparowanych fonii. Początek piątej części jest definitywnie minimalistyczny. Bardziej żwawa narracja rozpoczyna się w momencie, gdy na gryfie altówki pojawia się plama brudu. Emocje rosną tu w postępie geometrycznym, ale gdy zajdzie taka potrzeba, droga od fire music do post-classic chamber trwać może ledwie kilka sekund. Ostatnia improwizacja wydaje się być niezwykle delikatna. Małe melodie i filigranowe szarpnięcia za struny budują tu jednak całkiem dynamiczną ekspozycję, niepozbawioną przybrudzonych, zadziornych fraz.

Hunt At The Brook with Neil Metcalfe

W maju muzycy spotykają się już we czwórkę, a instrumentarium zostaje uzupełnione o flet. Tym razem improwizacja składa się z czterech części i trwa niewiele ponad trzy kwadranse.

Pierwsza improwizacja rodzi się z ciszy, wstaje z kolan wyjątkowo powoli. Altówka skrzypi, reszta załogi podśpiewuje pod nosem. Niektóre wątki zdają się tu brzmieć niemal klasycznie. Szczęśliwie opowieść nabiera jednak rumieńców i zaczyna toczyć się w estetyce, którą tak sobie cenimy. Dobre akcje, świetne interakcje, zadziorne frazy, wyłupiaste spojrzenia i uszy otwarte na każdy dźwięk. Narracja po kilku wzniesieniach tonie w mroku minimalizmu, ale to zdaje się jeszcze bardziej podkreślać urodę chwili. Po restarcie emocje zaczynają buzować, a improwizacja mienić się wszystkimi kolorami tęczy. Finał kilkunastominutowej opowieści, to morze wyjątkowo udanych interakcji. Kolejną część zaczynają samotne dęciaki, płynące bardzo kameralnym strumieniem. Strunowce w rekontrze ślą cięte riposty polepione w brudne frazy. Niewiele tu trzeba, by cały kwartet zatonął w ekspresyjnej, jakże kolektywnej akcji, nasyconej wszakże silnie molową melodyką. Opowieść ma jeszcze jedno efektowne spiętrzenie, zainicjowane przez nad wyraz aktywnego w tym akurat momencie gitarzystę. Trzecia improwizacja, równie leniwa na starcie, jak ta pierwsza, zdaje się wstawać z grobu. Brzmi mrocznie niczym surowa muzyka dawna. Dęciaki w żałobnych modlitwach, strunowce w roli pająków tkających coraz większą pajęczynę. Zdaje się, że każdy, nawet najdrobniejszy dźwięk znajduje tu swoje miejsce. Po fazie dramaturgicznego rozwinięcia następuje piękna finalizacja, która płynie korytem melodii i smutku. Nagranie wieńczy czterominutowa koda, która zdaje się konsumować urodę wszystkich poprzednich epizodów. Wstęp gitary i fletu, rozwinięcie w pełni kolektywne. Zróżnicowana dynamika i dużo emocji na ostatniej prostej.” Spontaneous Music Tribune – Poland

“Portugalskie spotkanie miało miejsce w sercu lizbońskiego lata roku 2021. Kameralne, strunowe (skrzypce i wiolonczela), ale pełne zaskakujących emocji, szczególnie dzięki bardzo aktywnej pracy perkusjonalisty, który nie stronił od rytmicznych, niekiedy całkiem dynamicznych akcji. Dodajmy, iż koncert jest nieprzerwanym strumieniem dźwiękowym.

Już od startu perkusjonalista silnie akcentuje swoją obecność – zdaje się mieć w ręku mnóstwo przedmiotów, które jednocześnie wydają dźwięki, choćby miseczki wypełnione metalowymi kulkami. Wiolonczela budzi się do życia ze śpiewem na ustach, z kolei skrzypce naciągają wyjątkowo suche struny. Trochę akcji mechanicznych, garść rezonujących fraz i incydentalnie preparowane frazy ze strony każdego z muzyków. Perkusjonalista w tę różnorodną i wielogatunkową improwizację wkłada mnóstwo kreatywności, którą usytuować można w nieskończonych doświadczeniach free improv, z kolei skrzypek i wiolonczelista uzupełniają ów gatunkowy tygiel mnóstwem fraz post-barokowych, ale niekiedy wręcz bogactwem godnym renesansu. Narracja ma tu wiele faz, urokliwe skrzy się gęstymi porcjami ekspresji, innym razem chowa w ciszy i zdaje się wtedy produkować jeszcze piękniejsze frazy. Dużo mamy melodii, ale także zaskakujących sytuacji, gdy nagle wszystkie instrumenty brzmią niczym wataha dzikich perkusjonalii. Po 20 minucie napotykamy na szczególnie fascynujące wydarzenia – najpierw skrzypek i wiolonczelista siłują się ze strunowymi naciągami, a towarzyszy im nerwowy, szeleszczący perkusjonalista. Potem następuje skok w estetykę muzyki dawnej, bogaconej sekwencja gongów. Gdy cello niespodziewanie przechodzi w tryb pizzicato, improwizacja zaczyna nowe życie, przez moment stając się teatrem jednego aktora. Tuż potem, już w niedalekiej bliskości zakończenia, dostajemy porcję wyjątkowo pięknych, strunowych śpiewów, które doposaża w emocje niecierpliwy i znów niezwykle kreatywny perkusjonalista. Ta niebywała, choć jakże krótka podróż zwieńczona zostaje wspólnym, szczęśliwym dronowaniem.” Spontaneous Music Tribune – Poland

On his ORYNX-IMPROV’ANDSOUNDS blog Jean-Michel just shined his light on our 3CD live compilation LIVE AT PLUS-ETAGE, VOL 1. This triple album is available here.

“Un Plus Etage dans une petite ville qui n’est ni entièrement néerlandaise, ni entièrement belge, bien que située au nord de la frontière belgo – néerlandaise. Baarle-Hertog et Baarle-Nassau. Enclaves incluant des Exclaves qui contiennent parfois des Enclaves parmi lesquelles le résident belge a son jardin contigu aux Pays Bas. Et l’aubergiste sert ses clients dans les deux pays : la frontière est délimitée par des traits de peinture à même le sol de la salle séparant les tables installées soit aux Pays-Bas, soit en Belgique. Peut-être que l’Étage mentionné est apatride…
Charlotte Keefe est une trompettiste inspirée de la scène Britannique qui s’est fait entendre et enregistrer depuis plusieurs années. Andrew Lisle est un fidèle d’Alex Ward, Dan Thompson, Colin Webster etc… En se servant de son solide bagage de batteur de jazz, Andrew Lisle insuffle une trame vivante et musicale à des enchaînements – tuilages de figures de batterie, de frappes variées sur les fûts et le bord de sa caisse claire, des vibrations sonores en rythmes libres, pulsations rebondissantes. Charlotte Keefe zigzague au travers de fragments de mélodies, sussurrations, déchirures du timbre, écrasements de notes, effets de souffle et de pistons, vocalisations : un langage et une grammaire free face au drumming de son compagnon, à mi-chemin entre le dialogue et une fonction de support polyrythmique. Une approche plus structurée et différente des percussionnistes pointus de la libre improvisation : les Paul Lovens, Paul Lytton ou Roger Turner ou John Stevens avec son kit réduit du S.M.E. Saluons le timing, la précision et la cohérence de sa prestation et la foison de figures pulsatoires déclinées ici tout au long d’une prestation de 50 minutes qui tient la route. Présence inspirante pour Charlotte Keefe, toute entière à explorer son instrument dans l’orbite du feeling rythmique instillé par le batteur. Je ne sais pas s’il s’agit d’un duo fixe ou d’une association ad-hoc dans le cadre de tournées respectives des sept musiciens enregistrés lors de ce concert du 29 Avril 2022. De toute façon, ce sont d’excellents musiciens et des improvisateurs émérites qui assurent une belle performance.
Stefan Keune. Alors, un message pour les fanatiques de feu Peter Brötzmann, de Mats Gustasson ou d’ Evan Parker, voici un sérieux client qui a mis un temps infini à s’imposer un (tout petit peu). Lors d’une interview d’Evan Parker au sujet des collègues plus jeunes dont il se sent proche esthétiquement, celui-ci n’a pas hésité à citer Stefan Keune en premier lieu, Stefan jouant alors régulièrement avec son ami, le guitariste John Russell (cfr Frequency and Use / Nur Nicht Nur). Le trio du CD2 a une instrumentation similaire sax guitare violon à celle du trio de Russell avec Phil Durrant et John Butcher, autre saxophoniste proche de Parker. À l’alto, le britannique Benedict Taylor, un collaborateur régulier du belge Dirk Serries, le troisième homme du groupe et responsable du label a new wave of jazz. Stefan Keune nous fait l’honneur de jouer ici exclusivement du sax sopranino, un instrument malaisé à manipuler, surtout si un quidam saxophoniste voudrait réitérer les exploits sonores de cet improvisateur germanique exceptionnel. Son articulation en double et triple détachés, déchiquetant le timbre et la texture normale de son biniou « jouet » , des extrêmes aigus quasi inatteignables grâce à la magie des harmoniques qui sifflent et tintent au-delà du registre le plus élevé. Confiez un sax sopranino à un saxophoniste professionnel (même diplômé du Conservatoire) pour en jouer au pied levé, la grande majorité d’entre eux vont décliner l’offre. Cet instrument requiert un entraînement spécifique pour en contrôler le souffle avec de nombreux intervalles de clés différents, son intensité, sa justesse, sa fluidité et la capacité dynamique entre le pianissimo le plus doux jusqu’au forte le plus puissant. Bonne chance ! Parmi les élus, Anthony Braxton, feu Wolfgang Fuchs et Lol Coxhill, Michel Doneda et mon copain Jean-Jacques Duerinckx. À ses côtés, l’altiste Benedict Taylor, le phénomène des gammes microtonales en glissando inspirées des violonistes de Raga d’Inde du Nord à la projection sonore impressionnante, sculpte la vibration boisée de l’âme de l’alto (un instrument plus difficile à maîtriser) avec une attaque audacieuse de l’archet sous tous les angles et une variation maniaque dans l’intensité de la pression des notes sur la touche ou dans les frôlements à peine audibles… Un des excellents violoneux de l’improvisation qui comptent dans l’univers de l’improvisation en Grande-Bretagne. Avec ces deux lascars intrépides, rien de tel que la gratte bruissante munie du sacro-saint chevalet qui fait résonner et trembler les cordes raclées, grattées, frictionnées avec autant de circonspection que d’énergie par Dirk Serries. Acoustique, bien sûr. On navigue ici dans les eaux pointillistes, l’abstraction formelle, les techniques alternatives qui transforment et altèrent définitivement l’instrument, ses conventions et ce pourquoi il a été conçu. « English disease », improvisation libre radicale British des John Stevens, Derek Bailey, Evan Parker, Paul Rutherford, Phil Wachsmann, John Russell, Roger Smith etc…. Une véritable dérive dans un paysage sonore imprévisible, exploratoire de sonorités improbables, de flux explosés, découpés par des zones de silence qui font partie intégrante de la musique. Par comparaison, le duo précédent de Keefe & Lisle semble avouer une relative fidélité au jazz moderne.
Avec la pianiste belge Martina Verhoeven et le contrebassiste Gonçalo Almeida, on revient un peu sur terre au CD2. Vous imaginez un piano, l’instrument bourgeois de la musique classique et ses 88 touches en tons et demi-tons sur les douze notes de la gamme tempérée, devoir s’intégrer dans la foire d’empoigne du trio Keune Taylor Serries ? Mais nos deux artistes nous avaient préparé une belle surprise en duo de contrebasses avec un départ minimaliste, relativement répétitif, sons ténus, frottements éthérés de la contrebasse, sciages , pizzicatos. Ambiance mystérieuse, graves bourdonnants, glissandi vers le soubassement des cordes, vibrations boisées grinçantes, frappes de l’archet, aigus flûtés ou nasillards au bord du chevalet. Et petit à petit s’imposent les contrastes débridés, les changements abrupts de registres, de tessitures, approfondissant le mystère et la frénésie ludique. Voilà une démarche appropriée pour que la musique de ce troisième set sonne aux antipodes des musiques des CD 1 et 2 et offre une toute autre esthétique, même si la performance est parfois un peu longue (qui n’essaie rien n’aura jamais rien). Elle rebondit aussi avec une belle énergie Vous n’imaginez pas conserver l’intérêt et l’attention du public durant deux heures et demie si la musique reste dans un statu quo esthétique et sonore. Un excellent témoignage d’une manière subtile de réussir un concert d’un soir, un partage éphémère d’instants merveilleux.

Ce qui est extraordinaire : les trois albums de cette chronique contiennent la participation inspirée de trois “altistes” ou “violonistes” alto ….” Orynx-Improv’AndSounds – Belgium

Dutch webzine MOORS MAGAZINE just dissected our release of HUNT AT THE BROOK AGAIN / HUNT AT THE BROOK WITH NEIL METCALFE. A double cd we issued a few months ago.
The release is available here.

“Drie avontuurlijke improvisatiegerichte musici namen vijf jaar geleden al met zijn drieën een sessie op in Stamford Brook in London, met opnametechnicus Dave Hunt – dat werd dus Hunt at the Brook. Nu, bijna vijf jaar later, waren ze als trio terug, dus Hunt at the Brook Again, en een maand later kwam Neil fluitist Neil Metcalfe van het trio een kwartet maken – Hunt at the Brook with Neil Metcalfe, wat overigens een geheel ander album opleverde.
Klarinettist Tom Jackson en violist Benedict Taylor voelen zich net zo op hun gemak in de moderne klassieke muziek als in de geïmproviseerde jazz, en dat hoor je regelmatig terug in hun spel. Samen met gitarist Daniel Thompson verkennen ze grenzen, proberen ze samen te komen, en je hoort hoe dat in de First Improvisation nog een aftasten en zoeken is, speels, elkaar uitdagend en humoristisch, niet bang om tot een compact geluid te komen met zijn drieën.
Verderop in de improvisaties wordt het regelmatig ingetogener, en soms gewoon adembenemend mooi, maar vooral steeds spannend en een feest van drie mannen die met hoorbaar veel plezier samen muziek staan te maken op het scherpst van de snede. Heerlijk om naar te luisteren voor iedereen met open oren.
Een maand later voegde fluitist Neil Metcalfe zich bij dit trio, maar het voelt niet als een trio met een gast maar als een compleet nieuw kwartet, waarin totaal andere dingen gebeuren – er ontstaan even twee duo’s – strijkers en blazers, maar dat wordt ook weer losgelaten. Een nieuwe samenstelling levert ook nieuwe muziek op, zo blijkt, net zo spannend, maar echt anders. Een dubbel-cd om lang van te genieten.” Moors Magazine – The Netherlands

UK’s MUSIQUE MACHINE just reviewed our triple cd live set. A compilation of three concerts that happened at the lovely PlusEtage in Baarle-Nassau (The Netherlands) throughout 2022. Available through our bandcamp store.

“Live At Plus-Etage Volume 1 is a three-CD set taking three different improv line-ups/ sets. The release appears on Belgium’s A New Wave Of Jazz label- so everything here is on the more abstract, difficult, and at times fiery end of the improv genre. Though as we’ve come to expect from the label the quality of the material is very high- with the players going off down all manner of rewarding sonic avenues- be they jarring, seared, or generally creative.

The CDs are presented in a six-panel mini gatefold. On its outside, we get the label’s standard grey boxes & black text minimalistic house style, though we do get the addition of a few red-coloured lines of text. Inside we find small pictures of each of the set-ups/ live recordings, and basic track details.

The first CD features Charlotte Keeffe – trumpet, flugelhorn, and Andrew Lisle – drums. The pair offer up two sets recorded on the 29th of April 2022. “Set 1” comes in at twenty-eight minutes & forty-eight seconds- it finds the pair nicely shifting between sparing, following each other leads, and at brief points running on their own. We move from jump-cut percussion runs & jittering horn honks, onto blends of more raucous trumpeting & tip tap-detailed drumming, though to baying pipe blows ‘n’ forks drifted by light touched/ moody percussion rustle ‘n’ ebbs. “Set 2” runs at the slightly shorter twenty-one minutes & forty-four seconds. It opens with slowly rolling to sliding cymbal work &  waving horn tones. Moving onto more manic interplays with detailed percussive runs move with a rapid selection of horn taut flutters, saws, scratchers and warbles.

Moving onto disc two- and here we find another two around twenty-six to twenty-nine sets from Stefan Keune – sopranino, alto sax, Dirk Serries – archtop guitar, Benedict Taylor – viola. This was recorded on September 30th, 2022.  “Set 1” moves from rather manic mixes of strum, saw, and darting horn bay. Onto constricted mid-range neck fiddles, darting slices, and horn rapidity.  Though to mixes of low-end creaks & searing-to-forking scrubs. “Set 2” goes from grating saw meets fiddle and rapid horn chatter. Onto spaced-out strums ‘n’ hacks meet darting warbles, onto manic inter runs between saw, honk, and tolling tap.

The third & final disc features just “Set 1” a single track running at forty-one minutes. With the players here are Martina Verhoeven & Gonçalo Almeida – both on double bass.  This was recorded on November 25th, 2022. The track moves from bumping ‘n’ sparing bounds, creaks, and bays.. Through to more busy interplays between plucks, twangs & manic sawing. , beaded rattle ‘n’ rotate, and droning bay. Onto mixes of low-end fumble ‘n’ higher fiddle.

I enjoy all three CDs here and their sets- as each is alive with invention & flare- but if pushed I’d say the stand out is the third disc, and these two double bass players really create a wonderful array of sound ‘n’ sonic adventure.”

Impro vocalist and free jazz connaisseur JEAN-MICHEL VAN SCHOUWBURG invited DIRK SERRIES for his 2-day alternative guitar festival at Haekem Theatre in Brussels. Tonight and tomorrow Dirk will perform solo as well in some ad-hoc configurations, among the likes of Pascal Marzan, Christian Vasseur, Steve Gibbs and Magali Rischette.

Label curator and guitarist DIRK SERRIES heads out to LONDON for two live events. On Saturday he teams up with BENEDICT TAYLOR (viola) and ALAN WILKINSON (bass clarinet, sax). As a trio, they will bring you, in the wonderful space of the Hundred Years Gallery, many variations on fiddle string twists, slurred guitar fingering, and mammoth-like blows and wind washes to produce tunes that are manually constructed, deconstructed, and put back together again Expect a wonderful evening of pure free improvisation from three kindred spirits.

On Sunday afternoon Dirk joins once again COLIN WEBSTER LARGE ENSEMBLE for its second outing at Cafe Oto, which comprises many of the leading players in the current generation of improvising musicians. This is a matinee show. The line-up is :

Colin Webster / alto sax
Rachel Musson / tenor sax
Cath Roberts / baritone sax
Charlotte Keeffe / trumpet / flugelhorn
Sarah Gail Brand / trombone
Graham Dunning / electronics
Dirk Serries / guitar
Caius Williams / bass
Andrew Lisle / drums

This brilliant new album of CARLOS “ZINGARO”, GUILHERME RODRIGUES and JOSE OLIVEIRA just got a fine review, written by the great Jean-Michel Van Schouwburg on his Orynx-Improv’andsounds website. Order the album here.

“Rencontre au sommet du voloniste portugais Carlos Zingaro, une légende de la free-music, du violoncelliste « encore jeune » Guilherme Rodrigues, lui-même fils de l’altiste vétéran Ernesto Rodrigues, et du percussionniste José Oliveira, un des premiers collaborateurs des Rodrigues père et fils dans « Multiples », le premier album du catalogue Creative Sources cscd 001 – 2001. Ayant reçu ce CD “Zwosch, Zwosch & Zwosch” de son producteur, le très actif guitariste belge Dirk Serries, j’avais cru lire en vitesse qu’Ernesto en faisait partie. Mais surprise ! C’est José Oliveira, un bien intéressant percussionniste, parfait pour ce genre de trio dont les échanges incarnent toutes les mutations et phases de jeu possibles en manipulant les trois instruments : violon, violoncelle et percussions, sous tous les angles. C’est avec un malin plaisir que les deux cordistes évoquent précisément les frappes caractéristiques de rebond sur les peaux et ustensiles et savent s’en détacher avec élégance. Lorsqu’un drone en suspens est joué par le violoncelliste à l’archet, on entend poindre le sifflement du bord de la cymbale (archet, corde frottée ?). L’art de passer d’une séquence sonore à l’autre spontanément, subrepticement ou par contraste subit. Ce concert live at Festival DME @ Lisboa Inconum est joué d’une traite incluant les silences intermédiaires qui relance l’action collective. Dans ce deuxième mouvement, chacun joue son idée et tente le tout pour s’insérer dans celle de l’autre ou suggérer des nuances et une intention : un magnifique duo entre Guilherme R et José O à la fois rythmique libre et ostinati brisés duquel le violoncelliste semble s’évader, puis revient soutenir le percussionniste pour s’effacer discrètement alors que tinte une cloche. Troisième mouvement des pizzicati graves genre contrebasse ouvre l’espace pour la sonorité suave et les arabesques délicieuses de Carlos Zingaro. Les deux cordistes se jouent un contrepoint mutuel par-dessus les sourds et discrets martèlements bancals d’Oliveira sur un tambour assourdi. Effets de cavalcades et coups d ‘archets intenses du violoniste accroché aux trois ou quatre mêmes notes d’une gamme désespérée dont il presse la vibration avec force sur la touche saturant le son alors que le batteur décale les pulsations en frappant hors-temps et désorganisant la cadence vers l’anarchie. Et ensuite … tout se conclut par surprise comme si tout cela n’avait pas existé. Trente-deux minutes évasives d’improvisation ludique véritable qui comprime le temps , la durée autant qu’ils en étendent sa perception et son ressenti. La virtuosité est sollicitée à quelques moments précis et justifiés par la dramaturgie implicite de l’événement musical et s’évanouit face aux émotions, aux qualités de timbre, au plaisir de jouer à l’inspiration du moment immédiat. J’ajouterai que la démarche pointilliste à la fois discrète et joviale de José Oliveira est en phase avec ces deux spécialistes éprouvés du violon qu’il soit « dessus » ou « basse » qui ont tant de choses à se dire et auxquels J.O. a tant à partager, donner et recevoir. Mirifique !”

Dutch webzine VITAL WEEKLY just published a combo review of our two releases. Both are of course available through our bandcamp store.

“CARLOS “ZINGARO” & GUILHERME RODRIGUES & JOSE OLIVEIRA – ZWOSCH, ZWOSCH & ZWOSCH (CD by New Wave Of Jazz)
TOM JACKSON & NEIL METCALFE &
BENEDICT TAYLOR & DANIEL THOMPSON – HUNT AT THE BROOK AGAIN/HUNT AT THE BROOK WITH NEIL METCALFE (2CD by New Wave Of Jazz)

In Vital Weekly 1397, I reviewed a CD by Dirk Serries, Benedict Taylor and Friso van Wijck they released on the Portuguese label Creative Sources Recordings. Now, the Portuguese entered Serries’ label New Wave Of Jazz. The improvised music scene is small but very busy. A trio consisting of Carlos “Zingaro” on violin, Guilherme Rodrigues on cello, and José Oliveira on percussion. They played on July 30, 2021, in Lisbon, and for the title, they took inspiration from Kurt Schwitters. I think there isn’t a data element in the music. The piece on this CD spans thirty-two minutes, and I don’t know if this recording covers all that was played that night or if there was some editing. I can’t tell from hearing the music. Their approach is pretty traditional in that the three instruments are instantly recognizable as such. They reach for the small sounds, but the louder
ones are more in favor. The recording is a direct one, without any coloring, a straightforward one, as if we are very close to the players and hear every detail; almost every detail is perhaps better said. There is fresh chaos, but that’s not the goal of the music. I believe it is all about the interaction between the players, and there is a lot of that. There is a short break in the middle, and after that, the music seems a bit more organized and orchestral—quite a blast.
The other is a two-night registration at Stamford Brook in London in April and May 2019. The first night had Tom Jackson (clarinet), Benedict Taylor (viola), and Daniel Thompson (acoustic guitar), and a month later, the same three welcomed Neil Metcalfe, who plays the flute. This, too, is from the world of hardcore improvising and certainly doesn’t qualify as easy-listening music. Nervous most of the time and chaotic, but there is also something intimate about this music, perhaps more on the quartet disc than the trio one, and I realize that may sound odd. You could assume more people equals more sound, but not on this one. While the instruments are easily recognized, and no other techniques are used (it seems), there is, at the same time, some very free playing going on. Superficially of the kind in such a way that people approach modern painting, ‘my kid can do this too’, and, usually, they are wrong. Here, too, I think there is some pretty intense interaction going on between the three/four. Much like the DDK release, reviewed elsewhere, this music requires a lot of attention and concentration, and that, too, means playing both discs in a row is quite a stretch. For the more limited interest in improvised music, and I regard myself as such, this is beautiful stuff, but at the same, I admit that these two and the DDK one are enough for me from the musical area for this week.”

KODIAN TRIO (Colin Webster, Dirk Serries, Andrew Lisle) tours Belgium and The Netherlands for the next 5 days. For devotees of the full-on free impro. Don’t miss this chance to see them live in action.